စကားဦး

၂၁ ရာစု တာထြက္စမွာ ႏုိင္ငံအသီးသီး ဖြံ ့ျဖိဳးတုိးတက္ေရးအတြက္ အလုအယက္ ျပိဳင္ဆိုင္ေန ၾကစဥ္ ဗမာျပည္ဟာ စစ္အစုိးရ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ စစ္ဗ်ဴ ရုိကရက္ယႏၱရားဆိုတဲ့ ‘စစ္သံုးစစ္’လက္ေအာက္မွာ ဖြံ႔ ၿဖိဳးမွဳအ နိမ့္ဆံုးႏုိင္ငံဘ၀က ရုန္းမထြက္ႏုိင္ဘဲ ပိန္လွီ ျငိဳး ေျခာက္ အေမွာင္ထုေအာက္ က်ေရာက္ေနပါတယ္။
နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရး၊ အမိ်ဳးသား လြတ္ေျမာက္ေရးတိုက္ပြဲ၀င္ မိ်ဳးဆက္ေဟာင္းမ်ား၊ ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲ၀င္ ရွစ္ေလးလံုးန ဲ့ ၂၀၀၇ မိ်ဳးဆက္သစ္မ်ားရဲ့ ျပည္သူ႔ဘ၀ အေတြ႔အၾကံဳခံစားခ်က္ ေတြးေခၚေမွ်ာ္ျမင္မွဳနဲ႔ ၊ ေ၀ဖန္သံုးသပ္ခ်က္မ်ားကို ရသ၊ သုတ ၊ က႑ အသီးသီးနဲ႔ ေဖာ္ထုတ္ တင္ျပတဲ့ စာမူမ်ားကို တတပ္တအား
စုစည္းေဖာ္ျပဖို႔ ရည္ရြယ္ပါတယ္။

၂၀၁၀ လြန္ရင္ နိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းအသစ္ ေပၚေတာ့မယ္။
အဲဒီအခင္းအက်င္းအသစ္မွာ စစ္အာဏာရွင္ကို ဘယ္လို တိုက္ဖ်က္ၾကမလဲ၊ ျပည္သူ႔ အင္အားကို ဘယ္လို စုစည္းၾကမလဲဆိုတဲ ့ လမ္းစဥ္ျပသနာၾကီးနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေတာ္လွန္တဲ႔ တိုးတက္တဲ့ အျမင္ ဟူ သမွ် ကို စုစည္း ေဖာ္ျပေပးဖို႔ ထုတ္ေ၀ပါတယ္။
ပန္းေပါင္းတရာ ေ၀ဆာပြင့္ဖူး ဒီမုိကေရစီ အရုဏ္ ဦး သို႔ ရည္စူးျပီး အေရွ ့မိုးေကာင္ကင္ကို ျဖန္ ့က်က္လိုက္ပါတယ္။

၂၀၀၉ ခုနွစ္ ၾသဂုတ္လ ၈ ရက္

 

 

  • crystalthinktank
  • crystalthinktank
  • crystalthinktank
  • crystalthinktank
mod_vvisit_counterToday64
mod_vvisit_counterYesterday169
mod_vvisit_counterThis week720
mod_vvisit_counterLast week1243
mod_vvisit_counterThis month1445
mod_vvisit_counterLast month5304
mod_vvisit_counterTotal Vistors51700

Online Guests: 11
Your IP: 38.107.191.87
,
Today: Sep 09, 2010
လွဳပ္ရွားေနေသာကမၻာ
အာရွသုိ႔ တေက်ာ့ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာျခင္း (နိဂံုး)
အာရွသုိ႔ တေက်ာ့ျပန္လည္ ေရာက္ရွိလာျခင္း (နိဂံုးပုိင္း)



အေရွ႕အာရွတေပါင္းတစည္းတည္းျဖစ္ေရးျဖစ္စဥ္ကုိ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္း

အုိဘာမား အိမ္ျဖဴေတာ္ကုိ ေရာက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္  ဘုရွ္ အစုိးရရဲ႕ အႏုတ္လကၡဏာေဆာင္တဲ့ သေဘာထား ေတြကုိ ျပဳျပင္လုိက္ၿပီး ေဒသလကၡဏာေဆာင္တဲ့ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးေတြမွာ တက္တက္ႂကြႂကြ ပါ၀င္လာ တယ္။ အထူးသျဖင့္ အာရွေဒသမွာ သူ႔ရဲ႕ၾသဇာ ျပန္လည္ရွင္သန္လာေရးအတြက္ အာဆီယံႏွင့္ဆက္ဆံေရးကုိ အားျဖည့္လုိက္တယ္။ ဒါဟာ အုိဘားမားအစုိးရရဲ႕ အာရွတုိက္ေပၚလစီဆုိင္ရာ ဒုတိယအခ်က္ျဖစ္တယ္။

ဘုရွ္အာဏာရေနစဥ္ကာလအတြင္း အေမရိကန္ဟာ အာရွတုိက္တေပါင္းတစည္းတည္းျဖစ္ေရးျဖစ္စဥ္ကုိ အႏုတ္ လကၡဏာေဆာင္တဲ့သေဘာထား ဆုပ္ကုိင္ထားခဲ့တယ္။ ႐ုိက္စ္ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးအျဖစ္  ထမ္းေဆာင္ခဲ့စဥ္က အာရွဖုိရမ္ေတြကုိ တက္ေရာက္ဖုိ႔  ၂ ႀကိမ္ ပ်က္ကြက္ခဲ့့ဖူးပါတယ္။ အေရွ႕အာရွ ထိပ္သီးအစည္းအေ၀းေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အေမရိကန္ဟာ ႏႈိင္းယွဥ္ျခင္းအားျဖင့္ ေအးတိေအးစက္ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီး ကုိယ္နဲ႔မဆုိင္သလုိ အေရး မထားဘဲ ပစ္ထားခဲ့တယ္။ အိုဘားမားအစုိးရကေတာ့ ဒီရပ္တည္ခ်က္မ်ိဳးကုိ ျပဳျပင္ပစ္လုိက္တယ္။ ဟီလာရီ ကေတာ့ အာရွတုိက္ရဲ႕ ေဒသလကၡဏာေဆာင္တဲ့ အစည္းအေ၀းေတြကုိ တက္တက္ႂကြႂကြ ပါ၀င္တက္ေရာက္ လာတယ္။ အိုဘားမားကုိယ္တုိင္လည္း အေမရိကန္-အာဆီယံထိပ္သီး ပထမဆံုးအႀကိမ္အစည္းအေ၀းကုိ ပါ၀င္ တက္ေရာက္တယ္။ ဒါ့အျပင္ အာဆီယံထိပ္သီးမ်ားကုိ ၂၀၁၀ အတြင္း အေမရိကန္သုိ႔ စုေပါင္းအလည္ လာၾကဖုိ႔ ဖိတ္ၾကားပါတယ္။ အေမရိကန္ဟာ “အာဆီယံ ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးစြာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးစာခ်ဳပ္”ကုိ လက္မွတ္ ေရးထုိးလုိက္ပါတယ္။ ဒါဟာ အေရွ႕အာရွ ထိပ္သီးအစည္းအေ၀းမ်ားမွာ ပါ၀င္ေရးအတြက္ လမ္းခင္းတာျဖစ္ တယ္။ ဒါဟာ အေရွ႕အာရွသုိ႔ အေမရိကန္ ေနာက္တေက်ာ့ျပန္လာဖုိ႔အတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ ေျခလွမ္းတခု ျဖစ္ တယ္။

ပထ၀ီအရ ေျပာရရင္ အေမရိကန္ဟာ အေရွ႕အာရွႏုိင္ငံတႏုိင္ငံ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေဒသရဲ႕ ၾသ ဇာကုိေတာ့ လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားလုိ႔ မျဖစ္ပါဘူး။ အေရွ႕အာရွႏုိင္ငံအသီးသီးဟာ ဘက္စံုပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးကုိ စဥ္းစားတဲ့အခါ အေမရိကန္ရဲ႕ အခန္းကုိ မစဥ္းစားလုိ႔ မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အေမရိကန္ဟာ သူ႔ကုိ အေရွ႕အာရွ က  ေဘးဖယ္ထားျခင္းခံရလိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္မထားပါဘူး။ အာဆီယံကုိလည္း “အင္အားႀကီးႏုိင္ငံေတြရဲ႕ ခ်ိန္ ခြင္လွ်ာညီမွ်ေရး” ေသနဂၤဗ်ဴဟာဆုိင္ရာ ပထ၀ီႏုိင္ငံေရးမွာ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့ ဘူး။ အေမရိကန္ပါ၀င္ဖုိ႔ကုိလည္း ေမွ်ာ္လင့္မထားဘူး။ အေရွ႕အာရွ ထိပ္သီးအစည္းအေ၀းမွာ ပါ၀င္ဖုိ႔ဆုိရင္ အာဆီယံရဲ႕ အေျခခံ အခ်က္ ၃ ခ်က္နဲ႔ ျပည္စံုဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ အာဆီယံရဲ႕ ဘက္စံုေျပာဆုိ ေဆြးေႏြးဘက္ျဖစ္ရမယ္။ “အာဆီယံရဲ႕ ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးစြာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးစာခ်ဳပ္” မွာ ပါ၀င္ရပါမယ္။ အာဆီယံအဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ အႏွစ္သာရအားျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ စီးပြားေရးအရ ဆက္စပ္မႈ ရွိရပါမယ္။ ဒီစာခ်ဳပ္ကုိ လက္ မွတ္ေရးထုိးလုိက္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ၎မွာ ပါ၀င္တဲ့ “တျခားႏုိင္ငံရဲ႕ ျပည္တြင္းေရးကုိ ၀င္ေရာက္မစြက္ဖက္ရ”ဆုိ တဲ့ ဒီပုဒ္မဟာ အဲဒီေဒသမွာ အေမရိကန္ရဲ႕ လြတ္လပ္စြာလႈပ္ရွားေနမႈေတြအေပၚ ၾသဇာသက္ေရာက္ပါ့မလား။ ဒါ့အျပင္ ဒီစာခ်ဳပ္မွာပါ၀င္ျခင္းအားျဖင့္ အာရွရွိမဟာမိတ္ႏုိင္ငံမ်ားနဲ႔ အေမရိကန္ရဲ႕ လံုၿခံဳေရးစာခ်ဳပ္္ဟာ ခ်ည့္နဲ႔မ သြားေပဘူလား၊ ဒါေပမဲ့ ၾသစေၾတးလ်က ဒီစာခ်ဳပ္ကုိ လက္မွတ္ေရးထုိးဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္တဲ့အခါ သေဘာတူညီခ်က္ ေတြ ျဖည့္စြက္လုိက္မႈက အေမရိကန္ရဲ႕ စုိးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈေတြကုိ ပေပ်ာက္သြားေစပါတယ္။

အိုဘားမားအစုိးရ ေပၚလစီထိန္းညွိလုိက္ၿပီး အေရွ႕အာရွ တေပါင္းတစည္းတည္းျဖစ္ေရးျဖစ္စဥ္မွာ လွည့္ ေျပာင္းပါ၀င္လာရျခင္းမွာ အဓိကအားျဖင့္ ေအာက္ပါအေၾကာင္းရင္းမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ (၁) အေရွ႕အာရွ တ ေပါင္းတစည္းတည္းျဖစ္ေရးျဖစ္စဥ္ဟာ တားဆီးလုိ႔ ရမွာမဟုတ္ပါဘူး။ (၂) တေပါင္းတစည္းတည္းျဖစ္ေရးျဖစ္စဥ္ ျဖစ္ထြန္းတုိးတက္မႈ ဦးတည္ခ်က္ကုိ ၾသဇာသက္ေရာက္ေစရန္ အေမရိကန္ဟာ ၀င္ေရာက္ပါ၀င္လုိတဲ့ဆႏၵရွိ တယ္။ ဘယ္လုိမွ တားဆီးမရရင္ေတာ့ ျပတ္ျပတ္သားသား ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္၊ ၎အတြင္းပါ၀င္ၿပီးေနာက္ ေရွ႕ ေဆာင္မႈ ဒါမွမဟုတ္ ၾသဇာေပးေရး ျဖစ္စဥ္ကုိ ျဖစ္ထြန္းတုိးတက္လာေရး ရွာေဖြဖုိ႔ျဖစ္တယ္။ (၃) တဆင့္တက္ ေစ်းကြက္ တုိးခ်ဲ႔ကာ ကုန္သြယ္ေရးစည္းေၾကာင္းေတြကုိ ဖ်က္သိမ္းပစ္ၿပီး အေမရိကန္ရဲ႕ ျပည္ပပုိ႔ကုန္ ေစ်းကြက္ ဖြင့္လွစ္ေရးျဖစ္တယ္။ အေမရိကန္နဲ႔ အာရွကုန္သြယ္ေရးဟာ အေမရိကန္ရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားကုန္သြယ္ေရးစုစုေပါင္းရဲ႕ ၃၂.၇ ရာခုိင္ႏႈန္းရွိပါတယ္။ အေမရိကန္ရဲ႕ ထိပ္တန္းကုန္သြယ္ဘက္ ၁၀ ႏုိင္ငံအနက္ ၅ ႏုိင္ငံဟာ အာရွက ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒီ ၁၀ ႏုိင္ငံထဲမွာ ကမၻာ့စီးပြားေရးအင္အား ဒုတိယ အျကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ဂ်ပန္ပါ၀င္သလုိ တဟုန္ထုိး ျဖစ္ထြန္း တုိးတက္ေနတဲ့ ထြန္းသစ္စ ႏုိင္ငံေတြျဖစ္တဲ့ တ႐ုတ္နဲ႔ အိႏၵိယတုိ႔လည္း ပါတယ္။ အာဆီယံတခုလံုးရဲ႕ ကုန္သြယ္ ေရးနဲ႔ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံေရးစာခ်ဳပ္မ်ားမွတဆင့္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ဆက္ဆံေရးစနစ္ျဖစ္ထြန္းေရးကုိ တြန္းေဆာ္ၿပီး အေမရိ ကန္ရဲ႕ ကုန္စည္မ်ားကုိ တဆင့္တက္ေစ်းကြက္ ဖြင့္လွစ္သြားရန္ျဖစ္တယ္။ အာဆီယံရဲ႕ အေရးကိစၥမ်ားမွာ ပါ၀င္ ေရး စြမ္းအားအတုိင္းအတာကုိ တုိးခ်ဲ႕ၿပီး အဲဒီေဒသရဲ႕ အၾကမ္းဖက္၀ါဒဆန္႔က်င္ေရးကုိ တြန္းေဆာ္သြားရန္ ျဖစ္တယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာလည္း ဒီပလက္ေဖာင္းကုိ အေထာက္အကူျပဳၿပီး အစၥလန္ကမၻာနဲ႔ ဆက္ဆံေရး တုိးတက္ေကာင္းမြန္လာေရးကုိ ေမွ်ာ္လင့္ထားတယ္။ (၅) အေမရိကန္ဟာ မိမိေရွ႕ေဆာင္တဲ့ ေဒသလံုၿခံဳေရးယႏၱ ရား ထူေထာင္ၿပီး အာရွတုိက္အား အေမရိကန္ကုိ စိန္ေခၚျခင္းနဲ႔ ခုခံတဲ့ ေဒသလကၡဏာေဆာင္တဲ့အဖြဲ႔အစည္းမ်ား ဒါမွမဟုတ္ ႏုိင္ငံမ်ား ေပၚထြန္းမလာေရးကုိ စိတ္ခ်အာမခံရတဲ့ ေဒသ ျဖစ္ေစလုိတယ္။ အေမရိကန္က အေရွ႕အာရွ ထိပ္သီးအစည္းအေ၀းမ်ားမွာ ပါ၀င္လာရတဲ့ အဓိက အေၾကာင္းရင္းမွာ ေဒသတြင္း တ႐ုတ္ရဲ႕ ၾသဇာ ကုိ ခုခံဆန္႔က်င္ေရးျဖစ္တယ္။ ၁၉၉၇ အာရွ ဘ႑ာေငြေၾကး အက်ပ္အတည္းေနာက္ပုိင္း အေရွ႕ေတာင္အာရွ အတြင္း တရုတ္ျပည္ရဲ႕ ၾသဇာဟာ သိသိသာသာ တက္လာတယ္။ ကုန္သြယ္ေရးစုစုေပါင္းတန္ဖုိးျဖစ္ျဖစ္၊ တုိးပြား မႈအရွိန္ႏႈန္းပဲျဖစ္ျဖစ္ လ်င္ျမန္စြာတုိးတက္မႈရရွိခဲ့တယ္။ အေမရိကန္ လႊတ္ေတာ္သုေတသနဌာနရဲ႕ အစီရင္ခံစာ အရဆုိရင္ အာဆီယံႏုိင္ငံမ်ားနဲ႔ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ ကုန္သြယ္ေရးစုစုေပါင္းတန္ဖုိးဟာ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္က အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၂၀.၃၇၅ ဘီလီယံ ရွိေနရာက တဟုန္ထိုးတုိးတက္သြားၿပီ. ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ေရာက္ေတာ့ ၂၃၁. ၀၇၂ ဘီလီယံ ျဖစ္လာတယ္။ တုိးတက္မႈႏႈန္းဟာ ၁၃၀၄.၁ ရာခုိင္ႏႈန္းရွိတယ္။ အဲဒီကာလအတြင္း အေမရိကန္နဲ႔ အာဆီယံအၾကား ကုန္သြယ္ေရးတုိးတက္မႈႏႈန္းဟာ ၇၅.၁ ရာခုိင္းႏႈန္းသာ ရွိတယ္။ ပကတိဘာ၀အရ အေမရိကန္ ရဲ႕ ၾသဇာက်ဆင္းေနမႈကုိိ အေမရိကန္ႏုိင္ငံအတြင္းက လူ႔မလုိင္ေတြကုိ စုိးရိမ္စိတ္ ျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။ အိုဘား မားအစုိးရက အာဆီယံႏုိင္ငံမ်ားနဲ႔ ဆက္ဆံေရးကုိ အားျဖည့္လုိက္တဲ့အတြက္ တစံုတရာ အတုိင္းအတာအရ အေမရိကန္ရဲ႕ အာဆီယံႏုိင္ငံေတြအေပၚ ရွိေနတဲ့ အစဥ္အလာ ၾသဇာသက္ေရာက္မႈေတြကုိ တည္ၿငိမ္ခုိင္မာ ေစၿပီး အဲဒီ ေဒသမွာ အဆက္မျပတ္ ျမင့္တက္လာေနတဲ့ တ႐ုတ္ရဲ႕ ၾသဇာကုိလည္း ရင္ဆုိင္ႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။

