စကားဦး

၂၁ ရာစု တာထြက္စမွာ ႏုိင္ငံအသီးသီး ဖြံ ့ျဖိဳးတုိးတက္ေရးအတြက္ အလုအယက္ ျပိဳင္ဆိုင္ေန ၾကစဥ္ ဗမာျပည္ဟာ စစ္အစုိးရ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ စစ္ဗ်ဴ ရုိကရက္ယႏၱရားဆိုတဲ့ ‘စစ္သံုးစစ္’လက္ေအာက္မွာ ဖြံ႔ ၿဖိဳးမွဳအ နိမ့္ဆံုးႏုိင္ငံဘ၀က ရုန္းမထြက္ႏုိင္ဘဲ ပိန္လွီ ျငိဳး ေျခာက္ အေမွာင္ထုေအာက္ က်ေရာက္ေနပါတယ္။
နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရး၊ အမိ်ဳးသား လြတ္ေျမာက္ေရးတိုက္ပြဲ၀င္ မိ်ဳးဆက္ေဟာင္းမ်ား၊ ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲ၀င္ ရွစ္ေလးလံုးန ဲ့ ၂၀၀၇ မိ်ဳးဆက္သစ္မ်ားရဲ့ ျပည္သူ႔ဘ၀ အေတြ႔အၾကံဳခံစားခ်က္ ေတြးေခၚေမွ်ာ္ျမင္မွဳနဲ႔ ၊ ေ၀ဖန္သံုးသပ္ခ်က္မ်ားကို ရသ၊ သုတ ၊ က႑ အသီးသီးနဲ႔ ေဖာ္ထုတ္ တင္ျပတဲ့ စာမူမ်ားကို တတပ္တအား
စုစည္းေဖာ္ျပဖို႔ ရည္ရြယ္ပါတယ္။

၂၀၁၀ လြန္ရင္ နိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းအသစ္ ေပၚေတာ့မယ္။
အဲဒီအခင္းအက်င္းအသစ္မွာ စစ္အာဏာရွင္ကို ဘယ္လို တိုက္ဖ်က္ၾကမလဲ၊ ျပည္သူ႔ အင္အားကို ဘယ္လို စုစည္းၾကမလဲဆိုတဲ ့ လမ္းစဥ္ျပသနာၾကီးနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေတာ္လွန္တဲ႔ တိုးတက္တဲ့ အျမင္ ဟူ သမွ် ကို စုစည္း ေဖာ္ျပေပးဖို႔ ထုတ္ေ၀ပါတယ္။
ပန္းေပါင္းတရာ ေ၀ဆာပြင့္ဖူး ဒီမုိကေရစီ အရုဏ္ ဦး သို႔ ရည္စူးျပီး အေရွ ့မိုးေကာင္ကင္ကို ျဖန္ ့က်က္လိုက္ပါတယ္။

၂၀၀၉ ခုနွစ္ ၾသဂုတ္လ ၈ ရက္

 

 

  • crystalthinktank
  • crystalthinktank
  • crystalthinktank
  • crystalthinktank
mod_vvisit_counterToday40
mod_vvisit_counterYesterday169
mod_vvisit_counterThis week696
mod_vvisit_counterLast week1243
mod_vvisit_counterThis month1421
mod_vvisit_counterLast month5304
mod_vvisit_counterTotal Vistors51676

Online Guests: 8
Your IP: 38.107.191.89
,
Today: Sep 09, 2010
အစ္မႀကီးက်န္း (အခန္း -ေျခာက္)
အစ္မႀကီးက်န္း (အခန္း - ေျခာက္)


၁၇။ ဆက္သား
ေတာ္လွန္ေရးအေျခအေန အႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္ထြန္းတုိးတက္လာတာနဲ႔အမွ် က်န္းက်ဴကြၽန္းရဲ႔ လုပ္ငန္း တာဝန္ဟာလည္း ေျပာင္းလဲမႈအသစ္ေတြ ရွိလာတယ္။ သူဟာ ခ်ံဳကင္း ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈနဲ႔ ထင္က်င္းေပါက္ ဂ်ာနယ္ထုတ္ေဝေရး လုပ္ငန္းေတြမွာ ပါဝင္စရာ မလုိေတာ့ပါဘူး။ အခု သူ႔ကုိ ပါတီအဖြဲ႔အစည္းက ဇစ္ခၽြမ္္းျပည္နယ္ ေျမေအာက္ပါတီေကာ္မတီနဲ႔ ခြ်မ္္းတုန္ေဒသ ေျမေအာက္ ပါတီေကာ္မတီအၾကား ဆက္သားတာဝန္ကုိ ေပးလုိက္ပါ တယ္။

က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ သူယခင္က ခ်ံဳကင္းမွာ တာဝန္ယူခဲ့တဲ့ ဆက္သြယ္ေရးလုပ္ငန္းတာဝန္ကုိ ေစာစြာက တည္းက သူ႔လုပ္ငန္းကုိ လႊဲယူဆက္ခံမယ့္ ရဲေဘာ္အား လႊဲေျပာင္းဆက္သြယ္ေပးခဲ့တယ္။

ဖုန္႐ုန္းဝူဟာ ယခုအခါ ေျမေအာက္ပါတီေကာ္မတီရဲ႔ ရွခြၽမ္္းတုန္ေဒသပါတီေကာ္မတီ ဒုတိယအတြင္းေရးမွဴးတာဝန္ကုိ ထမ္းေဆာင္ရင္း ရွခြၽမ္းးတုန္တဝုိက္ ေက်းလက္ လက္နက္ကုိင္ ပုန္ကန္မႈမ်ားကုိ ဦးေဆာင္ေနပါတယ္။ က်န္းက်ဴးကြၽန္ဟာ ေလာက္ဖုန္နဲ႔အတူ ရွခြၽမ္္းတုန္သုိ႔ သြားၿပီး ပထမဆံုးအႀကိမ္ ဆက္သြယ္ေရးလုပ္ငန္း တာဝန္မ်ားကုိ ထမ္းေဆာင္ဖူးပါတယ္။ သူဟာ လူသူအေရာက္ေပါက္ နည္းလွၿပီး ေခ်ာင္က်လွတဲ့ ရွခြၽမ္္းတုန္က ေတာင္ေပၚေက်းရြာ အမ်ားအျပားသုိ႔ ေရာက္ဖူးပါတယ္။ သူဟာ ယြင္ယန္၊ ဖိန္းက်ယ္၊ ဝူစန္၊ ဝူရွီးစတဲ့ မိုးထိေတာင္တန္းမ်ားကုိ ေငးစုိက္ၾကည့္ရင္း ဇစ္ခြၽမ္္းျပည္နယ္၊ ရွမ္းဆီးျပည္နယ္၊ ဟူေပျပည္နယ္ - ျပည္နယ္ ၃ ခု ဆံုရာ ေနရာမွ ေတာင္ျမင့္ႀကီးေတြ၊ လွ်ိဳေျမွာင္ေတြဟာ ျပည္သူေတြ ရဲရဲရင့္ရင့္ တုိက္ပြဲဝင္ခဲ့တဲ့ အစဥ္အလာေတြ ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ က်ယ္ေျပာတဲ့ နယ္ေျမမုိ႔ “ဒါဟာ တကယ့္ကုိ ေျပာက္က်ားစစ္ပြဲ ဆင္ႏႊဲလုိ႔ ေကာင္းတဲ့ စစ္ေျမျပင္၊ ဒါဟာ တကယ္ပဲ ေဖာက္ျပန္ေရး တပ္ေတြကုိ ေျမျမွဳပ္သၿဂႋဳဟ္လုိ႔ ေကာင္းတဲ့ေနရာပါလား”လုိ႔ အလုိလို စိတ္လႈပ္ရွား တက္ႂကြစြာ မိမိဘာသာ ေျပာေနမိတယ္။

က်န္းက်ဴကြၽန္း အထူး ေမ့လုိ႔မရတာကေတာ့ ဒီက်ယ္ေျပာလွတဲ့ နယ္ေျမႀကီးေပၚမွာ ကြၽန္မတုိ႔ပါတီက ေစလႊတ္လုိက္တဲ့ ထူးခြၽန္တဲ့ ရဲေဘာ္အေျမာက္အျမားဟာ ဒီေနရာကုိ ေစာစြာကတည္းက ေရာက္ရွိေနၾကတယ္ ဆုိတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ သူတို႔တေတြအထဲမွာ ၁၉၃၅ ခုႏွစ္ေလာက္က ယြင္ယန္မွာ လက္နက္ကုိင္ပုန္ကန္မႈကုိ ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြရွိသလုိ ခ်ံဳကင္းစတဲ့ေနရာေတြက ဒီေနရာကုိ ေရာက္လာတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြက ပုိမ်ားပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ဆယ္ ဒီေနရာကုိ ေရာက္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္အမ်ားစုဟာ ေစာစြာကတည္းက ဒီေဒသ လူထုနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး အကြၽမ္းတဝင္ ရွိေနၾကၿပီး၊ ဒီေဒသမွာ နက္နက္႐ိႈင္း႐ႈိင္း အျမစ္တြယ္ထားသူေတြ ျဖစ္ၾက တယ္။ သူတုိ႔အနက္ မနည္းလွတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြဟာ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားေတြျဖစ္ၿပီး ခ်ံဳကင္းမွာ က်န္းက်ဴကြၽန္း ျမင္ေတြ႔ဖူးေနသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအခ်ိန္ ဒီေနရာမွာ သူတုိ႔ကုိေတြ႔ရျမင္ရတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူတုိ႔ကုိ မသိဘူး၊ မျမင္ဘူးသူေတြလုိလုိ အထိ ျဖစ္သြားရ ေတာ့တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ တကယ္ေတာ့ သူတုိ႔က ၿမိဳ႔ေတြ ေပၚမွာတုန္းက ဝတ္စားဆင္ယင္ခဲ့တဲ့ အဝတ္အစားေတြကုိ ခြၽတ္ ပစ္လုိက္ၾက႐ံုမက လယ္သမားအဝတ္အစားမ်ားကုိ ဝတ္စားဆင္ယင္ထားၾကလုိ႔ပါပဲ။ ဒါအျပင္ သူတုိ႔ရဲ႔စိတ္ဓာတ္၊ ျပဳမူလုပ္ရွားေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြဟာ တျခားလူေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားသလုိလုိေၾကာင့္ပါပဲ။ သူတုိ႔ဟာ ၿမိဳ႔မွာတုန္းက မညွပ္ဘဲ ခ်န္ထားခဲ့တဲ့ ဆံပင္ပံုစံမ်ိဳးေတြ မရွိေတာ့ဘဲ အားလံုး လယ္သမားေတြလုိပဲ ေခါင္းတုန္းေတြ ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ သူတုိ႔ဟာ ေန႔ေရာညပါ လယ္သမားမ်ားနဲ႔ အတူေန၊ အတူစား၊ အတူ လုပ္ကုိင္ၾကပါတယ္။ အသားအေရေတြလည္း ေနေလာင္ထားလုိ႔ လယ္သမားေတြလုိ အသားမည္းလာၾကတယ္။ ဖိနပ္မပါ ေျခပလာျဖစ္ေနၾကၿပီး လက္ေတြေျခေတြ မွာလည္း တကယ့္လယ္သမားစစ္စစ္ေတြလုိ အသားမာေတြ တက္ေနၾကပါၿပီ။ ထမ္းၾကပုိးၾကေတာ့လည္း လယ္သမားေတြနဲ႔ ညီေနာင္ေတြလုိပါပဲ။ က်င္း (တရုတ္ ပိႆာခ်ိန္) တရာနီးပါးကုိ ထမ္းပုိးရင္း ျမင့္မားမတ္ေစာက္လွတဲ့ ေတာင္ေတြၾကားမွာ ေအးေအးေဆးေဆး သြားလာလႈပ္ရွားေနလုိက္ၾကတာ ဘာမွမပါသလုိ ေပါ့ပါး ဖ်တ္လတ္ေနပါတယ္။

ယြင္ယန္မွာ က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ တပ္ဖြဲတဖြဲ႔ရဲ႔ ႏုိင္ငံေရးမွဴး ရဲေဘာ္‘လီ႐ူေဝ့’ကုိ ေတြ႔ခဲ့တယ္။ သူဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေလာက္က ျပင္းထန္တဲ့ အဆုပ္တီဘီ ေရာဂါစြဲ ကပ္ခံစားေနရသူျဖစ္ၿပီး ဘဏ္လုပ္ငန္းမွာ ေခ်ာင္ေခ်ာင္လည္လည္ ျပည့္ျပည့္စံုစံုရွိခဲ့တဲ့ ေနထုိင္မႈ အေၾကာင္းအခ်က္ေတြကုိ စြန္႔လႊတ္ကာ ပါတီရဲ႔လႈံ႔ေဆာ္ခ်က္ အတုိင္း လုိက္နာေဆာင္ရြက္ခဲ့သူျဖစ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ သူေလးစားခ်စ္ခင္လွတဲ့ သူ႔မိခင္ကုိ ခြဲခြာၿပီး ဒီဆင္းရဲလွတဲ့ ေတာင္ေပၚေက်းလက္သုိ႔ လာေရာက္ အေျခခ်ခဲ့တယ္။ ပုန္ကန္ေတာ္လွန္ေရးတပ္ဖြဲ႔တဖြဲကုိ ေခါင္းေဆာင္ကာ စိတ္ဓာတ္ေရးရာအရ တက္ႂကြေနၿပီး တုိက္ပြဲဝင္ဖုိ႔ ခရီးထြက္ခ်ီတက္ေတာ့မယ့္ သူ႔ကုိေတြ႔လုိက္ရေတာ့ က်န္းက်ဴ ကြၽန္းဟာ အလြန္႔ကုိ လႈိက္လွဲတက္ႂကြလာၿပီး “ရဲေဘာ္တုိ႔ဟာ သိပ္ေတာ္ၾကတာပဲ။ ကြၽန္မ ဆတက္ထမ္းပုိးတုိးၿပီး ရဲေဘာ္တုိ႔ကုိ ေလ့လာသြားပါမယ္”လုိ႔ ေျပာလုိက္ ပါတယ္။

ဖုန္းက်ယ္-ခ်င္းလ်န္႔ဒုိင္နယ္မွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ ႏွစ္ေလာက္က ပါတီရဲ႔ လႈံ႔ေဆာ္ခ်က္အတုိင္း ေက်းလက္ကုိဆင္း အေျခစုိက္ခဲ့တဲ့ ခ်င္းလ်န႔္ အလယ္တန္းေက်ာင္း၊ ေက်ာင္း အုပ္ဆရာမ‘ဟုိတဲ့မင္’ကုိ ေတြ႔ခဲ့တယ္။ သူဟာ အဲဒီေက်ာင္းမွာ က်င္းပတဲ့ ပုန္ကန္မႈအတြက္ ျပင္ဆင္ေရးလုပ္ငန္း အစည္းအေဝးမွာ ပါဝင္ခဲ့သူပါ။ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ ထႂကြမႈမွာ ပါဝင္လုိတဲ့ စိတ္ဓာတ္ထက္သန္တက္ႂကြတဲ့ ပုန္ကန္သူေတြအၾကား သူ ေရာက္လာတဲ့အခါ ဇစ္ခြၽမ္္းျပည္နယ္ႀကီးက ေတာ္လွန္ပုန္ကန္တဲ့ ေသနတ္သံေတြ သိမ့္သိမ့္တုန္ေအာင္ ၾကားလုိက္ရသလုိ သူခံစား မိခဲ့တယ္။

လက္နက္ကုိင္ပုန္ကန္ထႂကြေရး ဆံုးျဖတ္ခ်က္အား က်ယ္ေျပာတဲ့ ျပည္သူလူထုႀကီးကုိ ေပးအပ္လုိက္တာေၾကာင့္ အႀကီးအက်ယ္ အားတက္ေစပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တခ်ိန္တည္းမွာ က်န္းက်ဴကြၽန္းကေတာ့ ေလာက္ဖုန္ရဲ႔ ႏႈတ္ကေရာ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္မႈကုိ ေခါင္းေဆာင္တဲ့ ရဲေဘာ္မ်ားအတြင္းကပါ အလြန္႔အလြန္ က်ယ္ေလာင္တဲ့ အသံေတြ ၾကားထားပါတယ္။ ပါတီအထက္အဖြဲ႔အစည္းက ရဲေဘာ္ အမ်ားအျပားကုိ  ရွခြြၽမ္းတုန္ကုိ ဆင္းသြားၿပီး အေျခခ်အျမစ္တြယ္ၾကဖုိ႔ ေစလႊတ္ခဲ့ေပမယ့္ က်ယ္ ေျပာလွတဲ့ ေဒသတခုလံုးနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္လုိက္ရင္ လူအေရအတြက္က သိပ္နည္းေနပါတယ္။ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ၿပီးေနာက္ ေပၚထြက္လာမယ့္ ႐ႈပ္ေထြးလွတဲ့အေျခအေန အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ လုိက္ေလ်ာညီေထြရွိႏုိင္ဖုိ႔ကေတာ့ အလွမ္းကြာလြန္းလွတယ္လို႔ ေျပာဆုိေနတဲ့အသံေတြပါပဲ။ တူညီတဲ့အျမင္ကေတာ့ က်န္းက်ဴကြၽန္း ျမန္ႏုိင္သမွ်ျမန္ျမန္ ခ်ံဳကင္းကုိ ျပန္သြားၿပီးေနာက္ ခြၽမ္းတုန္ ယာယီေျမေအာက္ ပါတီေကာ္မတီအား ေရာင္ျပန္ဟပ္ေပးေရးကုိ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းပါပဲ။ ယာယီေကာ္မတီထံကလည္း ပညာတတ္ ေကဒါ အေျမာက္အျမားကုိ ျမန္ႏုိင္သမွ်ျမန္ျမန္ ေစလႊတ္ေပးလိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ ထားၾကပါတယ္။

“အစ္မႀကီးက်န္း ခ်ံဳကင္းျပန္ေရာက္လုိ႔ ေနာက္တႀကိမ္ ျပန္လာခဲ့ရင္ ေရဒီယုိတလံုးေလာက္ေတာ့ ယူလာ ႏုိင္မလားလုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္”လုိ႔ ဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရးလုပ္ငန္းကို တာဝန္ယူေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္ ‘ဝူဆစ္က်င့္’က ေတာင္းဆုိတင္ျပလုိက္ပါတယ္။ “ေရဒီယုိေလာက္ပဲလား”“တကယ္လုိ႔ ေျပာက္က်ားစစ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့စာအုပ္ေတြ ရွိေနရင္ .... ... ”“ နည္းနာရွာႀကံၿပီး မုခ်လည္း ယူေဆာင္ လာ ....”“ .....