ပါ၀ါအေပ်ာ့အမာ တၿပိဳင္တည္း စီမံေဆာင္ရြက္ၿပီး “ျပႆနာႏုိင္ငံမ်ား”နဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံေရး

“စမတ္ပါ၀ါ” စဥ္းစားေတြးေခၚမႈ လမ္းေၾကာင္းအရ အုိဘားမားအစုိးရဟာ သူ႔မ်က္စိထဲမွာ “ျပႆနာႏုိင္ငံမ်ား” အျဖစ္ ျမင္ေနတဲ့ေျမာက္ကုိးရီးယားနဲ႔ ဗမာအား ထိေတြ႔ဆက္ဆံေရးေပၚလစီကုိ တက္လွမ္းက်င့္သံုးလာ တယ္။ ဒါဟာ အုိဘားမားအစုိးရရဲ႕ အာရွေပၚလစီဆုိင္ရာ တတိယအခ်က္ ျဖစ္တယ္။

အာဏာရလာခါစမွပဲ အုိဘားမားအစုိးရဟာ အဓိက ကုိယ္အားဉာဏ္အားမ်ားျဖင့္ ေဆးကုသေရးအာမခံ ခ်က္မ်ား ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးနဲ႔ စီးပြားေရးအက်ပ္အတည္းကုိ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းတုိ႔ကုိ တြန္းေဆာ္ေနရလုိ႔ေျမာက္ကုိးရီးယား ႏ်ဴးကလီးယားျပႆနာကုိ သိပ္မ်ားမ်ား အာရံုမစုိက္နုိင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဧၿပီလနဲ႔ ေမလမ်ားမွာ တာေ၀းပစ္ ဒုံုးနဲ႔ ႏ်ဴးကလီးယားစမ္းသားမႈမ်ားကုိ ေျမာက္ကုိးရီးယားက လုပ္လာၿပီး “၆ ႏုိင္ငံေဆြးေႏြး၀ုိင္း”မွ ထြက္မယ္လုိ႔ ေၾကညာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ အုိဘားမားအစုိးရဟာ တင္းမာခက္ထန္တဲ့ စီမံေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြကုိ ခ်မွတ္က်င့္သံုး လာတယ္။ ေျမာက္ကုိးရီးယားကုိ အေရးယူေရးဆုိင္ရာ ကုလသမဂၢက အတည္ျပဳထားတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကုိ တြန္း ေဆာ္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၂ ႏုိင္ငံအၾကား ဆက္ဆံမႈဟာ ယာယီ တင္းမာသြားေတာ့တယ္။

ဒီလုိအေျခအေနဟာ သမၼတေဟာင္း ကလင္တန္ ေျမာက္ကုိးရီးယားကုိ ဇူလုိင္လအတြင္း တရား၀င္ အလယ္ အပတ္သြားေရာက္ခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္အထိ ဆက္လက္တည္ရွိခဲ့တယ္။ ေျမာက္ကုိးရီးယားက “၆ ႏုိင္ငံေဆြးေႏြး ၀ုိင္း” ကုိ ျပန္လည္ပါ၀င္ႏုိင္ဖုိ႔ အေျခအေနရွိပါတယ္လုိ႔ ေဖာ္ျပၿပီးတဲ့ေနာက္ ဒီဇင္ဘာလထဲမွာ အိုဘားမားအစုိးရက အထူးသံအရာရွိ ေပါစ္၀ုဖ္စ္ကုိ ေျမာက္ကုိးရီးယားသုိ႔ တရား၀င္ေစလႊတ္လုိက္တယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ အေမရိကန္- ေျမာက္ကုိးရီးယားဆက္ဆံေရးနဲ႔ “၆ ႏုိင္ငံေဆြးေႏြး၀ုိင္း” က်င္းပေရးဟာ ျပန္လည္ ရွင္သန္လာတယ္။ ဒါဟာ အုိဘားမားတက္လာၿပီးေနာက္ အေမရိကန္နဲ႔ ေျမာက္ကုိးရီးယားတုိ႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္ တုိက္႐ုိက္ထိေတြ႔ဆက္ဆံ အျပန္အလွန္ေျပာဆုိျခင္းျဖစ္တယ္။ ေဆြးေႏြး၀ုိင္းကုိ တက္တက္ႂကြႂကြ  ေဆာင္ရြက္ၾကေတာ့မလုိျဖစ္လာတယ္။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ေျပာဆုိေဆြးေႏြးမႈေတြဟာ “ပြင့္လင္း႐ုိးသားၿပီး တိက်တဲ့လက္ေတြ႔လုပ္ငန္းေတြကုိ ေဆာင္ရြက္ ေရး” ကုိ ေဖာ္ျပလာတယ္။ အုိဘားမားအစုိးရရဲ႕ ပြင့္လင္းတဲ့သေဘာထားမ်ားအရ ေနာင္မွာ အေမရိကန္နဲ႔ ေျမာက္ကုိးရီးယားအၾကားမွာ ဖယ္ထုတ္မႈေတြ မရွိေတာ့ဘဲ တုိက္႐ုိက္အျပန္အလွန္ ေျပာဆုိေဆြးေႏြးမႈေတြနဲ႔ ၿငိမ္း ခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးမႈေတြ ပုိမုိမ်ားျပားလာပါလိမ့္မယ္။

အုိဘားမားအစုိးရရဲ႕ ေနာက္ထပ္ အေရးႀကီးတဲ့ ေပၚလစီထိန္းညွိမႈကေတာ့ ဗမာျပည္ကုိ ထိေတြ႔ဆက္ဆံ ေရးနဲ႔ အျပန္အလွန္ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးတခါးႀကီး ဖြင့္လွစ္လုိက္ျခင္းျဖစ္တယ္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ဗမာျပည္မွာ မာရွယ္ ေလာအမိန္႔ ထုတ္ျပန္ထားခ်ိန္ကစတင္ၿပီး အေမရိကန္-ဗမာဆက္ဆံေရးဟာ ေတာက္ေလွ်ာက္ တင္းမာတဲ့အေန အထားကုိ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဘုရွ္အစိုးရလက္ထက္မွာေတာ့ အေမရိကန္ဟာ ဗမာျပည္ကုိ အထီးက်န္ထား ေရးနဲ႔ အျပစ္ေပးအေရးယူေရး ေပၚလစီကုိ က်င့္သံုးလာပါတယ္။ အိုဘားမားတက္လာၿပီးေနာက္ အေမရိကန္ဟာ ဗမာျပည္ေရးရာ ေပၚလစီကုိ အကဲျဖတ္သံုးသပ္မႈေတြ ျပန္လည္လုပ္ေဆာင္လာပါတယ္။ အေမရိကန္ဆီးနိတ္တာ ဂၽြန္၀က္ဘ္၂၀၀၉ ၾသဂုတ္လအတြင္း ဗမာျပည္ကုိ တရား၀င္သြားေရာက္ေတြ႔ဆံုၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ အေမရိကန္-ဗမာ ဆက္ဆံေရး ေျပလည္ဖုိ႔ အျခင္းအရာေတြ ေပၚထြက္လာပါတယ္။ စက္တင္ဘာမွာ ဟီလရီကလင္တန္က အေမရိ ကန္အစုိးရဟာ ဗမာစစ္အစုိးရနဲ႔ တုိက္႐ုိက္ဆက္သြယ္ ထိေတြ႔ဆက္ဆံေရး၊ ဗမာျပည္ဒီမုိကေရစီအေရး ေရွ႕တက္ လွမ္း ျဖစ္ထြန္းတုိးတက္လာေစရန္၊ အဲဒီေနာက္ ဗမာအစုိးရ အဆင့္ျမင့္အရာရွိေတြ အေမရိကန္ျပည္ ၀င္ေရာက္ ေရး ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြကုိ ေလွ်ာ့ေပးရန္ ဆံုးျဖတ္ေၾကာင္း ေၾကညာပါတယ္။  ေအာက္တုိဘာလထဲမွာ အာရွနဲ႔ ပစိဖိတ္ေရးရာတာ၀န္ခံ ႏုိင္ငံျခားေရးရာလက္ေထာက္ ကမ္ဘဲလ္ဟာ ဗမာျပည္ နည္းပညာ၀န္ၾကီး ဦးေသာင္းနဲ႔ နယူးေယာက္မွာ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးခဲ့တယ္။ ဒါဟာ ေလာေလာဆယ္ႏွစ္မ်ားအတြင္း ႏွစ္ႏုိင္ငံအဆင့့္ျမင့္အရာရွိ အခ်င္းခ်င္း ဦးဆံုးေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ က်င္းပျခင္းပါပဲ။ ႏုိ၀င္ဘာလထဲမွာေတာ့ ကမ္ဘဲလ္ဟာ အေမရိကန္ရဲ႕ အာဆီယံသံအမတ္ စေကာ့မာရွယ္နဲ႔အတူ ဗမာျပည္သုိ႔ တရား၀င္သြားေရာက္ေတြ႔ဆံု ခဲ့တယ္။ ဒါဟာ ၁၉၉၅ ကုလသမဂၢသံအမတ္အျဖစ္ ေအာဘ႐ုိက္စ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္ ဗမာျပည္သုိ႔ သြားေရာက္ခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ အေမရိကန္ အဆင့္ျမင့္အရာရွိမ်ားအေနနဲ႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္ သြားေရာက္ျခင္းျဖစ္တယ္။ ေနာင္မွာ ပစ္ပယ္ထား ျခင္းမရွိေတာ့ဘဲ အုိဘားမားအစုိးရဟာ ပုိမုိရဲ၀ံ့တဲ့အစီအစဥ္မ်ားကုိ က်င့္သံုးလာပါလိမ့္မယ္။ လူမႈေရးအကူ အညီအေထာက္အပံ့မ်ားေပးတာအျပင္ ႏွစ္ႏုိင္ငံ အၾကား စစ္ေရးဆက္ဆံမႈမ်ား ျပန္လည္အသက္၀င္လာႏုိင္ၿပီး မူးယစ္ေဆး၀ါးဆန္႔က်င္ေရး ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ ျခင္းစတာေတြလည္း အက်ယ္အျပန္႔ ေဆာင္ရြက္ လာပါလိမ့္ မယ္။

အေမရိကန္ဘက္က ထုတ္ျပန္ေျပာဆုိခ်က္အရဆိုရင္ ဗမာျပည္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အေမရိကန္ ေပၚလစီ သစ္ရဲ႕ တုိက္႐ုိက္ရည္မွန္းခ်က္ကေတာ့ “လူ႔အခြင့္အေရးကုိ ေထာက္ခံအားေပးေရး၊ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ တျခား အတုိက္အခံႏုိင္ငံေရးအင္အားစုမ်ားကုိ လႊတ္ေပးေရး၊ ဒီမုိကေရစီျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးသုိ႔ တက္လွမ္းေရး” လုိ႔ဆုိပါ တယ္။ ဒါေပမဲ့ ၎ရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ နက္႐ႈိင္းတဲ့ အစီအစဥ္ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ကေတာ့ အေမရိကန္ဟာ ဗမာျပည္မွာ သပ္တေခ်ာင္းသြင္းထားလုိတဲ့ ဆႏၵရွိေနျခင္းပါပဲ။ အဲဒါကေတာ့ ဗမာျပည္မွာ တ႐ုတ္ရဲ႕ၾသဇာ ဆက္လက္ က်ယ္ျပန္႔လာေနမႈကုိ တားဆီးေရးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဗမာျပည္မွာ ေျမာက္ကုိးရီးယားရဲ႕ ႏ်ဴးကလီး ယားလက္နက္ေတြ ျပန္႔ပြားလာေနမႈကုိ တားဆီးႏုိင္ေရးျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္-ဗမာဆက္ဆံေရး တုိးတက္ ေကာင္းမြန္ဖုိ႔ဆုိရင္ ျဖစ္စဥ္တခုလုိ႐ံုမက ဒီလုိအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ဘက္စံု နီးနီးကပ္ကပ္ ဂ႐ုတစုိက္ရွိသင့္ပါတယ္။

တ႐ုတ္ျပည္နဲ႔ဆက္ဆံေရးဟာ အေရးပါမႈထဲက အေရးပါမႈတခုပါပဲ

အုိဘားမားအစုိးရရဲ႔ အာရွေပၚလစီရဲ႔႕ စတုတၳအခ်က္ကေတာ့ တ႐ုတ္နဲ႔ဆက္ဆံေရးကုိ ျမင့္ျမင့္မားမား ဂ႐ုစုိက္ သြားေရးျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ အာရွေပၚလစီ ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔ ႐ႈံးနိမ့္မႈရဲ႕ ကြင္းဆက္ျဖစ္တယ္။ အုိဘားမား ဟာ ဘုရွ္အစုိးရကာလက တ႐ုတ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ေပၚလစီကုိ ဆက္လက္ျဖစ္ေပၚေစျခင္းျဖစ္ၿပီး ႏုိင္ငံတကာ အေရးကိစၥအတြင္း တ႐ုတ္ရဲ႕ အခန္းက႑ကုိ ဂ႐ုစုိက္ၾကည့္ကာ တ႐ုတ္နဲ႔ဆက္ဆံမႈ နက္႐ႈိင္းေရးနဲ႔ ျဖစ္ထြန္း တုိးတက္ေရးကုိ ရွာႀကံဖုိ႔ျဖစ္တယ္။

တ႐ုတ္ရဲ႕ ႏုိင္ငံေတာ္အင္အားမ်ား အဆက္မျပတ္ျမင့္တက္လာေနမႈ၊ တ႐ုတ္-အေမရိကန္ဆက္ဆံေရး ပုိမုိနက္ ႐ႈိင္းလာေနမႈေတြေၾကာင့္ အေမရိကန္ဟာ တ႐ုတ္နဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးကုိ လုိလားပါတယ္။ ေလာေလာ ဆယ္ဆယ္ ႏွစ္မ်ားအတြင္း တ႐ုတ္-အေမရိကန္ ဆက္ဆံေရးရဲ႕ ျဖစ္ထြန္းတုိးတက္မႈဟာ ႏႈိင္းယွဥ္ျခင္းအားျဖင့္ တည္ၿငိမ္ပါတယ္။ ႏွစ္ႏုိင္ငံအၾကားက ဘံုအက်ိဳးစီးပြားဟာ အဆက္မျပတ္ တုိးပြားေနပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ကမၻာ လံုးဆုိင္ရာ ဘ႑ာေငြေၾကး အက်ပ္အတည္းကုိ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းေရးအတြက္ တ႐ုတ္-အေမရိကန္ ပူးေပါင္းေဆာင္ ရြက္ေရး ပုိမုိအားေကာင္းလာေစဖုိ႔ အလွည့္အေျပာင္းျဖစ္ေစေသာ အေၾကာင္းအခ်က္သစ္မ်ား ျဖစ္ေပၚေစတယ္။ ဒီေန႔အထိ တ႐ုတ္-အေမရိကန္ရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားေတြဟာ ေရာေႏွာေနၿပီး၊ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္အတူတကြ အျမတ္ အစြန္းရေရးဟာ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အက်ိဳးစီးပြားရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ျဖစ္တယ္။

အုိဘားမားအစုိးရဟာ အေမရိကန္-တ႐ုတ္ ႏွစ္ႏုိင္ငံရဲ႕ ဘံုအက်ိဳးစီးပြားကုိ အသိအမွတ္ျပဳတယ္။ တ႐ုတ္ ျပည္ရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာတဟုန္္ထုိး တုိးတက္လာမႈကုိ ႀကိဳဆုိတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ တဟုန္ထုိး တုိးတက္လာမႈဟာ တားဆီး မရႏုိင္ဘူးလုိ႔ ယူဆတယ္။ “ အင္အားေတာင့္တင္းတဲ့၊ အညြန္႔တလူလူနဲ႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိး တက္ေန တဲ့၊ ေအာင္ျမင္တဲ့၊ ႏုိင္ငံတကာေရးရာမ်ားအတြင္း ႀကီးမားတဲ့အခန္းက႑ျဖစ္ထြန္းေနတဲ့ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံကုိ အေမရိကန္က  ႀကိဳဆုိပါ တယ္။” “အေမရိကန္ဟာ တ႐ုတ္ျပည္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ဟန္႔တားဖုိ႔ မလုပ္႐ံုမက တ႐ုတ္နဲ႔ဆက္ဆံေရး နက္႐ိႈင္း လာမႈဟာလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ တျခားႏုိင္ငံေတြရဲ႕ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ မဟာမိတ္ဆက္ဆံေရးကုိ အားေလ်ာ့သြား ေစတဲ့ သေဘာမေဆာင္ပါဘူး။ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ အင္အားေတာင့္တင္းတဲ့ ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံအေနနဲ႔  ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိး တက္တဲ့ စည္ပင္တဲ့တ႐ုတ္ႏုိင္ငံရဲ႕ တဟုန္ထုိးျဖစ္ထြန္းလာမႈဟာ ႏုိင္ငံတကာလူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ အင္အားေတာင့္ တင္းလာႏုိင္တယ္”လုိ႔ ယူဆတယ္။ ဟီလာရီက “ တ႐ုတ္ျပည္ဟာ မ်က္ေမွာက္ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ ႏုိင္ငံေရးျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈ ႐ုပ္ပံုလႊာ႐ႈခင္းေတြထဲက အလြန္အေရးပါအရာေရာက္တဲ့ ဇာတ္ေကာင္တေကာင္ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မ တုိ႔ဟာ တ႐ုတ္ျပည္နဲ႔ အေကာင္းဘက္ကေန ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရး ဆက္ဆံမႈ ထူေထာင္သြားဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ တယ္” လုိ႔ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ညႊန္ျပခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕ ၾကည့္ျမင္မႈက တ႐ုတ္-အေမရိကန္ဟာ “တေလွတည္း ေပၚမွာ” ျဖစ္ေနၿပီး ဘ႑ာေငြေၾကး အက်ပ္အတည္းအတြင္း တေလွတည္းစီး တခရီးတည္းသြားရန္ လုိအပ္ တယ္ဆိုတာပါပဲ၊ အုိဘားမားကေတာ့ တရုတ္-အေမရိကန္ဆက္ဆံေရးဟာ ၂၁ ရာစုရဲ႕ “အေရးႀကီးဆံုး ႏွစ္ဦး ႏွစ္ဖက္ဆက္ဆံေရး” ျဖစ္တယ္၊ “တရုတ္-အေမရိကန္ဟာ ၂၁ ရာစုရဲ႕ သမုိင္းကုိ ထုဆစ္သူေတြျဖစ္လိမ့္မယ္” ၊ “ဘယ္ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံတည္းနဲ႔မွ ၂၁ ရာစုရဲ႕ စိန္ေခၚမႈအရပ္ရပ္ကုိ တဦးတည္း ရင္ဆုိင္ႏုိင္လိမ့္မယ္မဟုတ္ဘူး” လုိ႔အတိအလင္း ေဖာ္ျပခဲ့တယ္။ အေမရိကန္နဲ႔ တ႐ုတ္ စိန္ေခၚမႈေတြကုိ အတူတကြ ရင္ဆုိင္ႏုိင္ရင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ ဖက္စလံုး “၀င္း-၀င္း” အက်ိဳး ရလဒ္ကုိ ေရာက္ႏုိင္လိမ့္မယ္။

ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အတူတကြႀကိဳးစားမႈမ်ားမွတဆင့္ တ႐ုတ္-အေမရိကန္ဆက္ဆံေရးဟာ ေကာင္းမြန္တဲ့ တုိးတက္ ျဖစ္ထြန္းတဲ့အေျခအေနေပၚထြန္းခဲ့တယ္။ ၂ ႏုိင္ငံ အႀကိမ္ႀကိမ္အျပန္အလွန္ အဆင့္ျမင့္လႈပ္ရွားေဆာင္ ရြက္မႈ မ်ားက ညွိႏႈိင္းေဆြးေႏြးမႈနဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈမ်ားကုိ အားသစ္သြန္းေလာင္းေပးခဲ့တယ္။ ၂ ႏုိင္ငံ ေခါင္း ေဆာင္မ်ားက ၂ ႏုိင္ငံဆက္ဆံေရးအေျခအေနက အစခ်ီၿပီး အျပန္အလွန္အက်ိဳးစီးပြားကုိ ေလးစား၊ ေထာက္ ထားကာ ထိလြယ္ရွလြယ္တဲ့ျပႆနာေတြကုိ သင့္ေလ်ာ္ေျပလည္စြာ ေျဖရွင္းရင္း တရုတ္-အေမရိကန္ ဆက္ဆံ ေရး ေရရွည္ခုိင္မာတည္ၿငိမ္စြာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးအတြက္ တြန္းေဆာ္သြားရမယ္လုိ႔ ေဖာ္ျပၾကတယ္။ တ႐ုတ္နဲ႔အ ေမရိကန္ဟာ “၂၁ ရာစုအတြက္ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈနဲ႔  တ႐ုတ္-အေမရိကန္ ဘက္စံု ဆက္ဆံေရးကုိ အတူတကြ ႀကိဳးစားအားထုတ္ ထူေထာင္ေရး” အဆင့္ေနရာသစ္ကုိေရြးခ်ယ္ သတ္မွတ္ခဲ့တယ္။ ဒါ့အျပင္ ၀ါရွင္တန္မွာ ပထမဆံုး ေသနဂၤဗ်ဴဟာနဲ႔ စီးပြားေရး အျပန္အလွန္ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရး ေဆာင္ရြက္မႈေတြ ဟာ ေအာင္ျမင္ခဲ့လုိ႔ ၂ ႏုိင္ငံဆက္ဆံေရးဟာ အဆင့္ျမင့္သစ္တရပ္ကုိ ေရာက္ရွိခဲ့တယ္။ အုိဘာမား တ႐ုတ္ ျပည္ကုိ ေရာက္ရွိလာစဥ္အတြင္း ၂ ႏုိင္ငံဟာ သန္႔စင္တဲ့စြမ္းအင္၊ စစ္ေရးအရအျပန္အလွန္ဖလွယ္ေရးႏွင့္ ႏ်ဴးကလီးယာ ပ်ံ႕ပြားမႈတားျမစ္ပိတ္ပင္ေရးစတဲ့ျပႆနာေတြမွာ အေရးႀကီးတဲ့သေဘာတူညီခ်က္ေတြရရွိခဲ့တယ္။ အုိဘားမားအ စုိးရဟာ ႏွိမ့္ခ်တဲ့အေနအထားနဲ႔ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ဘံုအက်ိဳးစီးပြားမ်ားအတြက္ မ်ားစြာအေလး ထားၿပီး လူ႔အခြင့္အေရးစတဲ့နယ္ပယ္ေတြမွာ မထူကြဲျပားခ်က္မ်ားကုိ အေလွ်ာ့ေပးေျဖရွင္းခဲ့မႈေတြက ၎တုိ႔ရဲ႕ တိက်တဲ့ လုပ္ငန္းတာ၀န္မ်ားကုိ လက္ေတြ႔ေဆာင္ရြက္ေရးမွာ တ႐ုတ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ေပၚလစီကုိ ဦးတည္ခ်က္ ရေအာင္ ယူသြားတာ ထင္ရွားပါတယ္။
တ႐ုတ္-အေမရိကန္ဆက္ဆံေရးအေျခအေန အစခ်ီခ်က္ဟာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၂ ႏုိင္ငံဆက္ဆံ ေရး ျဖစ္ထြန္းတုိးတက္မႈကုိ အတားအဆီးျဖစ္ေနတဲ့ တခ်ိဳ႕ ပဋိပကၡနဲ႔ ကြဲလြဲမႈေတြဟာ ရွိၿမဲရွိေန႐ံုမက တခ်ိဳ႕အေျခ အေနေအာက္မွာ ေပၚလြင္လာတတ္ပါေသးတယ္။ ဒီအႀကိမ္ အုိဘာမား တ႐ုတ္ျပည္ေရာက္ေနစဥ္ ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ “တ႐ုတ္-အေမရိကန္ပူးတြဲေၾကညာခ်က္” မထုတ္ျပန္မီ ၂ ႏုိင္ငံဟာ ခက္ခက္ခဲခဲ ေဆြးေႏြးညွိႏႈိင္းခဲ့တယ္။ အဲဒါ ၿပီးေနာက္ တ႐ုတ္-အေမရိကန္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ေၾကညာခ်က္ရဲ႕ တခ်ိဳ႕အတြင္းသေဘာေတြမွာ မတူတဲ့နားလည္မႈ ေတြက တ႐ုတ္-အေမရိကန္ဆက္ဆံေရးရဲ႕ ႐ႈပ္ေထြးမႈကုိ သက္ေသခံေနပါတယ္။

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပြတ္တုိက္မႈေတြ သင့္ျမတ္မႈေတြကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး တ႐ုတ္-အေမရိကန္ ၂ ႏုိင္ငံဟာ အခ်င္းခ်င္း အျကားက သေဘာကြဲလြဲမႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ဆင္ျခင္သိရွိလာတယ္။ “တူညီခ်က္မ်ားကုိ ရွာႀကံ၊ ကြဲ လြဲခ်က္ မ်ားကုိ ဖယ္ခ်န္” ၿပီး ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ဘံုအက်ိဳးစီးပြားရွိတဲ့နယ္ပယ္ေတြမွာ ျဖစ္ႏုိင္သမွ်တုိးခ်ဲ႕ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ သြားေရးကုိ ေမွ်ာ္လင့္ထားၾကတယ္။ ဒါဟာ ေလာေလာဆယ္ဆယ္ႏွစ္မ်ားအတြင္း တ႐ုတ္-အေမရိကန္ဆက္ ဆံေရး တည္ၿငိမ္ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈရဲ႕ အေရးပါတဲ့ အေၾကာင္းရင္းျဖစ္တယ္။ အိုဘားမားက “အေမရိကန္နဲ႔ တ႐ုတ္ တုိ႔ဟာ ျပႆနာအားလံုးမွာ တညီတညြတ္တည္းျဖစ္ေရးဆုိတာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ အေမရိကန္ဟာ ၎ အေလွ်ာ့မ ေပးႏုိင္တဲ့ တန္ဖုိးတရားအျမင္ေတြရွိေပမယ့္ တ႐ုတ္နဲ႔ဆက္ဆံေရးအတြင္းမွာ အေမရိကန္ဟာ အတုိက္အခံအျဖစ္ သေဘာမထားဘဲ အေပါင္းအေဖာ္အျဖစ္သာ အေလးထားေၾကာင္း” ထုတ္ေဖာ္ေျပာခဲ့တယ္။ တ႐ုတ္-အေမရိကန္ ၂ ႏုိင္ငံ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အတူတကြ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ျခင္းအားျဖင့္  ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မႈေတြ တေန႔တျခား နက္႐ႈိင္းလာျပီး အျပန္အလွန္ယံုၾကည္မႈေတြ တုိးတက္လာလိမ့္မယ္။ ဒီလုိနည္းအားျဖင့္ ၂ ႏုိင္ငံ ဆက္ဆံေရး အဆက္မျပတ္ ျဖစ္ထြန္းတုိးတက္လာလိမ့္မယ္လုိ႔ က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္မႈရွိစြာ ယံုၾကည္ေန ပါတယ္။

မူရင္း- တလတႀကိမ္ထုတ္ “မ်က္ေမွာက္ကမၻာ” ၂၀၁၀ ဇန္န၀ါရီလထုတ္မွ “တ႐ုတ္ျပည္လူမႈေရးသိပၸံ၊ အေမရိကန္ဆုိင္ရာ စူးစမ္းေလ့လာေရးဌာန၊ သုေတသီ - ယြင္က်ိန္႔ ” ေဆာင္းပါးကုိ ဘာသာျပန္ပါတယ္။

ဘုိေကေသာင္း
၂၀၁၀ မတ္ ၆ ။
 
အာရွသုိ႔တေက်ာ့ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာျခင္း

အာရွသုိ႔ တေက်ာ့ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာျခင္း

(အုိဘားမားအစုိးရရဲ႕ အေရွ႕အာရွ ေပၚလစီကုိ စိစစ္ေ၀ဖန္သံုးသပ္ၾကည့္ျခင္း)

အုိဘားမား တက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ စီးပြားေရးအေျခအေန မေကာင္းမႈနဲ႔ တာ၀န္၀တၱရားေတြရဲ႕ ဖိစီးမႈ ေအာက္မွာ အေမရိကန္ဟာ တကမၻာလံုး အတုိင္းအတာအရ ေသနဂၤဗ်ဴဟာထိန္းညွိမႈကုိ အဆက္မျပတ္ လုပ္ ေဆာင္ခဲ့ရတယ္။ တကမၻာလံုးက ေသနဂၤဗ်ဴဟာ ခ်ံဳ႕ပစ္မႈေတြနဲ႔ မတူဘဲ အေမရိကန္ဟာ အာရွတုိက္ေဒသမွာ တက္ႂကြစြာပါ၀င္တဲ့ သေဘာထားနဲ႔ က်င့္သံုးလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြက အာ႐ံုစုိက္လာတယ္။ “ အာရွသုိ႔ ေနာက္တေက်ာ့ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာျခင္း” ေႂကြးေၾကာ္သံက အာရွျပႆနာဟာ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံျခားေရး ေသနဂၤဗ်ဴဟာရဲ႕ အေရးႀကီးတကာ့ အေရးႀကီးဆံုးဆုိတာကုိ ေဖာ္ျပလုိက္တာျဖစ္တယ္။

 

အေမရိကန္ရဲ႕ ေသနဂၤဗ်ဴဟာ ထိန္းညွိမႈနဲ႔ အေျပာင္းအလဲမ်ား

အေမရိကန္ဟာ ဘယ္တုန္းကမွ အာရွတုိက္ကုိ လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားခဲ့တယ္ဆုိတာမ်ိဳး မရွိခဲ့ဖူးဘူး။  အာရွနဲ႔ ဘယ္တုန္းကမွ မခြဲခြာခဲ့ဖူးဘူးလုိ႔ေတာင္ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ အေမရိကန္ရဲ႕ ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ ေသနဂၤဗ်ဴဟာမွာ အရင္ က ဥေရာပနဲ႔ ယူေရးရွားကုိ ဗဟုိခ်က္မ အျဖစ္ထားခဲ့ရာက ဒီေန႔ ပစိဖိတ္ေဒသကုိ အေလးထား ေျပာင္းလဲလာ ျခင္း ျဖစ္တယ္။

 

ဘုရွ္အာဏာရေနတဲ့ကာလအတြင္း အၾကမ္းဖက္၀ါဒတုိက္ဖ်က္ေရးနဲ႔ အီရတ္စစ္ပြဲမ်ားအေပၚ အလုပ္႐ႈပ္ ေနမႈနဲ႔ အာရွတုိက္အား လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားမႈေၾကာင့္ ဒီေဒသမွာ တ႐ုတ္ၾသဇာ တေန႔တျခား ႀကီးထြားလာေစမႈကုိ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံသားတခ်ိဳ႔က အျပစ္တင္ ေ၀ဖန္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အုိဘားမား အာဏာရလာၿပီးတဲ့ေနာက္ ဒီအ ေျခအေနကုိ ေျပာင္းလဲပစ္ေရးနဲ႔ အေမရိကန္ရဲ႕ “ေရွ႕ေဆာင္မႈအခန္းက႑” ျပန္လည္ျဖစ္ထြန္းလာေစေရး ဆႏၵ ရွိ ပါတယ္။

 

အာရွေဒသရဲ႕ ေသနဂၤဗ်ဴဟာ အဆင့္ေနရာအရ တေန႔တျခား အေရးပါလာေနမႈက အိုဘားမားအစုိးရအား အာရွေဒသသုိ႔ ၀င္လာေရးကုိ မ်က္စပစ္လက္ယပ္ေခၚေနပါတယ္။ အာရွတုိက္ဟာ ဒီေန႔ကမၻာ့စီးပြားေရး အသက္ရွင္သန္စြမ္းအား အရွိဆံုးေဒသျဖစ္တယ္။ အေမရိကန္ စီးပြားေရး ျပန္လည္ရွင္သန္ေရးအတြက္ အလြန္ အေရးႀကီးတဲ့ အခန္းက႑က ပါ၀င္ေနတယ္။ တ႐ုတ္၊ ဂ်ပန္၊ ေတာင္ကုိးရီးယားနဲ႔ အာဆီယံႏုိင္ငံအားလံုးဟာ အေမရိကန္ရဲ႕ အေရးပါတဲ့ ကုန္သြယ္ေရး အေပါင္းအေဖာ္ ႏုိင္ငံေတြျဖစ္တယ္။ ၁၉၂၉ ခုႏွစ္ေနာက္ပုိင္း အဆုိး ၀ါးဆံုးျဖစ္တဲ့ ဘ႑ာေငြေၾကးအက်ပ္အတည္းနဲ႔ ႀကံဳေတြရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ အုိဘားမားအစုိးရဟာ အာရွေစ်းကြက္ကုိ အေမရိကန္ ထြက္ကုန္မ်ား ျဖန္႔ျဖဴးေရးလမ္းေၾကာင္း တဆင့္တက္ တုိးခ်ဲ႔ဖြင့္လွစ္လုိက္ျခင္းအားျဖင့္ စီးပြားေရး ပုိမုိလ်င္္ျမန္စြာ ျပန္လည္ နာလန္ထူေရးေျခလွမ္းအျဖစ္နဲ႔ေရာ၊ အလုပ္အကုိင္ရရွိေရး အခြင့္အလမ္းမ်ား တုိးပြား လာေရးအျဖစ္နဲ႔ပါ ေမွ်ာ္လင့္ထားတယ္။ ဒါ့အျပင္ မ်က္ေမွာက္ အုိဘားမားအစုိးရ ႏုိင္ငံျခားဆက္ဆံေရးမွာ အေလးထားဆံုး ေဆြးေႏြးစရာျပႆနာေတြျဖစ္တဲ့ ႏ်ဴးကလီးယား မျပန္႔ပြားေရးနဲ႔ ရာသီဥတုျပႆနာတုိ႔မွာ အာရွႏုိင္ငံအသီးသီးရဲ႕ ေထာက္ခံမႈ၊ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးတုိ႔နဲ႔ ကင္းကြာလုိ႔ မျဖစ္ပါဘူး။ တုိက်ိဳမွာ အုိဘားမား က အာရွေပၚလစီနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ မိန္႔ခြန္းေျပာဆုိရာမွာ “ ဒီမွာ ျဖစ္ပ်က္သမွ် အားလံုးဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံအတြင္း ေနထုိင္မႈဘ၀ ေတြနဲ႔ တုိက္႐ုိက္ဆက္စပ္မႈရွိေနတာေၾကာင့္ ဒီေဒသရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ အေတာ္ကုိ္ ဆက္စပ္ေနပါတယ္” လုိ႔ ရွင္းလင္းျပခဲ့တယ္။ ဒုတိယ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး စတိန္းဘာ့ခ္ကလည္း “ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ အေရွ႕အာရွ ထိေတြ႔ဆက္ဆံေရးဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိယ္တုိင္ရဲ႕ အနာဂတ္အတြက္ အလြန္႔ အလြန္ အေရးႀကီးတယ္။ ဒီအခ်က္ကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိယ္တုိင္လည္း အမွန္တကယ္ ေတြ႔ျမင္လုိက္ပါၿပီ” လုိ႔ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိသြားခဲ့တယ္။

ဘုရွ္အစုိးရနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ရင္ အုိဘားမားရဲ႕ အာရွေပၚလစီဟာ အသစ္ေျပာင္းလဲမႈတခ်ိဳ႔ရွိေနတာကုိိ  ေပၚ လြင္ ေရာာင္ျပန္ဟပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီေျပာင္းလဲမႈေတြရဲ႕ အခုိင္အမာ ေဖာ္ျပခ်က္ေတြကေတာ့....