ဒီလုိနဲ႔ က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ ပထမအႀကိမ္ ရွခြၽမ္းတုန္ကုိ သြားတဲ့ ဆက္သားတာဝန္ ၿပီးေျမာက္ေအာင္ ျမင္ခဲ့ၿပီး ခ်ံဳကင္းကုိ ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္။

သူဟာ ခြၽမ္းတုန္ယာယီေကာ္မတီကုိ အစီရင္ခံခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တႀကီမ္ ရွခြၽမ္းတုန္ကုိ ဆက္သားအျဖစ္ သြားေရးအတြက္ တစီတတန္းႀကီးေသာ ျပင္ဆင္မႈမ်ားကုိ လုပ္ေဆာင္ပါတယ္။ ေက်းလက္ လက္နက္ကုိင္တုိက္ပြဲ ဆင္ႏႊဲလုိက္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ေဆးဝါးအသံုးအေဆာင္ေတြဟာ မလံုမေလာက္ခ်ိဳ႔တဲ့ေနလို႔ မုခ်မျဖစ္ပါဘူး။ အၿမဲသံုးေနရတဲ့ အေပၚယံဒဏ္ရာသံုးေဆးဝါး၊ ပလပ္စတာ၊ ပတ္တီးလုိမ်ိဳးပစၥည္းေတြသာမက အေအးမိျခင္း၊ ဝမ္းေလွ်ာျခင္းနဲ႔ ကူးစက္ေရာဂါစတာေတြကုိ ကုသတဲ့ ေဆးဝါးမ်ိဳးေတြလည္း အနည္းအက်ဥ္း ျပင္ဆင္သြားသင့္တယ္။

သူခ်ံုဳကင္းက ထြက္ခြာသြားၿပီးဆုိတာနဲ႔ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္တဲ့ စစ္မီးေတာက္ေလာက္ႏုိင္တဲ့ ေဒသကုိ ေရွ႔႐ွွဴခ်ီတက္ရတာပါပဲ။ သူဟာ က်န္းယိေဝရဲ႔ အိမ္ကုိ အထူးတလည္ သြားၿပီး သူတုိ႔တအိမ္လံုးနဲ႔ သူတုိ႔ထံမွာ အပ္ႏွံထားတဲ့ ယြင့္အယ္ကုိ သြားေရာက္ေတြ႔ဆံု ခဲ့ပါတယ္။ က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ ေတာင္ေပၚၿမိဳ႔ကေလး ခ်ံဳကင္းကုိ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး သေဘၤာေပၚကုိ တက္လုိက္တယ္။ “တူ---တူ---”သေဘၤာ ဥၾသအခ်က္ေပးသံဟာ ေတာင္ေတြလွ်ိဳေတြကုိ ပဲ့တင္႐ုိုိက္ခတ္ ထြက္ေပၚလာတယ္။ သေဘၤာဟာ လႈိင္းလံုးႀကီးေတြတလိပ္လိပ္ထေနတဲ့ ယန္စီျမစ္အတြင္း  ရွခြၽမ္းတုန္ကုိ ေနာက္တခ်ီ ဆက္သားအျဖစ္ အေလာတႀကီးသြားမယ့္ က်န္းက်ဴကြၽန္းကုိ တင္ေဆာင္ၿပီး အေရွ႔ ဆီကုိ ထြက္လာပါတယ္။

က်န္းက်ဴကြၽန္းရဲ႔ ခရီးေဆာင္အိတ္အတြင္း ရဲေဘာ္ေတြ အေလာတႀကီးလုိအပ္ေနတဲ့ ပစၥည္းအားလံုးကုိ လွ်ိဳ႔ဝွက္ထည့္ယူလာတယ္။ စစ္ေဆးလာရင္ အဆင္ေျပေစဖုိ႔ လုိအပ္တဲ့လက္မွတ္အားလံုးကုိ ကုိယ္နဲ႔မကြာ ယူေဆာင္ထားတယ္။

အတြင္းခံအကႌ်ထဲမွာေတာ့ ေလာက္ဖုန္လုိအပ္တဲ့ ေဆးဝါးမ်ားနဲ႔ ယြင့္အယ္ တီတီတာတာ စကားသင္ ေနပံုနဲ႔ ေပါ့ပါးဖ်တ္လတ္စြာ လမ္းေလွ်ာက္သင္ေနတဲ့ ဓာတ္ပံုတုိ႔ကုိ ထည့္ယူလာပါတယ္။

ယြင္ယန္၊ ဖိန္းက်ယ္တဝုိက္ကုိ က်န္းက်ဴကြၽန္း ေရာက္ဖူးလုိ႔ အလြန္အကြၽမ္းတဝင္ရွိပါတယ္။ သူဟာ ခရီးေဆာင္အိတ္ကုိ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့ေနရာ ရွာၿပီး ထားလုိက္ တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ အေျခအေနေတြကုိ နားလည္ ယူပါတယ္။

ရွခြၽမ္းတုန္က လက္နက္ကုိင္ပံုကန္မႈဟာ သူဖိန္းက်ယ္၊ ခ်င္းလ်န္႔က ထြက္ခြာၿပီး ခ်ံဳကင္းကုိ ျပန္ေရာက္ လာၿပီးေနာက္မွ ယြင္ယန္၊ ဝူရွီးတို႔မွာ ေသနတ္သံ တၿပိင္တည္း ထြက္ခဲ့တာပါ။ ပုန္ကန္တဲ့တပ္ဖြဲ႔ေတြဟာ ခ်င္းလ်န႔္ ဒုိင္နယ္မွာ ဆံုစည္းခဲ့ၾကၿပီး လုိက္လာတဲ့ လံုၿခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔ေတြကုိ ျပဳတ္ျပဳတ္ျပဳန္းျပဳန္းေအာင္ ေခ်မႈန္းသုတ္သင္ ပစ္လုိက္တယ္။ ရန္သူ႔တပ္ဖြဲ႔မွဴးကုိ အရွင္လတ္လတ္ သံု႔ပန္းအျဖစ္ ဖမ္းမိခဲ့လုိ႔ အရွိန္အဟုန္ အႀကီးအက်ယ္ ႐ုိက္ခတ္ခဲ့ၿပီး ဂုဏ္သတင္းကလည္း အေဝးႀကီးထိ ပ်ံ႔ႏွံ႔ သြားခဲ့ပါတယ္။

က်န္းက်ဴးကြၽန္းဟာ လမ္းသြားလမ္းလာေတြအၾကားမွာ ရွခြၽမ္းတုန္က ေသနတ္သံကသာ လူထုႀကီးတရပ္လံုးကုိ မျပတ္တမ္း စိတ္အားတက္ႂကြလာေစႏုိင္ၿပီး ပုန္ကန္ ေရးတပ္ဖြဲ႔ေတြရဲ႔ တုႏႈိင္းမရတဲ့ သူရသတၱိနဲ႔ျပည့္စံုတဲ့ ျဖစ္ရပ္မ်ားကုိသာ ဝါဒျဖန္႔ေျပာဆုိေနၾကတဲ့ သတင္းစကားမ်ားကုိ ၾကားလုိက္ရတယ္။

စစ္ေဆးေရးဂိတ္က ရန္သူရဲ႔ စစ္ေဆးမႈဟာ အလြန္႔အလြန္ တင္းက်ပ္သြားပါတယ္။ က်န္းက်ဴးကြၽန္းကေတာ့ လက္နက္ကုိင္ ပုန္ကန္တုိက္ပြဲဝင္မႈမ်ားေၾကာင့္ အေျပာင္း အလဲေတြ ျဖစ္သြားတယ္လုိ႔ပဲ ခံစားမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ တခ်ိန္တည္းမွာ သူဟာ မေသခ်ာ မေရရာတဲ့ ႀကိဳတင္ခံစားမႈတမ်ိဳးလည္း ျဗဳန္းစားႀကီး ခံစားလုိက္ရတယ္။

ေရွ႔မွာကေတာ့ ဖိန္းက်ယ္ခ႐ုုိင္၊ ခရုိင္ၿမိဳ႔။ ေက်ာက္ျပားေတြ ခင္းထားတဲ့ လမ္းေၾကာင္းတခုေပၚ သြားေနရင္းက မတ္ေစာက္ၿပီး မညီညာတဲ့ လမ္းပုိင္းတခုကုိ တက္ လုိက္တာနဲ႔ ခ႐ုိင္ၿမိဳ႔ရဲ႔ ၿမိဳ႔႐ုိုိးတန္ေဆာင္းကုိ ေရာက္သြားတယ္။ ၿမိဳ႔႐ုုိးတံခါးကုိ ၿမိဳ႔႐ုိးးတန္ေဆာင္းမွာ လုပ္ထားတယ္။

မုိးအံု႔ၿပီး တစိမ့္စိမ့္ရြာေနတာမို႔ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးဟာ အံု႔မႈိင္းျပာရီေနတယ္။ က်န္းက်ဴကၽြန္း ထီးဖြင့္ ေဆာင္းထားၿပီး ရႊံ႔ေတြဗြက္ေတြထဲ သြားေနရတယ္။ က်န္းက်ဴကြၽန္း ဟာ တလွမ္းျခင္းလွမ္းေနရင္းက ၿမိဳ႔႐ုိုိးနဲ႔ နီးလာတယ္။

ျမင့္မားလွတဲ့ ၿမိဳ႔ရုိးတန္ေဆာင္းနဲ႔ နီးသထက္ နီးလာပါၿပီ။ မ်က္လံုးပင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ၿမိဳ႔႐ုိုိးတံခါးဝမွာ တခုခုကုိ လူအုပ္ႀကီးက ဝုိင္းအံုၾကည့္ေနတာကုိ ျမင္ေတြ႔လုိက္ ရတယ္။

သြားရင္းသြားရင္း ၿမိဳ႔႐ုိးနဲ႔ နီးသထက္ နီးလာေတာ့မွ သူ ျဗဳန္းခနဲ လွမ္းၾကည့္လုိက္မိတယ္။ ၿမိဳ႔႐ိုုိးထိပ္မွာ သစ္သားေတာင္းတလံုး ခ်ိတ္ဆြဲထားတယ္။ သစ္သားေတာင္း ထဲမွာ ေသြးအလိမ္းလိမ္းနဲ႔ လူေခါင္းျပတ္ေတြ ထည့္ထားတယ္။ ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြဟာ ရန္သူရဲ႔ ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ျဖတ္တာကုိ ခံလုိက္ရၿပီး ဒီရက္ စက္ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ရန္သူက သူတုိ႔ရဲ႔ ေခါင္းေတြကုိ ျဖတ္ယူလာခဲ့တာပဲလုိ႔ စိတ္ထဲမွာ ေတြးေနမိတယ္။ ဒါေတြ အားလံုးကုိ သူဇြတ္မွိတ္ၿပီး မ်က္ျမင္ဒိ႒ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္မထားလုိ႔ မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ေဘးတဖက္နားကေန ေလွ်ာက္သြားဖုိ႔ စဥ္းစားလုိက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဘးတဖက္နားကေန ေလွ်ာက္ဖုိ႔ ေျခလွမ္း လွမ္းလုိ္က္ရင္းနဲ႔ ထမ္မံ ေတြးေနမိျပန္တယ္။ ဒါ ဘယ္လုုိျဖစ္ကုန္တာပါလိမ့္။ ဘယ္သူေတြ က်ဆံုးကုန္တာလဲ။ သူတုိ႔ရဲ႔အမည္ေတြ၊ ဘယ္ေဒသမွာ က်ဆံုးခဲ့တာလဲဆုိတာ သိထားသင့္တာေပါ့။ သူဟာ အလုိလုိ ခႏၶာကုိယ္ကုိ လွည့္လုိက္ၿပီး ျဖစ္ သြားကာ ၿမိဳ႔းတံခါးဆီသို႔ တည့္တည့္မတ္မတ္ ေလွ်ာက္သြားလုိက္ တယ္။