 

၁။ ေရွ႕ေဆာင္ လမ္းညႊန္အေတြးအေခၚဘက္မွာ အုိဘားမားအစုိးရဟာ ဘုရွ္ကာလက အလြန္အကၽြံ လက္နက္အားကုိးတဲ့ နည္းနာကုိ ေျပာင္းလဲပစ္လုိက္ၿပီး “စမတ္ပါ၀ါ” အယူအဆကုိ တင္ျပလာတယ္။  “ ပါ၀ါအ မာ”  နဲ႔  “ပါ၀ါအေပ်ာ့” ကုိ တေပါင္းတစည္းတည္းေပါင္းစပ္ၿပီး ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ ႏုိင္ငံျခားေရး၊ စစ္ေရးနဲ႔ ယဥ္ ေက်းမႈစတဲ့ အင္အားေတြကုိ အဆင့္ဆင့္ စုစည္းေပါင္းစပ္က်င့္သံုးကာ အေမရိကန္ရဲ႕ ေသနဂၤဗ်ဴဟာ ရည္မွန္း ခ်က္ကုိ အေကာင္အထည္ ေဖာ္သြားရန္ ပါ၀ါအေပ်ာ့နဲ႔အမာကုိ တၿပိဳင္တည္းက်င့္သံုးေဆာင္ရြက္သြားေရးကုိ ဆုပ္ ကုိင္ထားပါတယ္။ အာရွတုိက္ဟာ တကယ္ေတာ့ အုိဘားမားအစုိးရက “ စမတ္ပါ၀ါ” ကုိ အက်ယ္အျပန္႔ က်င့္သံုး ေရး စမ္းသပ္ကြက္ျဖစ္ပါတယ္။

 

၂။ အုိဘားမားအစုိးရဟာ အာရွတုိက္ကုိ ပုိမုိအေလးထားလာတယ္။ ဒီေဒသမွာ အေမရိကန္ရဲ႕ ၾသဇာကုိ အစြမ္းကုိ တုိးခ်ဲ႔ေနတယ္။ ေသနဂၤဗ်ဴဟာ ဗဟုိခ်က္မကုိ တဆင့္တက္ အေရွ႕သုိ႔ ေရႊ႕ေျပာင္းလာျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၀၉ ေဖေဖာ္၀ါရီမွာ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ဟီလာရီကလင္တန္က တာ၀န္လက္ခံၿပီးေနာက္ အာရွ ၄ ႏုိင္ငံကုိ တရား၀င္ အလယ္အပတ္ခရီးလွည့္ခဲ့တယ္။ ဒါဟာ ၁၉၆၁ ေနာက္ပုိင္း အေမရိကန္ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးအေနနဲ႔ တာ၀န္လက္ခံၿပီးေနာက္ အာရွတုိက္သုိ႔္ ပထမဦးဆံုး တရား၀င္အလည္အပတ္ခရီးအျဖစ္ သြားေရာက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ တယ္။ ဒီအခ်က္က အစုိးရသစ္အေနနဲ႔ အာရွေဒသနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အေလးထားမႈ အတုိင္းအတာကုိ ေဖာ္ျပေန တယ္။ ဒီအႀကိမ္ အာရွေပၚလစီကုိ မိန္႔ခြန္းေျပာရာမွာ အိုဘားမားဟာ “ အေမရိကန္ရဲ႕ ပထမဆံုး ပစိဖိတ္ သမၼတ” အျဖစ္ မိမိကုိယ္ကုိယ္ ေၾကညာလုိက္တယ္။ ဒါက အေမရိကန္ဟာ ကမၻာရဲ႕ အလြန္႔အလြန္ အေရးပါတဲ့ ေဒသကုိ အားျဖည့္ၿပီး ဆက္လက္ထိန္းသိမ္း ေရွ႕ေဆာင္သြားေရး အဆင့္ေနရာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကုိ ေဖာ္ျပ လုိက္တာျဖစ္တယ္။

 

၃။ အိုဘားမားဟာ ဘက္စံု၀ါဒကုိ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဘက္စံုလည္ပတ္ေရးယႏၱရားမွာ ပါ၀င္ေရးနဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးကုိ အေလးထားပါတယ္။ အုိဘားမားဟာ ဘုရွ္အစုိးရရဲ႕ ငါတေကာေကာေရး၀ါဒ လုပ္ ဟန္ကုိ ျပဳျပင္ပစ္ၿပီး ေဒသလကၡဏာေဆာင္တဲ့ ျပႆနာနဲ႔ တကမၻာလံုး လကၡဏာေဆာင္တဲ့ ျပႆနာေတြကုိ ဘက္စံုပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္နည္းအားျဖင့္ ေျဖရွင္းသြားေရးကုိ အေလးထားပါတယ္။ “ အေမရိကန္ဟာ ၂၁ ရာစု မွာ ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ အဓိက ျပႆနာေတြနဲ႔ ၿခိမ္းေျခာက္မႈေတြကုိ တႏုိင္ငံတည္း တဦးခ်င္း ဘယ္လုိမွ ေျဖရွင္းလုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္႐ံုမက အစဥ္အလာမဟာမိတ္မ်ားရဲ႕ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈျဖင့္ ေျဖရွင္းရန္လည္း မတတ္ႏုိင္ဘဲ ႏုိင္ငံအ မ်ားစုနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာအဖြဲ႔အစည္းေတြ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈျဖင့္သာ ေျဖရွင္းရလိမ့္မယ္” လုိ႔ သူက ယူဆတယ္။ အာရွတုိက္မွာ မူလရွိေနတဲ့ ေအပက္ (APEC) အဖြဲ႔အျပင္ အာရွတုိက္ တေပါင္းတစည္း တည္းျဖစ္ေရးကုိ ၀ုိင္း ပယ္ျခင္း ဒါမွမဟုတ္ ေဘးကအကဲခတ္ျခင္း သေဘာထားကုိ အုိဘားမားဟာ ထပ္မံမလုပ္ေတာ့ဘဲ ဒီျဖစ္စဥ္အထဲ ကုိ ပါ၀င္လုိက္ျခင္းျဖင့္ အေရွ႕အာရွမွာ အေမရိကန္ရဲ႕ ၾသဇာကုိ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းထားလုိက္ေတာ့တယ္။

 

၄။ ဘုရွ္အစုိးရရဲ႕ တင္းမာခက္ထန္ထဲ့ လုပ္ဟန္နဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ရင္ အုိဘားမားအစုိးရဟာ ထိေတြ႔ၿပီး အျပန္အလွန္စကားေျပာေရးကုိ ပုိမုိအေလးထားတယ္။ ႏုိင္ငံျခားဆက္ဆံေရး နည္းနာျဖင့္ အျငင္းပြားမႈေတြကုိ ေျဖရွင္းလုိိၿပီး၊ ယုတ္စြအဆံုး “ ဦးစြာအႏုနည္းသံုး၊ ေနာက္မွ အၾကမ္းနည္းသံုး” ေရးဆုိတဲ့ အၾကမ္းအႏု ပူးေပါင္း က်င့္သံုးလုိတဲ့ ဆႏၵရွိပါတယ္။ ေျမာက္ကုိးရီးယားနဲ႔ ဗမာအစုိးရအေပၚ က်င့္သံုးတဲ့ ေပၚလစီေတြမွာ ဒီအခ်က္ကုိ ေပၚလြင္ထင္ရွားစြာ ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။

 

၅။ ႏုိင္ငံတကာ အေရးကိစၥမ်ားကုိ ေျဖရွင္းရာမွာ အုိဘားမားအစုိးရဟာ တိက်တဲ့လုပ္ငန္းမ်ားကုိ လက္ ေတြ႔ေဆာင္ရြက္ေရး သေဘာထားကုိ ပုိက်င့္သံုးလုိတယ္။ ဟီလာရီက ဆီးနိတ္လႊတ္ေတာ္အတြင္း ေျပာၾကားရာ မွာ “ သမၼတ အုိဘားမားနဲ႔ ကၽြန္မတုိ႔အားလံုးက ႏုိင္ငံျခားေရးေပၚလစီဟာ မူနဲ႔လက္ေတြ႔ ေပါင္းစပ္ထားတာ ျဖစ္ တာေၾကာင့္ မာေတာင့္ေနတဲ့ ေတြးေခၚယူဆမႈ မျဖစ္ရဘူး။ တကယ့္ျဖစ္ရပ္နဲ႔ သက္ေသအေထာက္အထား အေၾကာင္းရင္းေတြ ျဖစ္တာေၾကာင့္ စိတ္သေဘာအရနဲ႔ တဖက္သတ္အျမင္ေတြ မျဖစ္ရဘူးလုိ႔ ယူဆတယ္။ ကၽြန္ မတုိ႔ရဲ႕ လံုၿခံဳေရး၊ ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ ရွင္သန္စြမ္းအား၊  မ်က္ေမွာက္ကမၻာကုိ ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ႏုိင္မႈစြမ္းအားတုိ႔ က ကၽြန္မတုိ႔ အျပန္အလွန္မွီခုိေနမႈ၊ ဒီလႊမ္းမုိးမႈအားလံုးရဲ႔ တကယ့္ျဖစ္ရပ္ကုိ အသိအမွတ္ျပဳဖုိ႔ ကၽြန္မတုိ႔ကုိ ေတာင္းဆုိေနတယ္” လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ အုိဘားမား အစုိးရဟာ ဘုရွ္အစုိးရနဲ႔ မတူဘဲ၊ အျဖဴအမည္းကုိ ရွင္းရွင္းလင္း လင္း ခြဲျခားၿပီး ကမၻာႀကီးရဲ႕ ႐ႈပ္ေထြးမႈကုိ သိရွိနားလည္တယ္။ ႏုိင္ငံအသီးသီးရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈမွာ ဗဟုလကၡ ဏာရွိမႈကုိ ေလးစားေၾကာင္း ေဖာ္ျပတယ္။၊ ျပည္သူလူထုရဲ႕ အေျခခံ အသက္ရွင္သန္ေရး အေၾကာင္း အခ်က္ ၿပီးျပည့္စံု ေကာင္းမြန္ေရးဟာ လူအခြင့္အေရးရဲ႕ အစိတ္အပုိင္းျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိလည္း အသိအမွတ္ ျပဳတယ္။ ဒီဇင္ဘာ ၁၅ ရက္က ဟီလာရီက အုိဘားမားအစုိးရရဲ႔ တိက်တဲ့လုပ္ငန္းမ်ားကုိ ဆက္သြယ္ေဆာင္ရြက္သြားလုိတဲ့ သေဘာထားကုိ စနစ္တက် ရွင္းျပခဲ့တယ္။ ဆိုလုိတာက ေခၚဆုိေလ့ရွိတဲ့ “လုိရာအသံုးခ်ေရး၀ါဒ မူကုိ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ က်င့္သံုး သြားဖုိ႔ျဖစ္တယ္။” “လူ႔အခြင့္အေရးပစ္မွတ္ကုိ စူးစမ္းရွာေဖြရာမွာ ကၽြန္မတုိ႔ဟာ တိက်တဲ့လုပ္ငန္းကုိ လက္ေတြ႔ေဆာင္ရြက္ၿပီး ေပ်ာ့ေပ်ာင္းရမယ္။ ဒီလုိဆုိလုိ႔ ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ မူေတြကုိ ေစ့စပ္အေလ်ာ့ေပးရမယ္လုိ႔ ဆိုလိုိတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီလူ႔အခြင့္အေရးဆိုင္ရာ အႀကံျပဳခ်က္ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြကုိ လက္ေတြ႔ေျပာင္းလဲ လာေစတဲ့ စီမံေဆာင္ရြက္မႈေတြကုိ က်င့္သံုးသြားရမယ္။” အိုဘားမားအစုိးရရဲ႕ ဗမာျပည္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေပၚလစီထိန္းညွိမႈရဲ႕ အေရးႀကီးတဲ့ အေၾကာင္းရင္းမွာ အရင္က အေမရိကန္ က်င့္သံုးခဲ့တဲ့ အထီးက်န္ထားေရးနဲ႔ အေရးယူအျပစ္ေပးေရး ေပၚလစီဟာ ရသင့္တဲ့အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြ မရလုိ႔ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗမာျပည္အား အေရးယူအျပစ္ ေပးျခင္းကုိ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းသြားတာနဲ႔ တခ်ိန္တည္းမွာ ထိေတြ႔ဆက္ဆံ ျခင္းကသာ ဗမာျပည္ႏုိင္ငံေရး အေျခအေန ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးအတြက္ ၾသဇာသက္ေရာက္ႏိုင္လိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္ လင့္တယ္။

 

ေနာက္ဆံုးေတာ့ သမ႐ုိးက် လံုၿခံဳေရးျပႆနာေတြအျပင္ စီးပြားေရးနဲ႔ ရာသီဥတုပူေႏြးလာျခင္း ျပႆနာ တုိ႔ဟာ အုိဘားမားအစုိးရအဖုိ႔ အာရွတုိက္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေပၚလစီရဲ႕ အေရးႀကီးတဲ့ အတြင္းသေဘာျဖစ္လာေန တယ္။ ၂၀၀၉ ေဖေဖာ္၀ါရီမွာ ထုတ္ျပန္တဲ့ “၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ၿခိမ္းေျခာက္မႈေတြကုိ အကဲျဖတ္ခန္႔မွန္းတဲ့ အစီရင္ခံစာ” မွာ ကမၻာ့ဘ႑ာေငြေၾကးအက်ပ္အတည္းဟာ အၾကမ္းဖက္၀ါဒကုိ ေက်ာ္လြန္သြားၿပီး အေမရိကန္အတြက္ “ လံု ၿခံဳေရးကုိ ၿခိမ္းေျခာက္တဲ့ ထိပ္တန္းျပႆနာ” ျဖစ္လာတယ္။ ဘ႑ာေငြေၾကးအက်ပ္အတည္းနဲ႔ ၎ရဲ႕ ပထ၀ီႏုိင္ ငံေရးဂယက္ေတြဟာ အေမရိကန္အတြက္ “ေလာေလာဆယ္မွာ အာ႐ံုျပဳဂ႐ုစုိက္ရမယ့္ ထိပ္တန္းလံုၿခံဳေရးျပႆ နာ” ျဖစ္လာေနတာ ထင္ရွားတယ္။ အာရွႏုိင္ငံမ်ားနဲ႔ ဆက္ဆံေရးကုိ ေျဖရွင္းရာမွာ ႏုိင္ငံအခ်င္းခ်င္း အတူတကြ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သြားေရးဟာ စီးပြားေရးျပန္လည္ရွင္သန္လာေရးနဲ႔ ရာသီဥတု ပူေႏြးလာမႈျပႆနာကုိ ေျဖရွင္း ေရးမွာ အုိဘားမားအစုိးရ စူးစမ္းရွာေဖြေနတဲ့ အဓိက ရည္မွန္းခ်က္ျဖစ္တယ္။

 

အုိဘားမားအစုိးရရဲ႕ အာရွတုိက္ဆုိင္ရာ ေပၚလစီ အေျပာင္းအလဲဟာ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံျခားဆက္ဆံ ေရး ေသနဂၤဗ်ဴဟာ ထိန္းညွိေရးရဲ႕ ပံုသ႑ာန္ အငယ္စားျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အုိဘားမားအစုိးရနဲ႔ ဘုရွ္အစုိးရရဲ႕ အာရွေပၚလစီဟာ အႏွစ္သာရအားျဖင့္ေတာ့ ဘာမွ ကြဲျပားမႈမရွိပါဘူး။ နည္းနာနဲ႔ အေလးထားခ်က္ ေတြမွာသာ တစံုတရာ ထိန္းညွိမႈ ရွိတာပါ။ ဘုရွ္အစုိးရျဖစ္ျဖစ္၊ အုိဘားမားအစုိးရျဖစ္ျဖစ္ ၎တုိ႔ရဲ႕ ေပၚလစီအေျခ ခံအုတ္ျမစ္ဟာ အေမရိကန္ရဲ႕ ေသနဂၤဗ်ဴဟာ အက်ိဳးစီးပြား ကာကြယ္ထိန္းသိမ္းေရးပါပဲ။ အာရွတုိက္မွာ အေမရိ ကန္ရဲ႕ ေရွ႕ေဆာင္မႈအဆင့္ေနရာကုိ စိတ္ခ်ရေစေရးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ “အာရွတုိက္သုိ႔ အေမရိကန္ တေက်ာ့ ျပန္လာျခင္း” ဟာ သူရဲ႕ၾသဇာက်ဆင္း ယုိယြင္းပ်က္ျပားေနတဲ့အေျခအေနကုိ လွည့္ေျပာင္းပစ္ေရး၊ တျခားႏုိင္ငံ ႀကီးေတြ ေပၚထြန္းလာျခင္း ဒါမွမဟုတ္ ေဒသဆုိင္ရာအုပ္စုေတြက အေမရိကန္ရဲ႕ ဗုိလ္က်စုိးမုိးေရးအဆင့္ေနရာ အား ၿခိမ္းေျခာက္မႈ ျဖစ္လာမႈေတြကုိ ကာကြယ္ေရးျဖစ္ပါတယ္။

 

ေဒသတြင္း မဟာမိတ္ဆက္ဆံမႈမ်ားကုိ ခုိင္မာေစေရး

အုိဘားမားအစုိးရရဲ႕ အေရွ႕အာရွ ေပၚလစီမွာ အဓိက ၄ ခ်က္ ပါ၀င္တယ္။ ပထမအခ်က္က အဲဒီေဒသတြင္းက မဟာမိတ္ဆက္ဆံမႈေတြ ခုိင္မာေရး။ အထူးသျဖင့္ ဂ်ပန္၊ ေတာင္ကုိးရီးယားတုိ႔နဲ႔ မဟာမိတ္ ဆက္ဆံမႈမ်ား ျဖစ္တယ္။ အိုဘားမားက ဒီအႀကိမ္ အာရွေပၚလစီနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ မိန္႔ခြန္းေျပာရာမွာ “အတူတကြ ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ ဒီစိန္ေခၚမႈမ်ားကုိ ရင္ဆုိ္င္ေျဖရွင္းအတြက္ အေမရိကန္ဟာ ဒီေဒသအတြင္းက မဟာမိတ္ဆက္ ဆံမႈ ခုိင္မာၿပီးသားျဖစ္တဲ့ ႏုိင္ငံေတြနဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဘက္ဆက္ဆံေရးသစ္ ထူေထာင္ေရးကုိ စူးစမ္းရွာေဖြ ေနပါ တယ္။ ဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ အေမရိကန္-ဂ်ပန္၊ ေတာင္ကုိးရီးယား၊ ၾသစေၾတးလ်၊ ထုိင္း၊ ဖိလစ္ပုိင္တုိ႔နဲ႔ မဟာမိတ္စာခ်ဳပ္မ်ားကုိ အမွီျပဳဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီမဟာမိတ္စာခ်ဳပ္ေတြဟာ အခ်ိန္လြန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ သ မုိင္းဆုိင္ရာ စာတမ္းေတြကုိ မွီခုိအားထားေရးမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အတူတကြ လံုၿခံဳေရးအတြက္ အရင္းခံ အနက္အဓိပၸာယ္ရွိတဲ့ အျပန္အလွန္ ထိန္းခ်ဳပ္မႈ ၀န္ခံကတိေတြပါရွိတဲ့ စာခ်ဳပ္ေတြကုိ စြဲစြဲၿမဲၿမဲဆုပ္ကုိင္သြားရန္ လုိ အပ္ပါတယ္” လုိ႔ ေဖာ္ျပခဲ့တယ္။ ဒီသေဘာထားေတြဟာ ဘုရွ္္အစုိးရကာလအတြင္းက သေဘာထားေတြနဲ႔  အႏွစ္သာရအားျဖင့္ ဘာမွ မကြာျခားပါဘူး။