ေတာင္းထဲထည့္ထားတဲ့ လူေခါင္းျပတ္ေတြဟာ ပုပ္ပြေနၿပီမို႔ ဘယ္သူဘယ္ဝါရယ္လုိ႔ေတာင္ ခြဲျခားလုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။

တုိးတိုးသက္သာ သက္ျပင္းခ်ေနၾကတဲ့ ဝုိင္းအံုၾကည့္ေနတဲ့ လူအုပ္ႀကီးရဲ႔ မ်က္ႏွာရိပ္မ်က္ႏွာကဲကုိ အကဲ ခတ္ ၾကည့္ရင္း မ်က္လံုးပင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ ၿမိဳ႔႐ုိးးတံခါးမွာ ေၾကာ္ျငာစာရြက္ႀကီးတရြက္ ကပ္ထားတာကုိ ႐ုတ္ တရက္ ေတြ႔လုိက္မိတယ္။

ေၾကာ္ျငာစာရြက္ႀကီးေပၚမွာ အမည္စာရင္း တသီတတန္းႀကီးကုိ အနီေရာင္နဲ႔ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေရးထားတယ္။ သူတခ်က္ ၾကည့္လုိက္တာနဲ႔ အဲဒီစာေၾကာင္းေတြထဲမွာ သူ႔ႏွလံုးသားကုိ ဒိတ္ခနဲျဖစ္သြားေစတဲ့ စာကုိ ျဗဳန္းခနဲ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ ဓားျပထိပ္သီး ဖုန္႐ုုန္းဝူတဲ့။

႐ုတ္တရက္ ေတြ႔လုိက္ရတဲ့ ဒီအမည္ေၾကာင့္ သူ ဘယ္ေလာက္မ်ား အခံရခက္လုိက္ေလမလဲ။ လက္ထဲက ဖြင့္ေဆာင္းထားတဲ့ ထီးေတာင္ လြတ္က်သြားေတာ့ မတတ္ပါပဲ။ သူ႔မ်က္လံုးေတြထဲမွာ ဘာမွ မျမင္ရေတာ့ဘဲ ေမွာင္က်သြားေတာ့တယ္။ ၿမိဳ႔႐ုိးးတံခါးနဲ႔ ေတာင္းေတြဟာ ေလထဲမွာ ခ်ာခ်ာလည္ေနသလုိ မ်က္ရည္ေတြလည္း မ်က္လံုး အိမ္မွ အလုိလို က်လာကာ မ်က္ႏွာေပၚသုိ႔ လြင့္စင္က်လာတဲ့ မိုးေရစက္ေတြနဲ႔အတူ ပါးျပင္ေပၚက စီးက်လာတယ္။ သူတကယ့္ကုိ႐ႈိက္ႀကီးတငင္ ငုိေႂကြးပစ္လုိက္ ခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ လူအုပ္ႀကီးရဲ႔ သက္ျပင္းခ်သံမ်ား အတြင္း၊ ၿမိဳ႔႐ုိုိးတံခါးဝမွာ လူသြားလူလာေတြကုိ ရွာေဖြစစ္ေဆးေနတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြရဲ႔ အလုိ ရမၼက္ ႀကီးလွတဲ့ အၾကည့္ေတြအတြင္းမွာ သူ တက်ဴက်ဴငိုေနဖုိ႔ အခြင့္မသာပါဘူး။ ဒီလုိေနရာမ်ိဳးမွာ မ်က္ရည္ကုိ ရင္ထဲမွာပဲ မ်ိဳသိပ္ထားႏုိင္ရမယ္။ တက်ဴက်ဴပါေအာင္ ငုိေနဖုိ႔ အခြင့္မသာပါဘူး။ ေႏွာင့္ေႏွးေတြေဝေနဖို႔ အခ်ိန္မရွိပါဘူး။ ဒီေနရာကေန ျမန္ျမန္ ထြက္ခြာသြားဖုိ႔သာ လုိတယ္ဆိုတာကုိ အလြန့္အလြန္ ႏုိးၾကားရိပ္စားမိလုိက္တယ္။

က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ ထီးကုိ ကုိင္စြဲထားရင္း ၿမိဳ႔တံခါးမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ သစ္သားေတာင္းနဲ႔ ေၾကာ္ျငာစာရြက္ႀကီးကုိ ဝမ္းနည္း ပူေဆြး၊ နာက်ည္းေဒါသျဖစ္ေနတဲ့ မ်က္လံုးအစံုနဲ႔ တခ်က္ ပင့္ၾကည့္လုိက္တယ္။ သူဟာ လူအုပ္ႀကီးကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ရႊံ႔ေတြေပၚနင္းရင္း တလွမ္းခ်င္း အဲဒီနားကေန ထြက္ခြာလာခဲ့တယ္။

သြားေနလုိက္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာလုိ႔ ၾကာမွန္းေတာင္ မသိလုိက္ပါဘူး။ အံု႔မႈိင္းေနတဲ့ မုိးေကာင္းကင္ကုိ ေငးစုိက္ၾကည့္ရင္း “မျဖစ္ဘူး။ နင္ဟာ ေတာင့္ထားရမယ္။ ေလာက္ဖုန္လုိ သတၱိရွိရွိ တုိက္ပြဲဝင္သြားရမယ္။ အားလံုး နားလည္သိရွိထားခဲ့သမွ်ကုိ ယာယီေကာ္မတီထံ ခ်က္ခ်င္း အစီရင္ခံသြားသင့္တယ္”လုိ႔ ေခါင္းထဲမွာ အေတြးစတခု ေပၚလာတယ္။

၁၈။ အစ္မႀကီးက်န္း (က်န္းက်ယ္) ဘာေၾကာင့္မ်ား....

၁၉၄၇ ခု ေႏြဦးပြဲေတာ္ အႀကိဳေန႔မွာ ခ်ံဳကင္းကုိ က်န္က်ဴးကြၽန္း ျပန္ခဲ့တယ္။ သူဟာ ယာယီေကာ္မတီရဲ႔ တာဝန္ခံကုိ ခ်က္ခ်င္း ရွာၿပီး ေလာက္ဖုန္က်ဆံုးသြားမႈနဲ႔ ရွခြၽမ္းတုန္မွာ လက္နက္ကုိင္ပုန္ကန္မႈ စတင္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ အေျခအေနေတြကုိ အစီရင္ခံပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ မိမိရဲ႔ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္မ်ားကုိလည္း ပြင့္လင္း႐ုိုိး သားစြာ တင္ျပခဲ့တယ္။

လဆန္းရက္ေန႔မွာပဲ သူဟာ ယြင့္အယ္နဲ႔ က်န္းယိေဝမိသားစုမွ ကေလးေတြကုိ ေပးဖုိ႔ လက္ေဆာင္ပစၥည္း နည္းနည္းပါးပါး ဝယ္ၿပီး က်န္းမိသားစုအိမ္သုိ႔ ကမန္းကတန္း ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။

ခ်ိန္ရွီးရဲ႔ မိခင္က အထူးေဖာ္ေရြသူျဖစ္ပါတယ္။ အစ္မႀကီးက်န္းေရာက္လာတာကုိ ေတြ႔လုိက္တာနဲ႔ ထြက္ႀကိဳၿပီး “ဟယ္-က်န္း.... ၾကည့္စမ္း။ ဒီတခ်ီ သြားလုိက္တာ ရက္ေတြ အၾကာႀကီးပဲ။ လမ္းခရီးမွာ ပင္ပန္းလုိက္တာ အလြန္ပဲလား။ နည္းနည္း ပိန္သြားသလုိပဲ။ ဘယ္သူမွ မေတြ႔ခဲ့ရဘူးလား။ လာ....လာ....လာ”။ ခ်ိန္ရွီးရဲ႔ မိခင္ဟာ ကုိယ္ခႏၶာာကုိ လွည့္လုိက္ၿပီး အခန္းထဲက ယြင့္အယ္ေလးကုိ ေပြ႔ထြက္လာကာ ယြင့္အယ္ကုိ အစ္မႀကီးက်န္းထံ ေပးလုိက္တယ္။ “က်န္း.... အခုယြင့္အယ္ စကား ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မ်ားမ်ား ေျပာတတ္ေနၿပီလဲလုိ႔ နား ေထာင္ၾကည့္စမ္း။ ေျပာေတာ့လည္း ဘယ္ေလာက္ အသံပီသလဲ။ ယြင့္အယ္ အလိမ္မာတံုးေလးေရ.... ေဖေဖ၊ ေမေမလုိ႔ အၿမဲေခၚေလ့ ရွိတယ္မဟုတ္လား၊ ေခၚလုိက္၊ ေခၚလုိက္ေလ”တဲ့။

ယြင့္အယ္ဟာ က်န္းက်ယ္ရဲ႔ ရင္ခြင္ကုိ မွီရင္း ဘြားဘြားကုိ ၾကည့္ေနတယ္။ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးလွတဲ့ ဘြားဘြားကုိ တခ်က္ၾကည့္ လုိက္ၿပီး “ေမေမ”လုိ႔ ေခၚလုိက္ပါတယ္။

“ထပ္ေခၚလုိက္ဦးေလ”

ယြင့္အယ္ဟာ မည္းနက္ေနတဲ့ မ်က္လံုးကေလး ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္လုပ္ၿပီး ၾကည္လင္ပီသစြာ “ေဖေဖ”လုိ႔ တခြန္းလည္း ေခၚ လုိက္ျပန္တယ္။

ခ်ိန္ရွီးရဲ႔ မိခင္ဟာ “က်န္းေရ.... ဒီေန႔မနက္ က်န္းယိေဝနဲ႔ ခ်ိန္ရွီးတုိ႔ ကေလးေတြေခၚၿပီး ေဆြမ်ိဳးေတြဆီ သြားၾကတယ္။ ကြၽန္မ နဲ႔ ယြင့္အယ္သာ အိမ္မွာ က်န္ခဲ့တာ။ က်န္း....ေရာက္လာတာ အေတာ္ပဲ။ ယြင့္အယ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာေလး ကစားလုိက္ပါဦး။ သူတုိ႔ျပန္လာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါမွ ကြၽန္မတုိ႔အားလံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ႏွစ္သစ္ကူးၾကတာေပါ့”လုိ႔ ရွင္းလင္းေျပာျပပါတယ္။

ဘြားဘြားရဲ႔ ခ်ီးက်ဴးမႈကုိ ခံေနရတဲ့ ယြင့္အယ္ဟာ ဝမ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး “ေဖေဖ”လုိ႔ ရုတ္တရက္ တခ်ီ ေခၚလုိက္ျပန္တယ္။

ဒီအခါမွာေတာ့ က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ သတိလက္လြတ္ျဖစ္သြားၿပီး မိမိရဲ႔ ေမတၱာသံေယာဇဥ္ေတြကို ဘယ္လုိမွ မထိန္းႏုိင္ေတာ့ဘဲ၊ ယြင့္အယ္ကုိ ေပြ႔ပုိက္ထားရင္း မ်က္ လံုးအိမ္က မ်က္ရည္ေတြက်လာပါတယ္။ ခ်ိန္ရွီးရဲ႔ မိခင္ဟာ သူ႔ကုိ ေဖ်ာင္းဖ်ဖုိ႔ စဥ္းစားပါေသးတယ္။ အစ္မႀကီးက်န္းကေတာ့ ယြင့္အယ္ကုိ ပုိက္ထားရင္း ႐ႈိက္ႀကီးတငင္ ငုိေနပါတယ္။

အစ္မႀကီးက်န္းဟာ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး အလုပ္လုပ္စရာရွိလုိ႔ ထြက္လာခဲ့တယ္။ က်န္းယိေဝနဲ႔ ခ်ိန္ရွီးတုိ႔ အိမ္ ျပန္လာေတာ့  ဒီအျဖစ္ အပ်က္ကုိ ခ်ိန္ရွီးရဲ႔ မိခင္က ျပန္ေျပာျပလုိ႔ ၾကားသိရေတာ့ ဘယ္လုိမွ စဥ္းစားမေပါက္ျဖစ္ ၾကရတယ္။ တေလွ်ာက္လံုး စိတ္ဓာတ္ႀကံ့ခုိင္လွတဲ့ အစ္မႀကီးက်န္း သားႀကီးယြင့္အယ္ကုိ ေတြ႔လုိက္တာနဲ႔ ငုိတယ္ဆုိေတာ့ တခုခုမ်ား ျဖစ္ေလေရာ့သလား။ ခ်ိန္ရွီးဟာ အစ္မႀကီးက်န္းရဲ႔ ရင္းႏွီးလွတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ဟယ္လိီလိနဲ႔ စာအုပ္ဆုိင္မွာ အတူတူ အလုပ္လုပ္ခဲ့ၾကတာ။ တခုခုသာ ျဖစ္တယ္ဆုိရင္လည္း ဒါကုိ ဟယ္လီလိေတာ့ ေျပာမွာပဲ။ ဘာအေၾကာင္းထူးေတြမ်ား ရွိေနသလဲ။ ဟယ္လီလိမ်ား သိေလမလားလုိ႔ ေမးရေတာ့မွာပဲ။

အဲဒီညက က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ ဟယ္လီလိဆီ သြားအိပ္တယ္။

“အစ္မၾကီးက်န္း” “ခ်ိန္ရွီးအိမ္ အစ္မၾကီးက်န္း သြားေတာ့ ယြင့္အယ္ကို ေပြ႔ရင္း ငုိတယ္လုိ႔ ေျပာသံၾကားရတယ္။ ဒီကိစၥ တကယ္ ရွိခဲ့သလား။ ရွိခဲ့တယ္ဆုိရင္ သူတုိ႔မိ သားစုက ယြင့္အယ္ကုိ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္တာ မေကာင္းလုိ႔၊ သေဘာမက်တာမ်ားလား”

“မဟုတ္ဘူးဆုိရင္ အစ္မၾကီးက်န္္းဘာျဖစ္လုိ႔လဲ။ ကြၽန္မကုိေတာင္ မယံုေတာ့ဘူးလား။ ကြၽန္မကုိ နည္းနည္းေလးမွ မေျပာႏုိင္ ဘူးလား”လုိ႔ ဟယ္လီလိက ပြင့္ပြင့္ လင္းလင္း ဒဲ့ဒုိးေမးလုိက္ပါတယ္။

အစ္မၾကီးက်န္းရဲ႔ မ်က္ကြင္းေတြ နီေနပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ မ်က္ရည္ေတာ့ မက်ပါဘူး။ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ဟယ္လီလိရဲ႔ အေမးစကားကုိ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ခုလုိ ေျဖၾကား ခဲ့ပါတယ္။
 
သူက “လီလိ  နင္ ငါ့ကုိ လုိက္ရွာၿပီး ငါနင္နဲ႔အတူသြားၿပီး အဖမ္းခံထားရတဲ့ နင့္ခင္ပြန္းသယ္လည္းျဖစ္၊ တုိက္ေဖာ္တုိက္ဖက္နဲ႔ ရဲေဘာ္လည္းျဖစ္တဲ့ က်ံဳခ်ိဳ႔ယြင္ကုိ သြားေရာက္ေတြ႔ဆံုဖုိ႔ ၾကိဳးစားခဲ့တာေလ။ နင္မွတ္မိ ေသးသလား။ ဘာမွေတာ့ အက်ိဳးမထူး လုိက္ပါဘူး။ ႏွစ္ဝက္သာ ေက်ာ္သြားေရာ ဘာသတင္းမွ မရဘူးမဟုတ္ လား။ ဒီလုိအခ်ိန္မွာ ငါရဲ႔ စိတ္အထိခုိက္ရဆံုး သတင္းမ်ိဳးကုိ ငါ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး နင္ကုိ ေျပာႏုိင္ပါ့မလဲဟယ္”

“အစ္မၾကီးက်န္း ကြၽန္မကို ဘယ္လုိမွ သေဘာမထားပါနဲ႔ေနာ္။ ေျပာမယ္ဆုိရင္ ကြၽန္မကုိ တကယ္ပဲ ေျပာလုိ႔ဆုိလုိ႔ရပါတယ္။ ေလာက္ဖုန္မ်ား တခုခု ႀကံဳေနရၿပီလား”

“သူ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ အရာရာ စြန္႔လွဴသြားၿပီ လီလိရယ္”

“အစ္မႀကီးက်န္း ရွင္ကြၽန္မကုိ ဘာလုိ႔မ်ား မေျပာတာလဲ။ သူဘယ္လုိ ျဖစ္သြားတာလဲ။ ေျပာျပပါဦးလား”

“ေလာက္ဖုန္ဟာ သူစည္း႐ံံုးေရွ႔ေဆာင္တဲ့ ပုန္ကန္ေရးတပ္ဖြဲ ရန္သူက ဝုိင္းပတ္တာ ခံရေတာ့ ထုိးေဖာက္ ထြက္ရင္း ေတာင္ျမင့္တေနရာမွာ မတ္တပ္ရပ္ ညႊန္ၾကား ေနတုန္းမွာ ရန္သူ႔ စက္ေသနတ္ထိမွန္ၿပီး သူက်ဆံုးသြားရတယ္။ ပုန္ကန္ေရးတပ္ဖြဲ႔ကေတာ့ ဝုိင္းပတ္ထားမႈကေန ေအာင္ျမင္စြာ ထုိးေဖာက္ထြက္ႏုိင္ခဲ့တယ္။ သူ႔ေခါင္း ကုိေတာ့ ရန္သူက ျဖတ္ယူလာၿပီး ဖိန္းက်ယ္ၿမိဳ႔႐ုုိးတံခါးေပၚမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတယ္ ....”

“ဟာ .... အစ္မႀကီးက်န္း၊ ေလာက္ဖုန္....”

ဟယ္လီလိဟာ နာက်ည္းေၾကကြဲမႈကုိ မေအာင့္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ အစ္မႀကီးက်န္းကုိ အတင္းဖက္ကာ က်ဴက်ဴပါေအာင္ ငုိေႂကြးးေတာ့တယ္။ က်န္းက်ဴကြၽန္းလည္း မခ်ဳပ္ တည္းႏုိင္ေတာ့ဘဲ ဟယ္လီလိကုိ သိမ္းက်ံဳးျပန္ဖက္ၿပီး ႐ႈိက္ႀကီးတငင္ ငုိေႂကြးရွာပါေတာ့တယ္။

တုိက္ေဖာ္တုိက္ဖက္ႏွစ္ဦး ႏွလံုးသားခ်င္း ဂေဟဆက္သြားေတာ့တယ္။

ဟယ္လီလိဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ က်ဴက်ဴပါေအာင္ ငုိေနတာကုိ ရပ္လုိက္တယ္။ သူဟာ လက္ကုိင္ပဝါကုိ ထုတ္၊ အစ္မႀကီးက်န္း ပါးျပင္ေပၚနဲ႔ သူ႔ပါးျပင္ေပၚမွာပါ စီးက်ေနတဲ့ မ်က္ရည္မ်ားကုိ သုတ္ပစ္လုိက္ပါတယ္။ ဟယ္လီလိဟာ အစ္မႀကီးက်န္းကုိ စုိက္ ၾကည့္ၿပီး “အစ္မႀကီးက်န္း ကြၽန္မတုိ႔ အားလံုး ဒီလုိ ရဲစြမ္းသတၱိနဲ႔ ျပည္စံုၿပီး ဘာမထီ စိတ္ဓာတ္ရွိတဲ့ ေလာက္ဖုန္အတြက္ ေလးေလးနက္နက္ ဂုဏ္ယူသင့္ပါတယ္။ ကြၽန္မတုိ႔ဟာလည္း သူ႔လုိ ရဲရဲရင့္ရင့္ မေလ်ာ့တဲ့ဇြဲသတၱိနဲ႔ တုိက္ပြဲဝင္သြားသင့္ပါတယ္”လုိ႔ ဆုိလုိက္ပါတယ္။