ဘုရွ္အစုိးရကာလအတြင္းက အေမရိကန္နဲ႔ ေတာင္ကုိးရီးယားမဟာမိတ္ ၂ ႏုိင္ငံအၾကား ေျမာက္ကုိးရီး ယားနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေပၚလစီမွာမွာ မၾကာခဏအျငင္းပြားမႈေတြ ေပၚခဲ့တယ္။ အဲဒီကေနတဆင့္တက္ၿပီး ၂ ႏုိင္ငံ ဆက္ဆံမႈမွာ တႀကိမ္ေအးတိေအးဆက္ျဖစ္သြားခဲ့ဖူးတယ္။ အိုဘားမား အာဏာရလာၿပီးေနာက္မွ ေတာင္ကုိးရီး ယားနဲ႔ ဆက္ဆံေရးဟာ ျပန္လည္ရွင္သန္လာပါတယ္။ ၂၀၀၉ ဇြန္လ ေတာင္ကုိးရီးယား၀န္ႀကီးခ်ဳပ္လီေဗ်ာင္ဟြန္း္ အေမရိကန္သုိ႔ တရား၀င္သြားေရာက္ လည္ပတ္တဲ့ကာလအတြင္း ကုိးရီးယားကၽြန္းဆြယ္ မ်က္ေမွာက္တင္းမာ ေနမႈအေျခအေနေတြကုိ ဘယ္လုိရင္ဆုိင္ ေျဖရွင္းၾကမလဲဆုိတဲ့ တူညီတဲ့ သိျမင္နားလည္မႈေတြ ရရွိခဲ့တယ္။ အေမရိကန္က ေတာင္ကုိးရီးယားကုိ ႏ်ဴးကလီးယား ကာကြယ္ေရးထီးရိပ္ေအာက္မွာ ထားရွိသြားမယ္ဆုိတာကုိ ကတိေပးခဲ့တယ္။ ဒါ့အျပင္ အုိဘားမား ေတာင္ကုိးရီးယားကုိ တရား၀င္ အလည္အပတ္ခရီးစဥ္အတြင္းမွာ ၂ ႏုိင္ငံလြတ္လပ္တဲ့ ကုန္သြယ္ေရးစာခ်ဳပ္ အာဏာတည္ေရးအတြက္ ဆက္လက္ႀကိဳးစားရွာေဖြ တြန္းေဆာ္သြားေရး ကုိ ၂ ဖက္စလံုးက ေဖာ္ျပခဲ့တယ္။

 

အေမရိကန္ ဂ်ပန္ မဟာမိတ္ဆက္ဆံေရးဟာ အေမရိကန္ရဲ႕ အာရွဆုိင္ရာေပၚလစီရဲ႕ အေျခခံအုတ္ျမစ္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သံသယျဖစ္စရာမလုိဘူး။ ေလာေလာဆယ္ႏွစ္မ်ားအတြင္း တ႐ုတ္ ၾသဇာ အဆက္မျပတ္ ျမင့္ တက္လာေနမႈက အေမရိကန္ဟာ တ႐ုတ္နဲ႔ဆက္ဆံေရးအေပၚမွာ ပုိမုိအားထုတ္လာတယ္။ ဂ်ပန္ဟာ အေမ ရိကန္က အာရွေပၚလီစီ ထိန္းညွိလုိက္လုိ႔ တျဖည္းျဖည္း တ႐ုတ္ျပည္အေပၚ အေလးထားၿပီး ဂ်ပန္အေပၚ အေလး မထားမႈေတြ ျဖစ္ေပၚလာကာ ဂ်ပန္ဟာ ေဘးေရာက္သြားမွာကုိ တေလွ်ာက္လံုး စုိးရိမ္ေနခဲ့တာပါ။ ဒါဟာ ဂ်ပန္ရဲ႕ ႏုိင္ငံတကာ အဆင့္ေနရာ အထူးသျဖင့္ အာရွတုိက္မွာ ဂ်ပန္ရဲ႕ ၾသဇာျမွင့္တက္္ေရးအတြက္ အက်ိဳးမရွိပါဘူး။ ဂ်ပန္ကုိ ႏွစ္သိမ့္ေရးအတြက္ အုိဘားမားနဲ႔ ဟီလာရီတုိ႔ဟာ ပထမဆံုး အာရွခရီးစဥ္မွာ ဂ်ပန္ကုိ ပထမဆံုး ၀င္ေရာက္ခဲ့ ၾကတာျဖစ္တယ္။ ဒါက အေမရိကန္ဟာ အေမရိကန္- ဂ်ပန္မဟာမိတ္ဆက္ဆံေရးကုိ အေလးထား ေၾကာင္း ေဖာ္ျပေနပါတယ္။ အေမရိကန္က ဂ်ပန္ဟာ အာရွတုိက္မွာ အေမရိကန္ရဲ႕ အေရးအပါဆံုး မဟာမိတ္ ျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ ထပ္မံအေလးထားလုိက္တာျဖစ္တယ္။ အိုဘားမားက “ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ အာရွပစိဖိတ္ ေဒသမွာ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈေတြရဲ႕ အတုိင္းအတာအမ်ားစုႀကီးဟာ အေမရိကန္နဲ႔ ဂ်ပန္အၾကား သမနိရွည္ ၾကာၿပီး ပုိသစ္လြင္တဲ့ မဟာမိတ္ဆက္ဆံေရးအတြက္ အားစုိက္ခဲ့တာျဖစ္ေၾကာင္း” လုိ႔အေလးထား ေျပာၾကားခဲ့ တယ္။

ဒါေပမဲ့ အေမရိကန္ - ဂ်ပန္ မဟာမိတ္ဆက္ဆံေရး ျဖစ္ထြန္းတုိးတက္မႈဟာ ေျပျပစ္ေခ်ာေမာေနတာ ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဂ်ပန္ရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးအေျခအေန ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြက အေမရိကန္- ဂ်ပန္မဟာမိတ္ဆက္ ဆံေရးအေပၚ္ အရင္ဘယ္တုန္းကမွ မႀကံဳဘူးတဲ့ ႐ုိက္ခတ္မႈေတြကုိ ေဆာင္ၾကဥ္းလာပါတယ္။ ဂ်ပန္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ယူကီအုိ-ဟာတိုယာမာ အစုိးရဟာ ဂ်ပန္-အေမရိကန္မဟာမိတ္ဆက္ဆံေရးကုိ တခုလံုးအေနအထားအရ ျပန္ လည္ၿပီး အေသအခ်ာစစ္ေဆးၾကည့္႐ႈကာ  အေမရိကန္ရဲ႕ “အေပါင္းအေဖာ္ကေလး” အျဖစ္ လုပ္ခ်င္စိတ္ ၾကာ ေလ မရွိေလျဖစ္လာၿပီး တန္းတူတဲ့ ဂ်ပန္-အေမရိကန္ဆက္ဆံေရး ရရွိေအာင္ ႀကိဳးစားေဆာင္ရြက္ေရးကုိ ရပ္ခံ တင္ျပလုိက္တယ္။ ဟာတုိယာမာ အစုိးရဟာ ဂ်ပန္ကုိ အာရွတုိက္က ႏုိင္ငံအျဖစ္ အေလးထားကာ “အေရွ႕ အာရွ အက်ိဳးတူအဖြဲ႔” ေပၚထြန္းလာေရးသေဘာထားကုိ တက္တက္ႂကြႂကြ ျဖန္႔ခ်ိတယ္။ တ႐ုတ္-ဂ်ပန္-ေတာင္ကုိး ရီးယားတုိ႔ကုိ “ ၃ ပြင့္ဆုိင္” အာရွတုိက္ရဲ႕ ေဒသအတြင္း ညီညာ ျဖျဖနဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးကုိ ပုိမုိဂ႐ုစုိက္တဲ့ မူလတြန္းအားမ်ားအျဖစ္ အေလးထားသြားလုိတဲ့ ဆႏၵရွိတယ္။ ဒီအခ်က္က ဂ်ပန္ဟာ အေမရိရဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္မႈအစီ အစဥ္ေတြက တစံုတရာအတုိင္းအတာအရ ႐ုန္းထြက္လုိတဲ့ ဆႏၵရွိေနတာကုိ ေဖာ္ျပတယ္။ ဂ်ပန္အစုိးရဟာ တ႐ုတ္နဲ႔ ဆက္ဆံေရး တုိးတက္ေကာင္းမြန္ေရး တက္တက္ႂကြႂကြေဆာင္ရြက္ၿပီး တ႐ုတ္နဲ႔ ႏုိင္ငံျခားဆက္ဆံ ေရးကုိ အစြမ္းကုန္ ေရွ႕သုိ႔တက္လွမ္းသြားလုိေသးတယ္။ ဟာတုိယာမာ အစုိးရက ဂ်ပန္ဟာ အေမရိကန္နဲ႔ အာရွ အၾကားမွာေရာ အေမရိကန္နဲ႔ တ႐ုတ္အၾကားမွာပါ ပုိမုိဟန္ခ်က္ညီျဖစ္တဲ့ ဆက္ဆံေရးကုိ ထူေထာင္သြားရန္ လုိ အပ္ေၾကာင္း တင္ျပခဲ့တယ္။ ဒီတင္ျပခ်က္က အေမရိကန္ကုိ ႐ုတ္တရက္ အံ့အားသင့္သြားေစပါတယ္။ အေမရိ ကန္နဲ႔ ဂ်ပန္အၾကား ကြဲျပားမႈေတြ ပုိပြင့္က်သြားေတာ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ ဟာတုိယာမာဟာ ျပည္တြင္းႏုိင္ငံေရး စဥ္းစားခ်က္ ေပၚထြက္လာၿပီး ဂ်ပန္မွာ တပ္စြဲထားတဲ့ အေမရိကန္တပ္ေတြရဲ႕ ေလယာဥ္ကြင္း ေရႊ႕ေျပာင္းေရးအ တြက္ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္က အေမရိကန္-ဂ်ပန္ သေဘာတူညီခ်က္ကုိ အသိအမွတ္မျပဳႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အေမရိ ကန္-ဂ်ပန္ မဟာမိတ္ဆက္ဆံေရးကုိ ျပန္လည္စစ္ေဆးသံုးသပ္ရမယ့္ အေျခအေနျဖစ္လုနီးပါးအထိ အေရးကိစၥ ဟာ ျဖစ္ထြန္းတုိးတက္သြားတယ္။   ဂ်ပန္ ပညာရွင္အခ်ိဳ႔ကေတာ့ အေမရိကန္-ဂ်ပန္လက္ရွိ မဟာမိတ္ဆက္ဆံ ေရးကုိ “ၾကင္သာၾကင္ မခင္ရတဲ့ဘ၀” လုိ႔ ေရးသားေနပါၿပီ။

 

ဂ်ပန္အစုိးရသစ္က အေမရိကန္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကုိ မငဲ့ကြက္ဘဲ တင္ျပလုိက္တဲ့ ေပၚလစီရပ္ခံခ်က္ ေတြဟာ အုိဘာမားအစုိးရအဖြဲ႔ကုိ အက်ပ္႐ုိက္သြားေစမယ္ဆုိတာ သံသယရွိေနစရာမလုိပါဘူး။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ အေမရိကန္အား ဂ်ပန္ရဲ႕ အစားထုိးလုိ႔မရႏုိင္တဲ့ အေရးႀကီးမႈကုိ ရိပ္စားမိသြားေစေရးျဖစ္တယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ ဂ်ပန္နဲ႔ ဆက္ဆံေရးကုိ အေလးထားလာေစေရးျဖစ္တယ္။ အေမရိကန္က လစ္ဘရယ္ဒီမုိကရက္ပါတီမွအပ တျခားပါတီ ေတြကုိ အထင္ေသးမႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ တကယ္ေတာ့ ဂ်ပန္အစုိးရသစ္က သြယ္၀ုိက္၀ဖန္မႈေတြ အေတာ္ အတန္ ရွိခဲ့ပါတယ္။ အိုဘားမွား အစုိးရဟာ ဟာတုိယာမာအစုိးရ ျပည္တြင္းႏုိင္ငံေရးဖိအားေၾကာင့္ အေရးထား လုိက္ေလ်ာလာသည့္တုိင္ စိတ္ရွည္ရွည္ထား ေစာင့္ဆိုင္းရပါလိမ့္မယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာလည္း အနာဂတ္ ဂ်ပန္ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြ အလွည့္က် အစားထုိးလာမႈေၾကာင့္ အေမရိကန္-ဂ်ပန္္ ဆက္ဆံေရးအေပၚ ႐ုိက္ခတ္ လာမႈေတြနဲ႔ တျဖည္းျဖည့္ခ်င္းဆီေလ်ာ္လာေအာင္ ေစာင့္ဆုိင္းရပါလိမ့္မယ္။ အေမရိကန္-ဂ်ပန္မဟာမိတ္ရဲ႕ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ အေျခခံေပၚမွာ အထူးသျဖင့္ တ႐ုတ္ျပည္ တဟုန္ထုိးတုိးတက္လာေနမႈနဲ႔ ေျမာက္ကုိးရီး ယား ႏ်ဴးကလီးယားျပႆနာတုိ႔ကုိ ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ အေျခအေနႀကီးေအာက္မွာ အေမရိကန္ေရာ ဂ်ပန္ပါ ႏုိင္ငံအ သီးသီးရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားကုိ ျပန္လည္စစ္ေဆးသံုးသပ္ရန္၊ ဂ်ပန္၊ အေမရိကန္ဆက္ဆံေရး ျဖစ္ထြန္းတုိးတက္လာ ေရးကုိ တြန္းေဆာ္ေပးဖုိ႔ စဥ္းစားသြားရပါလိမ့္မယ္။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္)

ဘုိေကေသာင္း

 

 
ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္းအတြင္းက ကမၻာ့အေျခအေန


ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္းအတြင္းက ကမၻာ့အေျခအေန (ေနာက္ဆံုးအပုိင္း)


ကမၻာ့အေျခအေန ေျပာင္းလဲမႈဟာ ျဖည္းျဖည္းျခင္း တုိးတက္လာတဲ့ ျဖစ္စဥ္ျဖစ္တယ္

ႏုိင္ငံတကာ ႏုိင္ငံေရး ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈ အလားအလာႀကီးဟာ ဗဟု၀င္ရုိးျဖစ္ထြန္းေရးနဲ႔ ၀င္ရုိးမဲ့ျဖစ္ထြန္း ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ တျဖည္းျဖည္းတုိးတက္လာတဲ့ ျဖစ္စဥ္ျဖစ္တယ္။ အင္အားစု အခ်ိဳးအစားအရ ၾကည့္ရင္ အေမရိကန္ရဲ႕ “အင္အားလြန္ႏုိင္ငံႀကီးတႏုိင္ငံ” အဆင့္ေနရာဟာ အေတာ္အတန္ရွည္ၾကာတဲ့ အခ်ိန္အ ထိ ထိန္းသိမ္းထားႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ အနာဂတ္ကုိ ႀကိဳတင္ရႈျမင္ရာမွာ “အင္အားႀကီးႏုိင္ငံအမ်ားအျပား” အဖြဲ႔၀င္ ေတြရဲ႕ အေထြေထြအင္အားဟာ အေမရိကန္ကုိ အမွီလုိက္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ေသးသလုိ ေက်ာ္လြန္သြားဖုိ႔လည္း ျဖစ္ ႏုိင္လိမ့္မယ္မဟုတ္ပါဘူးဆုိတာ ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။

 

“အင္အားႀကီးအမ်ားအျပား” အတြင္းမွာ ေစာင့္ၾကည့္အခံရဆံုးနဲ႔ စိတ္အ၀င္စား အခံရဆံုးမွာ တရုတ္ ျပည္ပါပဲ။ မီဒီယာ အမ်ားအျပားက တရုတ္ျပည္ဟာ ေနာက္ထပ္ေပၚထြက္လာမယ့္ အဆင့္အတန္းလြန္ ႏုိင္ငံႀကီး တႏုိင္ငံ ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ ဆုိၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ တရုတ္ေတြဟာလည္း တရုတ္ျပည္ တဟုန္ထုိး တုိးတက္လာမႈ ျဖစ္စဥ္ကုိ အလြန္အကၽြံအေကာင္းျမင္တဲ့ သေဘာထား ရွိေနၾကပါတယ္။ “တရုတ္ျပည္ရာစု” ေရာက္လာေတာ့ မယ္လုိ႔ေတာင္ ေၾကညာေနၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ “တရုတ္အေမရိကန္ ၂ ႏုိင္ငံအုပ္စုသေဘာတရား” ေပၚထြက္လာတာနဲ႔အမွ် တခ်ိဳ႕လူေတြက ေျပာဆုိရာမွာ တရုတ္ျပည္ဟာ “ဗုိလ္ ၂ ဗုိလ္” အနက္ ဗုိလ္တဗုိလ္ ျဖစ္လာေနၿပီ၊ ကမၻာႀကီးဟာ“ဒြိ၀င္ရုိးေခတ္” ျပန္ ေရာက္လာၿပီလုိ႔ေတာင္ ေျပာေနပါၿပီ။ ဒီေဆာင္းပါးရွင္ကေတာ့ ဒီသေဘာတရားသမားေတြဟာ ဆုိး၀ါးလွတဲ့ မွားယြင္းမႈနယ္ပယ္ထဲကုိ က်ေရာက္သြားတာလုိ႔ ယူဆပါသတဲ့။ တ ရုတ္ျပည္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးလမ္းေၾကာင္းအတုိင္း ခ်ီတက္သြားမယ္၊ ဘယ္ေတာ့မွ ဗုိလ္က် စုိးမုိး မႈမလုပ္ဘူး ဆုိတာကုိ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သစၥာအဓိ႒ာန္ မျပဳဘူးပဲထားပါဦး၊ စိတ္ရင္းေစတနာနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးကုိ ေရရွည္ႏုိင္ငံတကာေသနဂၤဗ်ဴဟာတရပ္အေနနဲ႔ ေဆာင္ရြက္ေနရင္ေတာင္မွ  အေထြေထြ အင္အားဘက္မွာ တရုတ္ျပည္ဟာ အေမရိကန္ကုိ အမွီလုိက္ဖို႔ ဆုိရင္ အေတာ္အတန္ရွည္ၾကာတဲ့ အခ်ိန္လုိအပ္ ပါေသးတယ္။