“ဟုတ္တယ္၊ ငါလည္း ဒီလုိပဲ စဥ္းစားတာပါပဲ”

“အစ္မႀကီးက်န္း ဒါေတြအားလံုး ပါတီအထက္အဖြဲ႔အစည္း တာဝန္ခံေတြထံ အစီရင္ခံၿပီးၿပီလား”

“ငါခ်ံဳကင္းကုိ ဒီတပတ္ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ျပန္ေရာက္ေရာက္ျခင္း ခ်က္ခ်င္း သူတို႔ကုိ အစီရင္ခံၿပီးပါၿပီ”

“အစ္မႀကီးက်န္း ရွင္ဘယ္လုိ အစီရင္ခံခဲ့တာလဲ”

“ေလာက္ဖုန္တုိ႔ ႐ႈံးနိမ့္သြားၿပီ။ ေလာက္ဖုန္ ဒီအႀကိ္မ္ ပုန္ကန္မႈဆံုး႐ႈံးသြားခဲ့ရတဲ့ အေတြ႔အႀကံဳေတြ၊ သင္ခန္းစာေတြကုိ ေကာင္းေကာင္းနိဂံုးခ်ဳပ္ၿပီး အသစ္တဖန္ ထပ္မံ ေဆာင္ရြက္သင့္တယ္”လုိ႔ အစီရင္ခံခဲ့တယ္။ ပါတီ အဖြဲ႔အစည္းကုိလည္း တခု တင္ျပ ေတာင္းဆို ထားတယ္။ ကြၽန္မ ‘ရွခြၽမ္းတုန္’ကုိ ၂ ေခါက္တိတိ ေရာက္ခဲ့ၿပီးၿပီ၊ ကြၽန္မ အဲဒီေဒသက အေျခအေနေတြကုိ တစံုတရာ နားလည္သေဘာေပါက္ခဲ့ၿပီ၊ ေလာက္ဖုန္ မၿပီးဆံုးေသးတဲ့ အဲဒီေဒသက လုပ္ငန္းတာဝန္ေတြကုိ ကြၽန္မဆက္လက္ တုိက္ပြဲ ဝင္ ေဆာင္ရြက္ သြားပါရေစလုိ႔ .... ....”

“ေလာက္ဖုန္ ခႏၶာာကုိယ္ေပးလွဴသြားခဲ့တဲ့ ေဒသ.... ....”ဟယ္လီလိဟာ က်န္းက်ဴကြၽန္းရဲ႔ ဒီစကား အေပၚ ေလးနက္မႈကုိ ခ်ိန္ဆ ၾကည့္ရင္း က်န္းက်ဴကၽြန္းကုိ ၾကည့္ကာ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ဆန္႔တန္းၿပီး ႐ုတ္တရက္ က်န္းက်ဴကြၽန္းရဲ႔ ပခုန္းႏွစ္ဖက္ကို တင္းတင္းက်ပ္ ဆုပ္ကုိင္ရင္း ခုလုိ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ “အစ္မႀကီးက်န္း ရွင္ဟာ တကယ့္ ရဲေဘာ္ေကာင္းပဲ။ ရွင္ဒီလုိ ေတာင္းဆိုတာ တကယ္ပဲ ေကာင္းပါတယ္၊ တကယ္လည္း ေလးနက္မႈ ရွိပါတယ္၊ တကယ္လည္း အားမာန္ရွိပါတယ္၊ သြားသာ သြားစမ္းပါ၊ ရွင္စိတ္ခ်လက္ခ်သာ သြားပါ၊ ရွင္ ရွခြၽမ္း တုန္ကုိ ဆင္းပါ၊ ရွင္တုိ႔ရဲ ယြင့္အယ္ကုိ ခ်ံဳကင္းမွာ ထားခဲ့ပါ၊ ရဲေဘာ္ေတြက မိမိရဲ႔ ကေလးတဦးပမာ ေကာင္း ေကာင္း ဂ႐ုုစုိက္ၾကမွာပါ”

“ဒါကုိ ငါစိတ္ခ်ပါတယ္”

“ဒါျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ အစ္မႀကီးက်န္း ကုိယ့္က်န္းမာေရးကုိ ဂ႐ုစုိက္ပါေတာ့။ ရွင္ဟာ ကိစၥေတြကုိ သြက္သြက္လက္လက္ ထက္တက္ျမက္ျမက္ ေဆာင္ရြက္ တတ္တယ္ဆုိတာ ကြၽန္မသိပါတယ္။ ခ်ံဳကင္းမွာ ၾကာၾကာလည္း ေနရေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရွင့္ရဲ႔စိတ္ေတြဟာ ေစာေစာစြာကတည္းက ရွခြၽမ္းတုန္ကုိ ပံ်႔လြင့္ ေရာက္ ရွိေနၿပီပဲ။ ၾကည့္ရတာ ရွင့္မွာ ျပင္ဆင္စရာကိစၥေလးေတြ ရွိႏုိင္ေသးတယ္။ အဲလုိ စီစဥ္ရမယ့္ ကိစၥေတြထဲမွာ စိတ္ပူစရာ ဘာမ်ား ရွိေသးသလဲ။ ရွင္စိတ္ခ်လက္ခ် သြားေဆာင္ရြက္ပါ၊ ရွင္အလုပ္ေတြ သိပ္မ်ားေနလို႔ရွိရင္ ကြၽန္မလုပ္ႏုိင္တဲ့အလုပ္မ်ိဳးဆုိရင္လည္း ကြၽန္မကို ေျပာပါ”

ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးလွတဲ့ သူငယ္ခ်င္းလည္းျဖစ္၊ ရဲေဘာ္ရဲဘက္လည္း ျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ သူတို႔ ၂ ဦးဟာ အဲဒီညက ေဆြးေႏြးေျပာဆုိေနလုိက္ၾကတာ ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္လုိ႔ ေရာက္မွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ေဆြးေႏြးရငး္ ႏွလံုးသားခ်င္း နီးစပ္သြားၿပီး တစိတ္တဝမ္းတည္းျဖစ္သြားေတာ့မွာ ရပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

၁၉။ “အစ္မႀကီးက်န္း ရွင္ဘယ္မ်ား သြားဖုိ႔ စဥ္းစားေနတာလဲ”

က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ ရွခြၽမ္းတုန္ကုိ ထပ္ဆင္းသြားပါေတာ့မယ္။ ျပင္ဆင္စရာ လုပ္ငန္းအားလံုးလည္း ျပင္ဆင္လုိ႔ ၿပီးသြားပါၿပီ။ ယာယီပါတီေကာ္မတီ တာဝန္ခံက ေျပာထားတဲ့ သူ မသြားမီ သူနဲ႔ တႀကီမ္ေဆြးေႏြးဦး မယ္လုိ႔ ေျပာထားတဲ့ ကိစၥတခုသာ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္ေနရာမွာ ေတြ႔ဆံုၾကမယ္ဆုိတာ ကုိ ေနာက္ဆံုး အေၾကာင္းၾကားမလာေသးဘူး။

သူဒီေနရာကေန ေစာင့္လည္း ထပ္မေစာင့္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒါ့အျပင္ သူ႔စိတ္ထဲမွာ မတင္မက်ျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥတခု ႏွစ္ခု တကယ္ကုိ ရွိေနတယ္။ ဒီျပႆနာေတြကုိ သူ ဦးမေဆာင္သင့္႐ံုသာမက  အျပစ္တင္တဲ့ေလသံနဲ႔ ေမးခြန္းထုတ္ ေမးသင့္တယ္လုိ႔ သူက ေတာ့ ထင္မိတယ္။

က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ စစ္ခြၽမ္းဘဏ္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ လ်ဴေကာ္စစ္ထံ ဖုန္းဆက္လုိက္ပါတယ္။

သူဟာ သားေရအိတ္ကို လက္ကဆြဲ၊ ဘဏ္မွာ အေရးႀကီးတဲ့ကိစၥ တခုခု ရွိေလဟန္နဲ႔ ဘဏ္ရဲ႔ တုိင္ပင္ ေဆြးေႏြးခန္းသုိ႔ တုိက္ ရုိက္ဝင္သြားေတာ့တယ္။

လ်ိဳေကာ္စစ္က သူ႔ကုိ ေစာင့္ေနတယ္။ ေဆြးေႏြးခန္းေတြက ႐ံုးခန္းတံခါးေတြကုိ အားလံုးဟင္းလင္း ဖြင့္ထားတယ္။ စားပြဲေတြ ေပၚမွာ ခ်ံဳကင္းနဲ႔ ရွန္ဟဲက ပံုႏွိပ္ထုတ္ ေဝတဲ့ ဂ်ာနယ္ေတြ ပံုထားတယ္။ လံုက်င္းလက္ဖက္္ေျခာက္နဲ႔ ေဖာက္ထားစ ေရေႏြးခြက္ ၂ ခြက္လည္း ရွိေနတယ္။ လက္ဖက္ေျခာက္နံ႔့က တခန္းလံုး တသင္းသင္း ေမႊးႀကိဳင္ေနတယ္။

က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ တျခားဘယ္သူမွ မရွိတဲ့ အခန္းကုိ တခ်က္လွမ္းၾကည့္လုိက္တယ္။ ႏွင္းလုိျဖဴေဖြး ေနတဲ့ အခန္းနံရံေပၚမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ဇစ္ခြၽမ္းျပည္နယ္ ေျမပံုတခ်ပ္ဆီ သူ႔ မ်က္လံုးေတြ ေရာက္သြားတယ္။ အစ္မႀကီးက်န္းဟာ ေျမပံုေရွ႔ ေလွ်ာက္သြားတယ္။ လ်ိဳေကာ္စစ္ဟာလည္း သူနဲ႔အတူ ေလွ်ာက္လွမ္းလာခဲ့တယ္။ အစ္မႀကီးက လ်ဴေကာ္စစ္ကုိ ၾကည့္ရင္း ေျမပံုေပၚက အနက္စက္ ေသးေသးဝုိင္းဝုိင္းလည္း တေနရာကုိ ေထာက္ ျပၿပီး “ေကာ္စစ္ ရွင္ဒီ ‘႐ႈိ႔စန္’ခ႐ုုိင္ကုိ ေရာက္ဖူးသ လား”လုိ႔ ေမးလုိက္တယ္။
လ်ိဳေကာ္စစ္ဟာ ေခါင္းရမ္းရင္း “ဒီေနရာဟာ ေျပာက္က်ားစစ္တုိက္လို႔ေတာ့ ေကာင္းတဲ့ေနရာ တခုပဲ။ ယုိ၊ ႐ိိႈ႔၊ ခ်န္၊ ဖုန္စတဲ့ ခ႐ုိုိင္ေတြနဲ႔ ဟူေပ၊ ဟူနန္၊ ေကြ႔က်ိဳး ျပည္နယ္တုိ႔ နယ္နိမိတ္ခ်င္းဆက္စပ္ေနတဲ့ ေနရာပါ။ ေတာင္ေတြက ျမင့္လည္းျမင့္၊ ႀကီးလည္း ႀကီးၿပီး ေက်ာ္ၾကားလွတဲ့ ‘ဝူက်န္း’လုိ႔ေခၚတဲ့ ျမစ္က အဲဒီေဒသေတြကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ စီးဆင္းလာခဲ့တာပါ။ ဒါ့အျပင္ လူမ်ိဳးစုေပါင္းမ်ားစြာ စုေပါင္းမွီတင္းေနထုိင္ေနတဲ့ ေဒသတခုလည္း ျဖစ္တယ္။ ယူနန္ျပည္နယ္က အလြန္ေခ်ာင္က်လွတဲ့၊ အလြန္မ်ားျပားလွတဲ့ ေတာင္ေပၚ ေဒသနဲ႔ သိပ္ဆင္တာပါပဲ” လုိ႔ဆုိပါတယ္။

“ေကာ္စစ္ ရွင္က ဒါေလာက္ေတာင္ စဥ္းစားထားၿပီလား”

“ဝမ္းနည္းဖြယ္ ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္ အဲဒီေဒသကုိ သြားဖုိ႔ အခြင့္အလမ္း မရွိေတာ့ပါဘူး”လုုိ႔ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ နဲ႔ ေျပာပါတယ္။

“ရွင့္မွာ အခြင့္အလမ္း မရွိေတာ့ဘူးလား”

“ကြၽန္ေတာ္ ဒီအခြင့္အလမ္းကုိ တျခားရဲေဘာ္တေယာက္ကုိ သိပ္ေပးလုိက္ခ်င္ပါတယ္”

“ရွင္ဘယ္သူ႔ကုိ ေပးလုိက္ခ်င္တာလဲ”

“ကြၽန္ေတာ္ မစဥ္းစားရေသးပါဘူး”

အစ္မႀကီးက်န္းဟာ ထုိင္လုိက္ပါတယ္။ လ်ိဳေကာ္စစ္က သူ႔အတြက္ ေဖာက္ထားေပးၿပီး အထူးဧည့္ခံ ထားေပးတဲ့ လံုက်င္း လက္ဖက္ေျခာက္ကုိ ျမည္းစမ္းၾကည့္ လုိက္တယ္။

“အစ္မႀကီးက်န္း ဇစ္ရွာနဲ႔ မေတြ႔တာ သိပ္ၾကာသြားၿပီနဲ႔ တူတယ္”လုိ႔ လ်ိဳေကာ္စစ္က ေမးလုိက္ပါတယ္။

“သူ ဒီေန႔ လာမလား”“သူမေန႔က တယ္လီဖုန္း ဆက္ေတာ့ ဒီေန႔ ဆက္ဆက္ လာမယ္လုိ႔ ေျပာသလား” “သူအရင္ကလုိ ရွင့္ကုိ လ်ိဳမိသားစုက သခင္ႀကီးပဲလုိ႔ ထပ္အျပစ္ မတင္ေတာ့ဘူးလား”

“အျပစ္မတင္တာ ၾကာပါၿပီ။ အခုေတာ့ သူလာတဲ့အခါတုိင္း ဒီသခင္ႀကီးဟာ ေငြအားလံုးကုိ မိမိအတြက္ ႏြားႏုိ႔တခြက္ဖုိး ေတာင္ မခ်န္ဘဲ တျခားရဲေဘာ္ေတြကုိ ေငြအားလံုး ေပးျပစ္သလားလုိ႔ စစ္ေဆးပါေသးတယ္။

အစ္မႀကီးက်န္းက ရယ္ေမာရင္းနဲ႔ “ေကာ္စစ္ရယ္ ဒါဆုိ ေကာင္းတာေပါ့။ ရွင္ကလည္း တကယ္ပဲ ဇစ္ရွာကုိ ေကာင္းေကာင္း ထိန္းေက်ာင္းခြင့္ ေပးသင့္တာေပါ့”လုိ႔ ဆုိပါတယ္။

“ထိန္းေက်ာင္းခြင့္လား အစ္မႀကီးက်န္း။ ဒါျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္ေတာ့ ‘လြတ္လပ္ခြင့္’မရွိႏုိင္ေတာ့ဘူးေပါ့”

“ေကာ္စစ္ ရွင္ ဒီစကား သူနဲ႔ပဲ ေျပာသင့္ပါတယ္”။ အစ္မႀကီးက်န္းဟာ ႐ုတ္တရက္ တံခါး အျပင္ကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္ရင္း “ကြၽန္မလည္း တကယ္ပဲ သူနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္တယ္”လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။

သတင္းစာပုိ႔တဲ့ အလုပ္သမားတေယာက္ဟာ အခန္းထဲဝင္လာၿပီး သတင္းစာတေစာင္ကုိ လာပုိ႔ပါတယ္။ ကုိယ္ကုိလွည့္ၿပီး အလုပ္သမား ျပန္ထြက္သြားေတာ့ အစ္မ ႀကီးက်န္းက လ်ိဳေကာ္စစ္ကုိ “ရွင္ အခုတေလာ ေရွာက္ေလာ္နဲ႔ ေတြ႔ေသးသလား”လုိ႔ ေမးလုိက္ပါ တယ္။

“၃-၄ ႀကိမ္ေတာ့ ေတြ႔ပါတယ္”

“အခုတေလာ သူ႔အေျခအေန ဘယ္နဲ႔လဲ”

“ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေဆြးေႏြးျဖစ္ပါတယ္။ ယြင္နန္ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ေဆြးေႏြးျဖစ္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေလာက္က ခ်ံဳကင္းကုိ အဲဒီေနရာကေန တပ္ေခါက္ျပန္မလာရင္ ယြင္ နန္ျပည္နယ္က ေခ်ာင္က်လွတဲ့ ေဒသမွာ ေနၿမဲ ေနေနရဦးမွာပါ။ ဒီေလာက္ဆုိရင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဟာ အဲဒီက အလုပ္ ေတြကုိ မုခ်ပဲ အေျခခံအုတ္ျမစ္ခ်ၿပီးသေလာက္ ျဖစ္မွာပါ။ ေသနတ္ကုိင္ထားတဲ့ရန္သူကုိ ေသနတ္ကုိင္ ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ လုိအပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီကေန လက္နက္ကုိင္ တပ္ဖြဲ႔တဖြဲ႔ကုိ လံုးဝဥႆံု ထုတ္ ယူသံုးစြဲႏိုင္မွာပါလုိ႔ေတာင္ ေျပာျဖစ္ၾကေသးတယ္”

“ေရွာက္ေလာ္ဟာ သူ႔အစ္ကုိ အိမ္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ေရာ ဘယ္လုိလဲ”

“ေဆြးေႏြးျဖစ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ေရွာက္ေလာ္ဟာ အဲဒီသူ႔အစ္ကုိအိမ္ကို မျပန္ခ်င္လွပါဘူး။ ဒါေပမဲ့လည္း အလြန္သိသာတဲ့ အေျပာင္းအလဲတခုေတာ့ ရွိတယ္။ ေရွာက္ေလာ္က ကြၽန္ေတာ့္ကုိ တည္တည္ၾကည္ၾကည္ ခုလုိ ေျပာဖူးတယ္။ တကယ္လုိ႔ အဖြဲ႔အစည္းကသာ သူ႔ကုိ သြားေစခ်င္တယ္ဆုိရင္ သူ မုခ်သြားမယ္။ ေတာ္လွန္ေရး ကသာ လုိအပ္လာရင္ သူ႔ကုိ ဘာလုပ္ခုိင္း လုပ္ခုိင္း သူဟာ အႂကြင္းမဲ့ သြားေရာက္ လုပ္ကုိင္မယ္”တဲ့။