 

တရုတ္ျပည္ဟာ စီးပြားေရးအရ အႏွစ္ ၃၀ ၾကာဆက္တုိက္ အလ်င္အျမန္ တုိးပြားလာခဲ့ၿပီး တရုတ္ ျပည္ရဲ႕ အေထြေထြ တကယ့္အင္အားမွာ အႀကီးအက်ယ္ ျမင့္တက္တာနဲ႔အမွ် တရုတ္ျပည္ရဲ႕ တဟုန္ထုိးတုိးတက္ မႈနဲ႔ ကမၻာႀကီးကုိ ရုိက္ခတ္မႈဟာ လူေတြစိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ ေျပာဆုိေဆြးေႏြးစရာ ျဖစ္လာေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တရုတ္ျပည္ကုိ အေမရိကန္နဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္လုိက္ရင္ အေထြေထြတကယ့္အင္အားမွာ အလြန္ကုိ ကြားျခားေန ဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ဘက္အသီးသီးကုိ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ၾကပါစုိ႔။ စီးပြားေရးဘက္မွာ တရုတ္ျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရးစုစု ေပါင္းတန္ဖုိးမွာ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၄၀၀၀ ဘီလ်ံရွိၿပီး တကမၻာလံုးရဲ႕ ၉ ရာခုိင္ႏႈန္းရွိပါတယ္။ အေမရိကန္ရဲ႕ စီးပြားေရးစုစုေပါင္း တန္ဖုိးမွာ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၃၀၀၀ ဘီလ်ံရွိၿပီး တကမၻာလံုးရဲ႕ ၂၈ ရာခုိင္ ႏႈန္းအထိ ေရာက္ရွိေနပါၿပီ။ စစ္ေရး အရဆုိရင္ တရုတ္ျပည္ရဲ႕ စစ္ေရးအသံုးစရိတ္မွာ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၅၇.၂ ဘီလ်ံ ရွိၿပီး တကမၻာလံုး စစ္သံုးစရိတ္ရဲ႕ ၅.၂ ရာခုိင္ႏႈန္းမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ရဲ႕ စစ္သံုး စရိတ္ကေတာ့ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၅၄၆.၈ ဘီလ်ံ ရွိၿပီး တကမၻာလံုး စစ္သံုးစရိတ္ရဲ႕ ၅၀ ရာခုိင္ႏႈန္းအထိ ရွိပါတယ္။ သိပၸံနဲ႔နည္း ပညာဘက္မွာ တရုတ္ျပည္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈကေတာ့ “စိန္းခ်ိ” လူလုိက္ပါတဲ့ ၿဂိဳဟ္တုကုိ အာကာသသုိ႔ ပစ္လႊတ္ ႏုိင္မႈျဖစ္တယ္။ အေမရိကန္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္ခ်က္ကေတာ့ အဂၤါၿဂိဳဟ္ကုိ စူးစမ္းေလ့လာ တုိင္းထြာေနမႈုျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၃-၄ ဆယ္ကတည္းက လမ်က္ႏွာျပင္ကုိ စူးစမ္းေလ့လာတဲ့ ခရီးစဥ္ကုိ ေအာင္ျမင္ ခဲ့ၿပီးျဖစ္တယ္။ ႏုိင္ငံျခားဆက္ ဆံေရးဘက္မွာ တရုတ္ျပည္ဟာ ဘက္မလုိက္ ေပၚလစီကုိ က်င့္သံုးၿပီး အေမရိ ကန္နဲ႔ EU, ဂ်ပန္၊ ကေနဒါ၊ ၾသစေၾတးလ်၊ နယူးဇီလန္စတဲ့ စီးပြားေရးဖြ႔ံၿဖိဳးၿပီး ႏုိင္ငံမ်ားနဲ႔ ေတာင္ကုိးရီးယားစတဲ့ ထြန္းသစ္စစက္မႈျဖစ္ထြန္းေရးႏုိင္ငံမ်ားနဲ႔ မဟာမိတ္ဆက္ဆံမႈ ရွိပါတယ္။ လူအဖြဲ႔အစည္းစနစ္ရဲ႕ ၾသဇာသက္ ေရာက္မႈစြမ္းအားမွာ မ်က္ေမွာက္မွာ ဆုိရွယ္လစ္၀ါဒလမ္းေၾကာင္းကုိ စြဲစြဲၿမဲၿမဲဆုပ္ကို္င္ထားတဲ့ ႏုိင္ငံဟာ ၅ ႏုိင္ငံမွ် သာ ရွိပါတယ္။ တ႐ုတ္နဲ႔ ဗီယက္နမ္ရဲ႕ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈဟာ ႏႈိင္းယွဥ္ျခင္းအားျဖင့္ လ်င္ျမန္မႈရွိတာကလြဲလုိ႔ ေျမာက္ကုိးရီးယား၊ က်ဴးဘားနဲ႔ လာအုိတုိ႔ရဲ႕ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈအေျခအေနဟာ ခ်ီးက်ဴးစရာ မရွိပါဘူး။  ဒီေန႔မ်က္ ေမွာက္ကမၻာရဲ႕ ႏုိင္ငံအမ်ားစုဟာ အေမရိကန္က သေဘာတူတဲ့ အေနာက္တုိင္းပံုစံ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းစနစ္ကုိ က်င့္ သံုးေနၾကတာပါ။ ဒါ့အျပင္ တ႐ုတ္ျပည္ဟာ ႏုိင္ငံတစည္းတလံုးတည္း မျဖစ္ေသးပါဘူး။ တ႐ုတ္နဲ႔ အက်ိဳးစီးပြား ၿပိဳင္ဘက္ အခ်ိဳ႕ႏုိင္ငံေတြဟာ “ထုိင္၀မ္တံဆိပ္ကပ္ ထုိးႏွက္” ႏုိင္တာရွိၿပီး တခ်ိဳ႕ႏုိင္ငံငယ္မ်ားအပါအ၀င္ ႏုိင္ငံ အမ်ားအျပားဟာ ထုိင္၀မ္ျပႆနာကုိ အသံုးခ်ၿပီး တ႐ုတ္ျပည္ကုိ “ေစာ္ကားေမာ္ကားလုပ္ၾကပါတယ္”။ ႏုိင္ငံတ ကာ အေျခအေနအရ ၾကည့္ရင္ ႏုိင္ငံႀကီးတႏုိင္ငံက ဗုိလ္က်စုိးမုိးေရးလုပ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံကုိ အမွီလုိက္တဲ့ အေျခအ ေနမ်ိဳးမွာ ေရာက္ေန႐ံုမက တျခားႏုိင္ငံႀကီးေတြကုိ ေနာက္ဘက္မွာ ထားပစ္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ဆုိရင္ ဗုိလ္က်စုိးမုိးေရး လုပ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံနဲ႔ တျခားႏုိင္ငံႀကီးေတြဟာ မဟာမိတ္ျပဳၿပီး ၀ုိင္းပတ္ပိတ္ဆုိ႔မႈကုိ အလြယ္ဆံုးေတြ႔ရတတ္တယ္။ ဗုိလ္က်စုိးမိုးေရးလုပ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံကေတာ့ ႏႈိင္းယွဥ္ျခင္းအရာ အက်ိဳးရွိတဲ့အေနအထားကုိ ေရာက္သြားေတာ့တယ္။

 

ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈအေျခအေနအရ ၾကည့္ျပန္ရင္လည္း တ႐ုတ္နဲ႔ အေမရိကန္ဟာ ကြာဟမႈ အဆက္မျပတ္ ေသးႀကံဳ႕လာေနေပမယ့္ ဒီျဖစ္စဥ္ဟာ ဆုိးဆုိး၀ါး၀ါး ျဖစ္မသြားႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အမွီလုိက္တဲ့ျဖစ္စဥ္ဟာ ေရတုိ ေတာ့ လံုး၀ျဖစ္လိမ့္မယ္မဟုတ္ပါဘူး။ အေမရိကန္ဟာ ကမၻာ့နံပါတ္ ၁ စီးပြားေရးႏုိင္ငံႀကီးျဖစ္လာရာမွ အေထြ ေထြအင္အားအရ နံပါတ္ ၁ အင္အားအေတာင့္တင္းဆံုး ႏုိင္ငံျဖစ္လာတဲ့အထိ ရာစုႏွစ္၀က္ေလာက္ အခ်ိန္ ၾကာခဲ့ရတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၃၀ က ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈႏႈန္းအတုိင္းဆုိရင္ စီးပြားေရး စုစုေပါင္း တန္ဖိုးအရ အေမရိကန္ကုိ ေက်ာ္လြန္ဖုိ႔ဆုိရင္ ႏွစ္ဆယ္အခ်ိဳ႕ အခ်ိန္လုိအပ္ပါတယ္။ သိပၸံနဲ႔နည္းပညာ၊ စစ္ေရးစ တဲ့ဘက္ေတြမွာေတာ့ ပုိရွည္တဲ့ အခ်ိန္ကာလ လုိအပ္ပါလိမ့္မယ္။

 

အေမရိကန္ကုိ တခ်က္ေလာက္ စစ္ေဆးၾကည့္မယ္ဆုိရင္ “အင္အားလြန္ႏုိင္ငံႀကီးတႏုိင္ငံ” အေနနဲ႔ တဦးတည္းဗုိလ္က်စုိးမိုးေရးအဆင့္ေနရာ ဆုတ္ယုတ္ပ်က္ျပားသြားရင္ ဒီဆုတ္ယုတ္ပ်က္ျပားသြားမႈဟာ မိုးသက္ မုန္တုိင္းက်သလုိပံုစံ ျဖစ္လိမ့္မယ္မဟုတ္ဘူး၊ ဆုိဗီယက္ျပည္ေထာင္စုနဲ႔ ဗုိလ္က်စုိးမုိးေရးလုပ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံရဲ႕ ဆုတ္ ယုတ္ပ်က္ျပားမႈ လမ္းေၾကာင္းတုိ႔ဟာ သိပ္တူလိမ့္မယ္မဟုတ္ပါဘူး။ မ်က္ေမွာက္ကာလ အေမရကန္ရဲ႕ ဆုတ္ ယုတ္ပ်က္ျပားမႈကုိ လူေတြ ေျပာဆုိၾကရာမွာ အဓိကအားျဖင့္ ပါ၀ါအေပ်ာ့  က်ဆင္းသြားမႈရဲ႕ ေယာင္ျပန္ဟပ္ခ်က္ လုိ႔ ဆုိၾကပါတယ္။ လက္ေတြ႔အရ အေမရိကန္ဟာ အေတာ္အတန္အင္အားေတာင့္တင္းတဲ့ စီးပြားေရး၊ စစ္ေရး၊ သိပၸံနဲ႔ နည္းပညာစတဲ့ ပါ၀ါအမာဘက္ေတြကုိ ပုိင္ဆုိင္ၿမဲပုိင္ဆုိင္ထားတုန္းပါပဲ။  ပါ၀ါအေပ်ာ့ က်ဆင္းသြားမႈလုိ႔ ဆုိ ေပမယ့္ အကုန္လံုး ဆံုး႐ႈံးပ်က္စီးသြားမႈမ်ိဳးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဆံုး႐ႈံးပ်က္စီးသြားတဲ့အပုိင္းေတြဟာလည္း ျပန္ လည္ ေကာင္းမြန္လာႏုိင္ပါေသးတယ္။

 

အေမရိကန္ရဲ႕ စစ္ေရးအင္အား အလြန္႔အလြန္ အင္အားေတာင့္တင္းေနမႈ၊ ကမၻာ့စစ္သံုးစရိတ္ရဲ႕ တ၀က္ နီးပါးျဖစ္ေနမႈေတြဟာ တျခားဘယ္ႏုိင္ငံႀကီးကမွ အခ်ိန္တုိအတြင္း သူ႔ကုိ ေက်ာ္လြန္သြားဖုိ႔ဆုိတာ မလြယ္ပါဘူး။ အေမရိကန္ရဲ႕ သိပၸံနဲ႔နည္းပညာအင္အားကုိလည္း တျခားဘယ္ႏုိင္ငံကမွ အမွီမလုိက္ႏုိင္ပါဘူး။ ေရွ႕တန္းေရာက္ ေနတဲ့ သိပၸံနဲ႔နည္းပညာအဆင့္အတန္းေၾကာင့္ အေမရိကန္ဟာ စီးပြားေရးတုိးပြားဖုိ႔ အခ်က္အလက္သစ္မ်ားကုိ ရွာေဖြေတြ႔ရွိႏုိင္ေစခဲ့တယ္။ ဥပမာ-စြမ္းအင္လႊတ္၀တၳဳသစ္နဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းကာကြယ္ေရးနယ္ပယ္။ သတင္းစက္မႈလုပ္ငန္းက အေမရိကန္အတြက္ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ စည္ပင္ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးကုိ ေဆာင္ၾကဥ္းေပးလာ ခဲ့ၿပီး အေမရိကန္ကုိ ကမၻာ့နံပါတ္တစ္ စီးပြားေရးႏုိင္ငံအျဖစ္ ရာဇပလႅင္ေပၚမွာ ထုိင္ၿမဲထုိင္ေနႏုိင္ေစခဲ့တယ္။ စီးပြား ေရးတုိးတက္လာေစတဲ့ အခ်က္အလက္သစ္ေတြဟာ အေမရိကန္ရဲ႕ ကမၻာ့နံပါတ္တစ္ စီးပြားေရး ႏုိင္ငံႀကီးအဆင့္ ေနရာကုိ အစားထုိးေရးျဖစ္စဥ္မွာ ယုတ္စြအဆံုး အခ်ိန္ၾကန္႔ၾကာေစခဲ့ပါတယ္။

 

ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေျပာရရင္ ပါ၀ါအေပ်ာ့ကုိ အဓိကအားျဖင့္ ၃ ပုိင္းခြဲထားႏုိင္ပါတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ႏုိင္ ငံျခားေရးေပၚလစီ၊ စနစ္နဲ႔ တန္ဖုိးတရားအျမင္တုိ႔ ျဖစ္တယ္။ လက္ေတြ႔အရ အေမရိကန္ကုိ ၾသဇာက်ဆင္းသြား ေစတာကေတာ့ အဓိကအားျဖင့္ ႏုိင္ငံျခားေရးေပၚလစီျဖစ္တယ္။ ဆိုလုိတာက ဘုရွ္အစုိးရဟာ ငါတေကာေကာ ေရး၀ါဒကုိ ထက္သန္ျပင္းျပၿပီး စစ္လုိလားတဲ့၀ါဒ ႏုိင္ငံျခားေရးေပၚလစီကုိ က်င့္သံုးခဲ့တာေၾကာင့္ အေမရိကန္ရဲ႕ ႏုိင္ငံတကာ ပံုရိပ္ကုိ ထိခုိက္ခဲ့ရသလုိ အေမရိကန္ျပည္တြင္းႏိုင္ငံေရးမွာလည္း အကြဲကြဲအၿပဲၿပဲျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါ့အ ျပင္ ကမၻာမွာ အေမရိကန္ဟာ ဒီမုိကေရစီေရးေပၚလစီကုိ တြန္းေဆာ္ေပးမႈေတြကုိလည္း အေရးနိမ့္ျခင္းႏွင့္ အိမ္ျဖဴ ေတာ္ကုိ ဘုရွ္မိသားစုက ေရရွည္ခ်ဳပ္ကုိင္ထားျခင္းဟာ အေမရိကန္ဒီမုိကေရစီစနစ္အေပၚ ယံုၾကည္မႈနဲ႔ ဂုဏ္သိ္

ကၡာကုိ တစံုတရာအတုိင္းအတာအထိ ထိခုိက္ေစပါတယ္။ အေမရိကန္ ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ ကမၻာအေပၚ ၾသဇာသက္ ေရာက္မႈစြမ္းအားကေတာ့ သိသိသာသာ အေျပာင္းအလဲျဖစ္သြားတာမ်ိဳးေတာ့ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့  ဒီထိခုိက္ခဲ့တဲ့ ပါ၀ါအေပ်ာ့ အပုိင္း ၂ ပုိင္းဟာ အုိဘားမား အာဏာရလာတာနဲ႔ ျပန္လည္ ရွင္သန္လာခဲ့တယ္။

 

၂၀၀၈ သမၼတ ေရြးေကာက္ပြဲရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးအဓိပၸာယ္ကုိ အေမရိကန္နယ္ပယ္အသီးသီးက ျမင့္ျမင့္မား မား တန္ဖုိးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။ အေမရိကန္အစုိးရ ႏုိင္ငံျခားေရးရာအရာရွိတဦးက ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကုိ ေၾကညာ ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဒီေရြးေကာက္ပြဲဟာ “ဒီမုိကေရစီေအာင္ပြဲ” ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆိုလုိက္တယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ မတုိင္မီက ေတာ့ သူစုိးရိမ္စိတ္ ရွိခဲ့တယ္။  ကုံလံုျပည့္စံုစြာ ျပည္သူလူထုရဲ႕ဆႏၵအေပၚ အေျခခံမႈရွိတဲ့ အုိဘားမားသာ ေရြး ေကာက္ပြဲ ႐ႈံးသြားရင္ ဒါဟာ အေမရိကန္ဒီမုိကေရစီစနစ္ ကိစၥေခ်ာေတာ့မယ္ဆုိတာကုိ တကယ္ေဖာ္ျပလုိက္ တာပဲလို႔ သူက ယံုၾကည္ထားတယ္။ အေမရိကန္ရဲ႔႕ယခင္ ႏုိင္ငံေတာ္လံုၿခံဳေရးလက္ေထာက္ ဘလဲ့ကင္စကီးက ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးေနာက္ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းခန္းတခုမွာ “အေမရိကန္ ဒီမုိကေရစီစနစ္ဟာ တကယ္ေတာ့ ခၽြတ္ယြင္း ခ်က္ေတြ အမ်ားအျပား ရွိေနပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ အဆက္မျပတ္ ေျပာင္းလဲတုိးတက္ေနပါတယ္။ ဒီ အႀကိမ္ေရြး ေကာက္ပြဲက တကယ္ေတာ့ အေမရိကန္ဒီမုိကေရစီစနစ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ လူေတြရဲ႕စိတ္ထဲက ပံုရိပ္ကုိ တစုံံတရာ ၿပီးျပည့္စံုသြားေစလုိက္တယ္”လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕အကဲခတ္သမားမ်ားကလည္း ဒီတႀကိမ္ေရြးေကာက္ပြဲက အေမရိကန္ဒီမုိကေရစီစနစ္ဟာ လူေတာ္လူေကာင္းေတြကုိ ပိတ္ဆုိ႔ထားမႈ မရွိႏုိင္ဘဲ ေပၚထြက္လာႏုိင္ဖုိ႔့ အက်ိဳး သက္ေရာက္မႈရွိတဲ့စနစ္ တရပ္ျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ ေနာက္ထပ္သက္ေသျပလုိက္ျခင္းျဖစ္တယ္လို႔ ဆုိၾကတယ္။ ဒါျဖင့္ လူေတာ္လူေကာင္းဆုိတာက ႏုိင္ငံေတာ္တရပ္ရဲ႕ အသက္ရွင္သန္စြမ္းအားကုိ ထိန္းသိမ္းထားႏုိင္ပါသလား ဒါမွမဟုတ္ ယုိယြင္းဆုတ္ယုတ္ေနမႈမ်ားၾကားက ျပန္လည္အားသစ္သြင္းေလာင္းေပးႏုိင္တဲ့ ကြင္းဆက္အေၾကာင္း ရင္းမ်ားလား။

 

အုိဘားမားဟာ “ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး” ဆုိတဲ့ အလံကုိ ကုိင္စြဲၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲ အႏုိင္ရလာသူ ျဖစ္ တယ္။ လုပ္ငန္းတာ၀န္ လက္ခံတဲ့ အခမ္းအနားမွာ သူက ဘုရွ္အစုိးရေၾကာင့္ အေမရိကန္ရဲ႕ ပါ၀ါအေပ်ာ့ကုိ ထိ ခုိက္ခဲ့ရတဲ့ ႏုိင္ငံျခားေရးေပၚလစီကုိ စြန္႔လႊတ္သြားမယ္လုိ႔ ၀န္ခံကတိေပးသြားတယ္။ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ဟီလာ ရီကလည္း သူရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးလုပ္ငန္းတာ၀န္ကုိ လက္ခံတဲ့ လႊတ္ေတာ္အစည္းအေ၀းမွာ “စမတ္ပါ၀ါႏုိင္ ငံျခားဆက္ဆံေရး” ကုိ က်င့္သံုးသြားမယ့္အေၾကာင္း တင္ျပခဲ့တယ္။ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာသူမ်ားကေတာ့ အိုဘားမား အစိုးရဟာ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံျခားဆက္ဆံေရးကုိ ဘယ္အတုိင္းအတာထိမ်ား “ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲ” ႏုိင္မွာလဲ။ ဘယ္ အတုိင္းအတာေလာက္အထိ ပါ၀ါအေပ်ာ့ကုိ ျပန္လည္ရွင္သန္ေအာင္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲၿပီး ဘယ္အတုိင္းအတာအ ထိ “စမတ္ပါ၀ါ” ကုိ ျပန္လည္ ထူေထာင္ႏုိင္မလဲ ယံုမွားသံသယစိတ္ေၾကာင့္ စုိးရိမ္စိတ္မ်ား ရွိေနၾကပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ယုတ္စြအဆံုး ဦးတည္ခ်က္အရကုိပဲ အုိဘားမားအစုိးရရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားဆက္ဆံေရးမွာ ဆက္လက္ၿပီး ပါ၀ါအ ေပ်ာ့ကုိ အထိခုိက္ခံလိမ့္မယ္မဟုတ္ပါဘူး။ အုိဘားမားအစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာကုိ ဆုပ္ကုိင္လာၿပီး အခ်ိန္ ႏွစ္ ၀က္ေက်ာ္လာေပမယ့္ သူ႔အေပၚ ျပည္သူလူထုရဲ႕ ေထာက္ခံမႈကေတာ့ က်မသြားဘဲ ဆက္လက္ျမင့္ဆဲ ျမင့္ခဲ့ပါ တယ္။(သမၼတသက္တမ္း တႏွစ္ျပည့္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ေရွ႕က ဘယ္သမၼတနဲ႔မွ မတူဘဲ လူထုေထာက္ ခံမႈ အနည္းဆံုး သမၼတ ျဖစ္ေနတယ္္-ဘာသာျပန္သူ) သမုိင္းအေၾကာင္းအရာသစ္စတင္လုိက္ျခင္းပဲလို႔ ဆုိႏုိင္ပါ တယ္။ ဒါဟာ အေမရိကန္ ျပည္သူေတြက အုိဘားမားအစုိးရရဲ႕“လုပ္ငန္းသစ္” ကုိ သေဘာတူေၾကာင္း သက္ေသျပလုိက္ျခင္းပါပဲ၊

 

တကယ္လုိ႔ သမုိင္းကုိ ျပန္လည္ငဲ့ေစာင္းၾကည့္မယ္ဆုိရင္ အေမရိကန္မွာ ဆုတ္ယုတ္ပ်က္ျပားမႈအတြင္း က ျပန္လည္နာလန္ထလာတဲ့ ေရွးထံုးနမူနာေတြ မရွိတာမဟုတ္။  ရွိခဲ့ပါတယ္။ အနီးဆံုးကေတာ့ ဗီယက္နမ္စစ္ ပါပဲ။ ႏုိင္ငံျခားဆက္ဆံေရး ေပၚလစီ မွားယြင္းခဲ့တဲ့အေလ်ာက္ အေမရိကန္ရဲ႕ ႏုိင္ငံတကာပံုရိပ္ ထိခုိက္မႈကုိ ျဖစ္ ေစခဲ့ပါတယ္။ ပါ၀ါအေပ်ာ့ က်ဆံုးခဲ့ရၿပီး ျပည္တြင္းႏုိင္ငံေရးမွာလည္း အကြဲကြဲ အၿပဲၿပဲျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ နစ္ကဆင္ကာလမွာ ေသနဂၤဗ်ဴဟာကုိ ခ်ံဳ႕ပစ္ကာ ေပၚလစီကုိ ထိန္းညွိလုိက္ၿပီး ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ရွိသြားၿပီးေနာက္ ရီဂင္လက္ထက္မွာ အားမာန္ေတြ ျပန္လည္ႏုိးထလာပါတယ္။

 

ခ်ဳပ္လုိက္ရင္ ႏုိင္ငံတကာ ဘ႑ာေငြေၾကးအက်ပ္အတည္းဟာ ကမၻာ့အေျခအေန ေျပာင္းလဲေရးအ တြက္ ဧရာမတြန္းအားေတြကုိ ေဆာင္ၾကည္းလာပါတယ္။ ဗဟု၀င္႐ုိးျဖစ္ထြန္းေရးနဲ႔ ၀င္႐ုိးမဲ့ျဖစ္ထြန္းေရးအေျခအ ေန တဆင့္တက္ ျဖစ္ထြန္းတုိးတက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေမရိကန္ရဲ႕ “အင္အားလြန္ႏုိင္ငံႀကီးတႏုိင္ငံ” အဆင့္ေန ရာဟာ အေတာ္အတန္ ရွည္ၾကာတဲ့ကာလအတြင္း အစားထုိးဖုိ႔ ျဖစ္မလာႏုိင္ပါဘူး။ ကမၻာ့အေျခအေနသစ္ ေပၚ ထြက္ေရးဟာ ကာလအခ်ိန္တာ လုိအပ္႐ံုမက ကမၻာ့အေျခအေန ေျပာင္းလဲဖုိ႔ဆုိတာ ႐ုတ္တရက္ ေျပာင္းလဲေပၚ ထြက္လာတတ္တဲ့ပံုစံမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း တုိးတက္လာတဲ့ ျဖစ္စဥ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဒုတိယကမၻာစစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဒြိ၀င္႐ုိးအေျခအေန ေပၚထြက္လာျခင္းနဲ႔ စစ္ေအးေခတ္ၿပီးေနာက္ “ အင္အားလြန္ ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံနဲ႔ အင္အားႀကီးႏုိင္ငံအမ်ားအျပား” အေျခအေန ေပၚထြက္လာမႈတုိ႔နဲ႔ မတူကြဲျပားမႈေတြ ရွိေနပါတယ္။

 

ဘုိေကေသာင္း

 

 

ကုိးကား။     ။ CONTEMPORARy WORLD -2009 -8 တြင္ေဖာျ္ပထားတဲ့ တရုတ္ျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဗဟုိပါတီေက်ာင္း၊ ႏုိင္ငံတကာ ေသနဂၤဗ်ဴဟာသုေတသနဌာန၊ ဒုဌာနမွဴး ပါေမာကၡ လ်ိဳက်င့္ေဖ့ရဲ႕World  Situtation in Global Financial Crisis ေဆာင္းပါး။

 

 
ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္းအတြင္းက ကမၻာ့အေျခအေန (အပုိင္း-၂)
ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္းအတြင္းက ကမၻာ့အေျခအေန (အပုိင္း ၂)