“ေကာင္းတယ္။ သူ ဒီလုိျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ ကြၽန္မတြက္ထားၿပီးသားပါ”။ က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ ျဗဳန္းစားႀကီး ဆုိသလုိ သိသိ သာသာႀကီးကုိ အတုိင္းထက္အလြန္ စိတ္လႈပ္ရွား တက္ႂကြလာပါတယ္။ သူဟာ တဒဂၤအတြင္း အမ်ားႀကီးစဥ္းစားလုိက္မိၿပီး အရွည္ႀကီး ေတြးေနမိပါတယ္။ “ကြၽန္မတုိ႔ ပါတီဟာ လူတန္းစားဗီဇအေၾကာင္းကုိ ေျပာေပမယ့္ လူတန္းစားဗီဇကုိ အဓိကထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေလးထား ေဖာ္ျပတာေတာ့ လုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ေရွာက္ေလာ္ဟာ ယြင္နန္ ‘၁၂-၁’လႈပ္ရွားမႈကာလက ျပည္သူ႔ လူငယ္အဖြဲ႔ရဲ႔ တာဝန္ခံ ပုဂၢိဳလ္ပဲ။ ယြင္နန္ကုိ ေျပာင္းေရႊ႔အလုပ္လုပ္တဲ့အခါမွာလည္း ေဖာ္ျပမႈ အလြန္ကို မဆုိးခဲ့ဘူး။ ခ်ံဳကင္းကုိ ျပန္ေရာက္ၿပီး အေမရိကန္ က်ဴးေက်ာ္ ေရးသမားေတြရဲ႔ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကုိ ခုခံဆန္႔က်င္ေရး၊ ျပည္တြင္းစစ္ဆန္႔က်င္ေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ား အတြင္း ေဖာ္ျပမႈမွာလည္း သိပ္မဆုိးလွပါဘူး။ သူဟာ ရွီနန္ ေကာလိပ္ နံရံကပ္စာေစာင္သမဂၢမွာလည္း ဥကၠ႒။ ေဖာက္ျပန္ေရး ေက်ာင္းသားေတြ နဲ႔ ထိပ္တုိက္ရင္ဆုိင္ေရးတုိက္ပြဲကုိ ဆင္ႏႊဲရာမွာလည္း သူဟာ လုပ္ရည္ကုိင္ရည္ ရွိေၾကာင္းကုိ ေဖာ္ျပခဲ့သူပါ။ စည္း႐ံုးေရးစြမ္းရည္ အလြန္ေကာင္းၿပီး ေဖာက္ျပန္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကုိ ျပန္လည္ ခုခံေခ်ပႏုိင္စြမ္းလည္း အားေကာင္းသူျဖစ္တယ္လုိ႔ ေက်ာင္းသားထုရဲ႔ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေပးျခင္း ခံရသူျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္မတုိ႔ရဲ႔ တခ်ိဳ႔ရဲေဘာ္ေတြရဲ႔ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ လူတန္းစားဗီဇကုိ အဓိက ထားတတ္တဲ့ အေကာင္အထည္မဲ့ ႀကိဳးတေခ်ာင္း အၿမဲရွိၿပီး မိမိကုိယ္ကုိယ္ တုပ္ေႏွာင္ထားၾကသလုိပါပဲ။ သူ႔မွာ ကူမင္တန္ တပ္ဖြဲ႔စုရဲ႔ ေသနာပတိလုပ္ေနတဲ့ ေလာ္ကြမ္း ဝင္ဆုိတဲ့ အစ္ကုိတေယာက္ရွိတယ္ မဟုတ္လားလုိ႔ ထပ္တလဲလဲ ေျပာၾကဆုိၾကတယ္။ သူဟာ ေစာေစာကတည္းက ပါတီဝင္ျဖစ္ဖို႔ ေတာင္းဆိုခဲ့ေပမယ့္ ကြၽန္မတုိ႔ရဲ႔ တခ်ိဳ႔ရဲေဘာ္ေတြဟာ သူနဲ႔ အဲဒီျပႆနာကုိ ေဆြးေႏြးၾကဖုိ႔ လန္႔ေနၾကတယ္။ ေကာ္စစ္ ရွင္ဟာ သူ႔အေပၚ နားလည္မႈ ရွိသူပါ။ ကိစၥေတြဟာ ဒီလုိ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ရွင္ ရွင္း လင္းေျပာျပခဲ့ဖူးတယ္မဟုတ္လား။

လ်ိဳေကာ္စစ္ဟာ က်န္းက်ဴကြၽန္းကုိ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္နဲ႔ အေလးဂ႐ုုစုိက္ၿပီး “အစ္မႀကီးက်န္းအေနနဲ႔ သူ႔ ပါတီဝင္ကိစၥအတြက္ မိတ္ဆက္ေပးဖို႔ ဆႏၵရွိေနလုိ႔လား”လုိ႔ ေမးလုိက္ပါတယ္။

က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ ေခါင္းညိတ္လုိက္ၿပီး “ေကာ္စစ္ ရွင္ကေရာ” လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။

“ကြၽန္ေတာ္လည္း ဆႏၵရွိတာေပါ့”

“ဒါဆိုိ ေကာင္းတာေပါ့”။ က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ မ်က္ေမွာင္ကုပ္လုိက္ၿပီး“ဒီကိစၥဟာ အျမန္ဆံုး လုပ္လုိက္ရင္ အေကာင္းဆံုးပဲလုိ႔ ကြၽန္မစဥ္းစားမိတယ္။ ကြၽန္မ ရွခြၽမ္းတုန္ကုိ အရင္တေခါက္ ဆင္းသြားကတည္းက စဥ္းစားထားၿပီးသား။ ကြၽန္မတုိ႔ ရဲေဘာ္တခ်ိဳ႔ကို ‘ယုိ႔၊ ႐ႈိ႕၊ ခ်န္၊ ဖုန္’စတဲ့ ခရုိင္ေတြကုိ ေစလႊတ္ၿပီး အဲဒီမွာ အေျခစုိက္ အျမစ္တြယ္ ႏုိင္ခဲ့ရင္ ကြၽန္မတုိ႔ အရင္အေခါက္ ရွခြၽမ္းတုန္ ေရာက္လုိ႔ လက္နက္ကုိင္ပုန္ကန္မႈကုိ စတင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ယုိ႔၊ ႐ႈိ႕၊ ခ်န္၊ ဖုန္ ခ႐ုိင္တုိ႔ဟာလည္း ခ်က္ခ်င္းဂယက္႐ုိုိက္မွာပါ။ ဒါဆုိ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ”

“အစ္မႀကီးက်န္း အစ္မႀကီးမွာ ပုိၿပီးအေသးစိတ္က်တဲ့ စဥ္းစားခ်က္ေတြ ရွိေသးသလား”

“ရွီနန္ေကာလိပ္မွာ အမ်ိဳးသမီးရဲေဘာ္တဦး ရွိတယ္။ အလြန္ျပတ္သားၿပီး လူထုလုပ္ငန္းမွာ အလြန္ေတာ္ တဲ့ လူေတာ္လူေကာင္း တေယာက္ပဲ။ ေရွာက္ေလာ္ကလည္း ေရြးခ်ယ္ရမယ့္သူအျဖစ္ ေမွ်ာ္မွန္းထားသူတေယာက္ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ကြၽန္မ အဲဒီအမ်ိဳးသမီး ရဲေဘာ္နဲ႔ ေျပာဆုိၾကည့္ဖူးပါတယ္။ သူဟာ အလြန္ ေလးနက္ၿပီး အခက္ အခဲအႏၱရာယ္ေတြနဲ႔ ႁပြမ္းတီးေနတဲ့ ဒီလုပ္ငန္းကုိ တာဝန္ခံလုိ စိတ္ရွိပါတယ္။ သူတုိ႔အားလံုးဟာ ပညာတတ္ေတြ ျဖစ္ၾကၿပီး သူတို႔ကုိ ခ႐ုိင္ၿမိဳ႔တခုခုက အလယ္ တန္းေက်ာင္းကုိ ေစလႊတ္ၿပီး ေက်ာင္းဆရာ လုပ္ခုိင္းရင္ ေသခ်ာေပါက္ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ သူတုိ႔အားလံုးဟာ အလြန္ေကာင္းတဲ့ ဆရာေတြ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လုိ႔ ကြၽန္မ ယံုၾကည္ပါတယ္။ သူတုိ႔ တဦးစီမွာေရာ အားလံုးဟာ အဲဒီမွာ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း အမ်ားအျပား ရရွိႏုိင္ပါတယ္။ သူတုိ႔ဟာ အဲဒီမွာ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ တုိက္ခုိက္ ေရးအင္အား အေတာ္အတန္ စုစည္းႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ သူတုိ႔ဟာ လက္နက္ကုိင္ေဆာင္ဖို႔ လုိအပ္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ အဲဒီကေန သူတုိ႔ဟာ အားမာန္ျပည္ဝတဲ့ လက္နက္ ကုိင္ျပည္သူ႔ တပ္ဖြဲ႔ တဖြဲ႔ကုိ ဆြဲထုတ္ေပးႏုိင္လိမ့္မယ္လို႔ အျပည့္အဝ ေမွ်ာ္လင့္ထားတယ္”

“အစ္မႀကီးက်န္း အစ္မႀကီးဟာ အဲဒီကုိ သြားေတာ့မလုိ႔လား”

အစ္မႀကီးက်န္းက ေခါင္းယမ္းလုိက္တယ္။ “ကြၽန္မ ဒိျပင္ စီစဥ္ထားတာ ရွိပါတယ္။ သူတုိ႔ သြားႏုိင္လိမ့္ မယ္လုိ႔ ကြၽန္မ ေမွ်ာ္လင့္တယ္။ ေရွာက္ေလာ္ကုိ ပါတီဝင္ သိမ္း သြင္းေရးျပႆနာ မေျဖရွင္းရေသးဘူးဆုိရင္ ေကာ္စစ္ ကြၽန္မတုိ႔ ဒီလုိ ဆံုးျဖတ္လုိက္ရ ေအာင္ပါ။ ကြၽန္မနဲ႔ ရွင္ဟာ သူ႔ရဲ႔ ပါတီဝင္ေလွ်ာက္လႊာအတြက္ မိတ္ဆက္္ေပးသူ လုပ္ရေအာင္ပါ။ ကြၽန္မ ဒီတခ်ီ မသြားမီ ဒီျပႆနာကုိ ေျဖရွင္းလုိက္ရေအာင္ပါ”လုိ႔ ရယ္ရယ္ ေမာ ေမာနဲ႔ ေျပာပါတယ္။

“အစ္မႀကီးက်န္း အစ္မႀကီးက ဇစ္ရွာကုိေစာင့္ၿပီး သူလာမွ သြားမွာမဟုတ္လား”

“မဟုတ္ဘူး။ ကြၽန္မ ခဏ သြားလုိက္ဦးမယ္။ ၿပီးမွ ျပန္လာမယ္”

က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ လ်ိဳေကာ္စစ္ကုိ ေခါင္းညိတ္ျပရင္း မတ္တတ္ရပ္လုိက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ ျပည္နယ္ ဘဏ္ ေဆြးေႏြးခန္းမွ ထြက္ခြာသြားေတာ့တယ္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမယ္
Comments (0)
Write comment
Your Contact Details:
Comment:
:angry::0:confused::cheer:B):evil::silly::dry::lol::kiss::D:pinch:
:(:shock::X:side::):P:unsure::woohoo::huh::whistle:;):S
:!::?::idea::arrow:
Security
Please input the anti-spam code that you can read in the image.
 
©2009-12 အေရွ ့မိုးေကာင္းကင္