ဒုတိယအားျဖင္ ဘက္စံုႏုိင္ငံျခားဆက္ဆံေရးအသစ္ တခ်ီ ေပၚထြန္းလာမႈဟာ ဂ်ပန္ျပည္တဟုန္ထုိး တုိး တက္ေရးအတြက္ အက်ိဳးရွိပါတယ္။       ။ ဂ်ပန္ဟာ ကမၻာ့ဒုတိယ စီးပြားေရးအင္အားႀကီးႏုိင္ငံျဖစ္ေပမယ့္ ႏုိင္ငံ တကာ ႏုိင္ငံေရးဇာတ္ခံုေပၚမွာ ၾသဇာသက္ေရာက္မႈမွာေတာ့ အကန္႔အသတ္ရွိေနပါတယ္။ အဓိက အေၾကာင္း ကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားဆက္ဆံေရးေတြမွာ လြတ္လပ္မႈ အမွီခုိကင္းမႈ မရွိလုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဆုိလုိတာက ဂ်ပန္ဟာ အေမရိကန္ရဲ႕ ေနာက္ကထက္ၾကပ္မကြာလုိက္ေနရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးေတြေၾကာင့္ပါပဲ။ ဒါ့အျပင့္ ဂ်ပန္ဟာ အေမရိကန္ ရဲ႕ ေနာက္က ထက္ၾကပ္မကြာလုိက္ေနရတာေၾကာင့္ မၾကာခဏ ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားထိခုိက္မႈေတြနဲ႔ ႀကံဳ ေတြ႔ရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေလာေလာဆယ္ဆယ္ ႏွစ္မ်ားအတြင္း တ႐ုတ္အေမရိကန္ဆက္ဆံေရး ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိး တက္လာတာနဲ႔အမွ် အထူးသျဖင့္ “တ႐ုတ္အေမရိကန္ ၂ ႏုိင္ငံအုပ္စု” သေဘာတရား ေပၚထြက္လာျခင္းေၾကာင့္ ဂ်ပန္ဟာ တ႐ုတ္အေမရိကန္ရဲ႕ ေဘးေရာက္သြားေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳး အႀကီးအက်ယ္ ရွိလာတယ္။ ဒီအ ႀကိမ္ ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္းရဲ႕ ဒဏ္ေၾကာင့္ ဂ်ပန္ ထိခုိက္နစ္နာမႈဟာ အလြန္႔အလြန္ နက္႐ႈိင္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဂ်ပန္ဟာ ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္းကုိ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းတဲ့ ဘက္စံုႏုိင္ငံျခားလႈပ္ရွား မႈအမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ ပါ၀င္ေရးကုိ အလြန္တက္ႂကြပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဂ႐ုစုိက္မိေစတာကေတာ့ ဂ်ပန္က တက္တက္ ႂကြႂကြအဆုိျပဳတဲ့ တ႐ုတ္၊ အေမရိကန္၊ ဂ်ပန္ သံုးဦးသံုးဖလွယ္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးျဖစ္စဥ္ တြန္းေဆာ္ေပးမႈပါပဲ။ ၎းရဲ႕ အဓိက အႀကံအစည္မွာ အေမရိကန္၊ တ႐ုတ္တို႔နဲ႔ တေျပးညီဆက္ဆံေရးပါပဲ။ ဂ်ပန္ဟာ တ႐ုတ္၊ အေမရိ ကန္၊ ဂ်ပန္ ႀတိဂံအတြင္း တကယ့္ကုိ “ေဒါင့္စြန္း”တခုျဖစ္လာေစေရးျဖစ္ၿပီး အေမရိကန္ လႊမ္းမုိးထားတဲ့ “အတု အေယာင္ ေဒါင့္” ျဖစ္လာေရးမဟုတ္ပါဘူး။ ဂ်ပန္ရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားဆက္ဆံေရး ပုိမိုလြတ္လပ္ၿပီး အမွီခုိကင္ေရးသုိ႔ ဦး တည္သြားေရးဟာ ဗဟု၀င္႐ုိးျဖစ္ထြန္းေရးရဲ႕ အျခားအေရးပါတဲ့ အေၾကာင္းရင္း ျဖစ္တည္လာေစပါတယ္။
ေနာက္ဆံုးကေတာ့ ဘက္စံုႏုိင္ငံျခားဆက္ဆံေရးအသစ္ တခ်ီ ေပၚထြန္းလာမႈဟာ “အင္အားႀကီးအမ်ား အျပား” တဟုန္ထုိးတုိးတက္ေရးကုိ အက်ိဳးရွိေစတယ္။       ။ ႏုိင္ငံတကာ ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္းက အေမရိကန္ေဒၚလာ ဗုိလ္က်ေရးအခြင့္အာဏာကုိ အေျခခံတဲ့ အေမရိကန္္ရဲ႕ ဗုိလ္က်ေရးအခြင့္အာဏာ စြမ္းရည္ ဆံုး႐ႈံးမႈကုိ ျဖစ္ေပၚေစတယ္။ အက်ပ္အတည္းကုိ ေျဖရွင္းရာမွာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈရွိေစေရးအတြက္ အေမရိ ကန္ဟာ ႏုိင္ငံအသီးသီးနဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးကုိ မရွာေဖြလုိ႔ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ႏုိင္ငံအသီးသီးဟာ မိမိႏုိင္ငံရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားက အစခ်ီၿပီး အေမရိကန္နဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးကုိ ေဆာင္ရြက္ေနတာနဲ႔ တခ်ိန္တည္းမွာ တျခား အင္အားႀကီးႏုိင္ငံမ်ားနဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးမ်ားကုိလည္း တက္တက္ႂကြႂကြ ရွာေဖြရပါတယ္။ ဥပမာ - “BRIC ၄ ႏုိင္ငံ”နဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ။ အထူးသျဖင့္ တင္ျပထုိက္တာကေတာ့ တ႐ုတ္၊ အေမရိကန္၊ ဂ်ပန္ သံုးဦး သံုးဖလွယ္ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးမႈျဖစ္စဥ္က “အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းမႈဟာ တျခားသုိ႔ လွ်ံထြက္မႈ” ျဖစ္ပြားလာၿပီး၊ တျခား အင္အားႀကီးနုိင္ငံမ်ားရဲ႕ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္၊ သံုးဦးသံုးဖလွယ္ ဘက္စံုပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ ေရးမ်ားကုိ ျဖစ္ပြားေစတယ္။ တ႐ုတ္၊ အေမရိကန္၊ ဂ်ပန္ ၃ ႏုိင္ငံရဲ႕ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈဟာ ေသနဂၤ ဗ်ဴဟာအက်ိဳးစီးပြား ပဋိပကၡေတြ တည္ရွိေနတဲ့ အင္အားႀကီးႏုိင္ငံႀကီး ၃ ႏုိင္ငံ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရး ျပဳလုပ္တဲ့ စံနမူနာလို႔ေတာင္ ေျပာဆုိႏုိင္ ပါတယ္။ တျခားအင္အားႀကီးႏုိင္ငံမ်ားအၾကား ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရး အထူးသျဖင့္ သံုးဦးသံုးဖလွယ္ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ေရး။ ဥပမာ-အေမရိကန္- ႐ုရွား- ဥေရာပသမဂၢူ။ တရုတ္- အေမရိကန္- ႐ုရွား။ တ႐ုတ္- ႐ုရွား- အိႏၵိယ။ တ႐ုတ္- အေမရိကန္- ဥေရာပသမဂၢစသျဖင့္ အားလံုးဟာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမ်ားကုိ တြန္းေဆာ္ပါ လိမ့္မယ္။ အေမရိကန္ဟာ အင္အားႀကီးႏုိင္ငံမ်ားနဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈအတြင္းက အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမ်ားကုိ ရရွိေပမယ့္ တခုလံုးအရဆုိရင္ေတာ့့“အင္အားႀကီး ႏုိင္ငံအမ်ားအျပား” က အက်ိဳးခံစားရမႈဟာ ပုိႀကီးပါတယ္။
“၀င္႐ုိးမဟုတ္တဲ့အင္အားမ်ားျဖစ္ထြန္းေရး” ဟာလည္း အလားအလာႀကီးတခုျဖစ္တယ္
၂၀ ရာစု ႏုိင္ငံတကာ့ ႏုိင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲေတြအရ ၾကည့္ရင္ “၀င္႐ုိး”က တေလွ်ာက္လံုး ညႊန္ၾကား ေနေပမယ့္ မေရြ႕ဘူး။ ဒါေပမဲ့ “၀င္႐ုိး”ျပင္ပရွိ အင္အားစုမ်ားကေတာ့ အလားအလာေတြ တုိးတက္ေနတယ္။ “ဗဟု၀င္႐ိုးျဖစ္ေပၚေရး” နဲ႔ အျပန္အလွန္ ဒြန္တြဲပါရွိေနတဲ့ “၀င္႐ိုးမဟုတ္တဲ့အင္အားမ်ားျဖစ္ထြန္းေရး” အလား အလာကလည္း ရွိေသးတယ္။ “၀င္႐ုိးမဟုတ္တဲ့ အင္အားမ်ားျဖစ္ထြန္းေရး”ဆုိတာကေတာ့ “၀င္႐ုိး” ျပင္ပက “၀င္႐ုိး” မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အင္အားစုမ်ား အဆက္မျပတ္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္အားေကာင္းလာၿပီး၊ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရးအတြင္း “၀င္႐ုိး” ရဲ႕ အဆင့္ေနရာ က်ဆင္း သြားေစတဲ့ ၾသဇာက်ဆင္းသြားမႈျဖစ္စဥ္ကုိ ဆုိလုိ တာပါပဲ။
၀င္႐ုိး ၂ ခုကာလတုန္းက တတိယကမၻာ ႏုိးၾကားထႂကြလာၿပီး ၀င္႐ုိး ၂ ခုအျပင္က လြတ္လပ္တဲ့ အင္ အားစုတရပ္အျဖစ္ တစတစနဲ႔ ျဖစ္တည္လာတယ္။ နစ္ကဆင္က “ဗဟုိခ်က္မ အင္အားႀကီး ၅ ရပ္” ဆုိတာကုိ တင္ျပတုန္းက တတိယကမၻာကုိ ထည့္သြင္းမထားေသးဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ တတိယကမၻာဟာ လြတ္လပ္တဲ့ အင္အားစုျဖစ္ေပမယ့္ တစုတစည္းတည္းေသာ အင္အားစုတရပ္ မျဖစ္ေသးဘူး၊ ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရးဇာတ္ခံုေပၚမွာ တသံတည္းေျပာလုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ေသးတာေၾကာင့္ျဖစ္တယ္။ ဒီအခ်က္မွာ ဥေရာပသမဂၢ နဲ႔ မတူဘူး။ ဥေရာပသမဂၢ ဟာ တခါတရံ တညီတညြတ္တည္း ျပဳမူေဆာင္ရြက္ျခင္း မလုပ္နုိင္႐ံုမက အီရတ္္စစ္ပြဲလုိဟာမ်ိိဳးမွာ ဆန္႔က်င္ ဖက္အုပ္စုအျဖစ္ ၂ ဂုိဏ္း ကြဲသြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ တခ်ိဳ႕အေရးကိစၥမ်ားမွာေတာ့ တညီတညြတ္တည္း ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ျပန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗဟု၀င္႐ုိးျဖစ္ေပၚေရးဟာ စစ္ေအးေခတ္ကာလအတြင္း ပဏာမေျခလွမ္း ေပၚထြန္းလာတဲ့အခ်ိန္မွာ တတိယကမၻာဟာ “၀င္႐ုိးမဟုတ္တဲ့” အင္အားစုအေနနဲ႔ အဓိကသယ္ေဆာင္လာတဲ့ အရာ ျဖစ္ေနၿပီး “၀င္႐ုိးမဟုတ္တဲ့အင္အားမ်ားျဖစ္ထြန္းေရး” ဟာလည္း စတင္ေပၚထြက္ေနၿပီ။
“၀င္႐ုိးမဟုတ္တဲ့့” အင္အားစုမ်ားဟာ ႏုိင္ငံတကာ ဇာတ္ခံုေပၚမွာ အစြမ္းျပသူမ်ားျဖစ္တယ္။ အီရန္ အီရတ္စစ္ပြဲ ဟာ စံတင္ေလာက္တဲ့ ျဖစ္ရပ္အျဖစ္ ထည့္တြက္ႏုိင္ပါတယ္။ အီရန္အီရတ္စစ္ပြဲဆင္ႏႊဲရာမွာ နုိင္ငံ ၂ ႏုိင္ငံဟာ အမွီခုိကင္းကင္း ျပဳမူေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ “အင္အားလြန္ႏိုင္ငံႀကီးေတြက တႀကိမ္တခါမွ် ၀င္ေရာက္စြက္ ဖက္ျခင္းမရွိခဲ့တဲ့ တတိယကမၻာႏုိင္ငံအခ်င္းခ်င္းအၾကားက အတုိင္းအတာအရ ႀကီးမားလွတဲ့ အခ်င္းပြားမႈျဖစ္တယ္”။ အေမရိကန္၊ ဆုိဗီယက္ ၂ ႏုိင္ငံလံုးက မိမိတို႔ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ အျမတ္ထုတ္ဖုိ႔ ႀကံစည္ခဲ့ေပမယ့္ ၎စစ္ပြဲဟာ အင္အားလြန္ႏုိင္ငံႀကီးမ်ားက ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတဲ့ “ကုိယ္စားလွယ္မ်ားတုိက္တဲ့စစ္ပြဲ” နဲ႔ေတာ့ မတူဘူး။ “၀င္႐ိုးမဟုတ္တဲ့” အင္အားစုမ်ားရဲ႕ ေနာက္ထပ္ေဖာ္ျပလုိ႔ ရႏုိင္တဲ့ ျဖစ္ရပ္တခုကေတာ့ ၂၀ ရာစု ၇၀ နဲ႔ ၈၀ ခုႏွစ္မ်ားက ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ တတိယအႀကိမ္ ေရနံအခ်င္းပြားမႈ (Oil Shocks) ျဖစ္ပါတယ္။ ေရနံတင္ပုိ႔ေရာင္းခ်တဲ့ႏုိင္ငံမ်ား အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ ၎ရဲ႕ အဖြဲ႔၀င္ႏုိင္ငံမ်ား အားလံုးဟာ “ဗဟုိခ်က္မ အင္အားႀကီး ၅ ရပ္” အထဲ မပါ၀င္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔ဟာ ေရနံကုိ လက္နက္အျဖစ္ ေရနံတင္သြင္းမႈကုိ မွီခိုေနရတဲ့ စက္မႈႏုိင္ငံမ်ား အထူးသျဖင့္ အေနာက္ဥေရာပ၊ ဂ်ပန္စတဲ့ “ ဗဟုိခ်က္မအင္အား” မ်ားကုိ အျပင္းအထန္ ထုိးႏွက္မႈကုိ ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ ကုလသမဂၢမွာ ျပန္လည္ေနရာရရွိေရး ေအာင္ျမင္ခ့ဲရာမွာ “၀င္႐ုိးမ ဟုတ္တဲ့” အင္အားစုမ်ားက အလြန္ႀကီးမားတဲ့ အတုိင္းအတာအရ အက်ိဳးျပဳခဲ့ပါတယ္။ ၂၆ ႀကိမ္ေျမာက္ ကုလသမဂၢ ညီလာခံမွာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ “အမွတ္ ၂၇၅၈” အရ ေထာက္ခံမဲေပးခဲ့တဲ့ ၇၆ ႏုိင္ငံအနက္ ၆၂ ႏုိင္ငံဟာ အာရွ၊ အာဖရိက၊ လက္တင္အေမရိက ႏုိင္ငံမ်ားျဖစ္တယ္။ “ ဗဟုိခ်က္မ အင္အားႀကီး ၅ ရပ္” အျပင္က ႏုိင္ငံမ်ားျဖစ္ပါတယ္။
စစ္ေအးေခတ္ အဆံုးသတ္သြားၿပီးေနာက္ “၀င္႐ုိးမဟုတ္တဲ့” အင္အားစုုေတြ (ဆုိလုိတာက ဒါေတြဟာ ၀င္႐ုိးမျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အလယ္အလတ္ႏုိင္ငံမ်ား၊ ႏုိင္ငံငယ္မ်ားနဲ႔ ႏုိင္ငံအင္အားစုမဟုတ္တာေတြ) ဟာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈ ပုိ ျမန္ၿပီး “၀င္ရုိးမဟုတ္တဲ့ အင္အားမ်ား ျဖစ္ထြန္းေရး” ဟာ ပုိအားေကာင္းလာတယ္။
စစ္ေရးအရ “၀င္႐ုိး” အျပင္ ပါကစၥတန္၊ အစၥေရး၊ ေျမာက္ကုိးရီးယားစတဲ့ ႏုိင္ငံေတြဟာ ႏ်ဴကလီးယား လက္နက္မ်ားကုိ ဆုပ္ကုိင္ထားၾကတယ္။ အီရန္စတဲ့ ႏုိင္ငံအမ်ားအျပားဟာလည္း ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္စြမ္း အင္မ်ားကုိ ထုတ္လုပ္ ရရွိေနၾကပါၿပီ။ “၀င္႐ုိး” မဟုတ္တဲ့ ျပင္ပႏုိင္ငံမ်ားရဲ႕ စစ္သံုးစရိတ္ဟာ ကမၻာ့ႀကီးတခုလံုးက စစ္သံုးစရိတ္ရ႕ဲ ၄ ပံု ၁ ပံု ရွိေနပါတယ္။ ကမၻာမႈျပဳျခင္းနဲ႔ သိပၸံနဲ႔နည္းပညာမ်ား ျပန္႔ပြားလာတာနဲ႔အမွ် “၀င္႐ိုး” မဟုတ္တဲ့ ျပင္ပႏုိင္ငံေတြဟာ စစ္ေရးအရင္းအျမစ္ေတြ ဆုပ္ကုိင္လာမႈ မ်ားသထက္မ်ားလာပါလိမ့္မယ္။ စစ္ေရး ဆုိင္ရာ တကယ့္အင္အားမွာ အထုိက္အေလ်ာက္ တုိးပြားလာခဲ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ အတုိင္းအတာႀကီးမားစြာ ေသေၾကအနာတရျဖစ္ေစတဲ့ လက္နက္မ်ား ျပန္႔ပြားလာတာနဲ႔အမွ် အလယ္အလတ္နဲ႔ ႏုိင္ငံငယ္မ်ားဟာ စုိးရြံ႕ ထိတ္လန္႔ေအာင္ ၿခိမ္းေျခာက္မႈေတြ ပုိင္ႏုိင္တတ္ေျမာက္လာၿပီး ႏုိင္ငံႀကီးမ်ားရဲ႕ စစ္ေရးအရ ၿခိမ္းေျခာက္မႈ နည္း နာမ်ားကုိ ဆန္႔က်င္ျပဳလုပ္လာပါလိမ့္မယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ႏုိင္ငံႀကီးမ်ားမွာ ရွိေနတဲ့ စစ္ေရးအရသာလြန္မႈမ်ား ျဖစ္ထြန္း လာဖုိ႔ ခက္ခဲသြားေစပါလိမ့္မယ္။
စီးပြားေရးအရ “၀င္ရုိး” မဟုတ္တဲ့ ကေနဒါ၊ ၾသစေၾတးလ်၊ ေတာင္ကုိးရီးယား၊ အစၥေရးစတဲ့ စီးပြားေရးဖြံ႔ ၿဖိဳးၿပီး ႏုိင္ငံမ်ားနဲ႔ ထြန္းသစ္စစက္မႈႏုိင္ငံမ်ား ရွိေနရာက ဘရာဇီး၊ မက္ဆီကုိ၊ ေတာင္အာဖရိက၊ ဗီယက္နမ္၊ အင္ဒုိ နီးရွား၊ အာဂ်င္တီးနား၊ တူရကီကဲ့သုိ႔ေသာ ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲႏုိင္ငံႀကီးမ်ားနဲ႔ အလယ္အလတ္ႏုိင္ငံမ်ား ထပ္မံရွိလာခဲ့တယ္။ ဒါ့အျပင္ အေရွ႕အလယ္ပုိင္း၊ အလယ္အာရွစတဲ့ ေဒသေတြဟာ စြမ္းအင္ သဘာ၀အရင္းအျမစ္မ်ား ၾကြယ္၀ၾက တယ္။ အေရွ႕ေတာင္အာရွ၊ လက္တင္အေမရိကတို႔ဟာ စီးပြားေရးအရ ႏိႈင္းယွဥ္ျခင္းအားျဖင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈ လ်င္ျမန္တဲ့ ႏုိင္ငံေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ၎ေဒသမ်ားဟာ ကမၻာ့စီးပြားေရး စုစုေပါင္းပမာဏမပါ၀င္မႈမွာ ျမင့္တက္လာ ေနပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ဆယ္ ႏွစ္မ်ားအတြင္း ႏုိင္ငံတကာ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈေလာကက အလြန္အာရံုစုိက္ေနတဲ့ “ BRIC ၄ ႏုိင္ငံ” “ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနရတဲ့ ၅ ႏုိင္ငံ” (ဗီယက္နမ္၊ အင္ဒုိနီးရွား၊ ေတာင္အာဖရိက၊ တူရကီ၊ အာဂ်င္တီးနား) “စိန္ ၁၁ ႏုိင္ငံ” (ဘဂၤလားေဒ့ရွ္၊ အီဂ်စ္၊ အင္ဒုိနီးရွား၊ အီရန္၊ ေတာင္ကုိးရီးယား၊ မက္ဆီကုိ၊ ႏုိက္ ဂ်ီးရီးယာ၊ ပါကစၥတန္၊ ဖိလစ္ပုိင္၊ တူရကီ၊ ဗီယက္နမ္) တို႔မွာ တရုတ္၊ ရုရွားနဲ႔ အိႏၵိယတုိ႔မွအပ အားလံုးဟာ “ဗဟု ၀င္ရုိး” အဖြဲ႔၀င္ေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ အထူးအာရံုစုိက္ထုိက္တာကေတာ့ “၀င္ရုိးမဟုတ္တဲ့” အင္အားစုေတြဟာ ကမၻာ့လူအားအရင္းအျမစ္၊ စြမ္းအင္အရင္းအျမစ္နဲ႔ ကုန္ၾကမ္းအမ်ားတကာ့အမ်ားစု ရွိေနၿပီး ႏုိင္ငံတကာ ဆက္ဆံ ေရးမွာ ဒီမုိကေရစီျဖစ္ထြန္းေရးကုိ တြန္းေဆာ္ေနတာနဲ႔အမွ် သူတုိ႔ဟာ မိမိတုိ႔ရဲ႕ သယံဇာတ အရင္းအျမစ္မ်ားနဲ႔ “အခြင့္အာဏာ” ကုိိ အသံုးခ်တတ္သထက္ ခ်တတ္လာေနမႈပါပဲ။ အဲဒီကတဆင့္ သူတုိ႔ဟာ ကမၻာ့စီးပြားေရး အေပၚ ၾသဇာသက္ေရာက္မႈကုိ တုိးခ်ဲ႕သြားေရးျဖစ္တယ္။ အလြန္႔အလြန္ကုိ သတိထားထုိက္တဲ့ အေရးႀကီး တဲ့ျဖစ္ရပ္တခု ရွိေသးတယ္။ ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈေရခ်ိန္ဟာ အလြန္ကုိ မညီမညာျဖစ္ေနရံုမက တခ်ိဳ႕ႏုိင္ငံေတြဟာ ေရရွည္တံု႔ဆုိင္းေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ ရာစု၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္အတြင္း တခုလံုးအေနနဲ႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲႏုိင္ငံမ်ားရဲ႕ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈ အရွိန္အဟုန္ဟာ ဖြံ႔ၿဖိဳးၿပီးႏုိင္ငံမ်ားထက္ ျမင့္ပါတယ္။
ႏုိင္ငံေရးအရ အလယ္အလတ္နဲ႔ ႏုိင္ငံငယ္မ်ားဟာ နုိင္ငံတကာဇာတ္ခံုေပၚမွာ ၾသဇာသက္ေရာက္မႈ ျမင့္ တက္လာေနပါတယ္။ ဒါဟာ အျငင္းပြားစရာျဖစ္ရပ္ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ “၀င္ရုိးမဟုတ္တဲ့”  ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ ျပဳမူ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားအျပင္ ႏုိင္ငံအလုိက္ပံုစံမဟုတ္ဘဲ ႏုိင္ငံတကာအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအပါအ၀င္ (အထူးသျဖင့္ “၀င္ရုိး” ႏုိင္ငံေတြ မပါ၀င္တဲ့ ႏုိင္ငံတကာအဖြဲ႔အစည္း၊ ဥပမာ-အာဖရိကႏုိင္ငံမ်ားမဟာမိတ္၊ ေရနံတင္ပုိ႔တဲ့ႏုိင္ငံ မ်ားအဖြဲ႔ (အုိပက္)၊ အာဆီယံ) နယ္ေက်ာ္ကုမၸဏီမ်ား၊ အစုိးရအဖြဲ႔အစည္းမဟုတ္တဲ့အဖြဲ႔မ်ား၊ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အၾကမ္းဖက္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားနဲ႔ အျပစ္ၿငိစြန္းေနတဲ့အဖြဲ႔အစည္းမ်ားနဲ႔တကြ ထူးျခားတဲ့ တဦးခ်င္းပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ ဥပမာ- “၉.၁၁” အေရးအခင္းအတြင္း ပါ၀င္ခဲ့သူမ်ား၊ အေမရိကန္နဲ႔ ကမၻာကုိ ဂယက္ရုိက္ခတ္မႈျဖစ္ေစတဲ့ တျခားအဖြဲ႔ အစည္းမ်ားဟာ “၀င္ရုိး” ႏုိင္ငံေတြထက္သာပါတယ္။ ေငြေရးေၾကးေရးအရ ဂုဏ္အရွိန္ၾသဇာႀကီးမားလွတဲ့ ဆုိလပ္စ္ဟာ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ေငြေၾကးအက်ပ္အတည္းအတြင္း အက်ိဳးေဆာင္မႈဟာ ႏုိင္ငံအမ်ားအျပားက ျပဳမူေဆာင္ရြက္ခ်က္ပံုစံမ်ားထက္ေတာင္ ေက်ာ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။
အင္အားစုမ်ား ႏႈိင္းယွဥ္ခ်က္အျပင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အင္အားစုမ်ားအၾကားက ဆက္ဆံမႈဟာလည္း “၀င္ ရုိးမဲ့ျဖစ္ေပၚေရး” အေပၚမွာ ေရာင္ျပန္ဟပ္ႏုိင္ပါတယ္။ မ်က္ေမွာက္ကမၻာမွာ အဓိက အခ်င္းပြားမႈဟာ ေခၚဆုိေလ့ ရွိတဲ့ “၀င္ရုိး” အခ်င္းခ်င္းအၾကားနဲ႔ “၀င္ရုိး” နဲ႔ “၀င္ရုိးမဟုတ္တဲ့” အၾကားျဖစ္ပြားခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ စစ္ေအး တုိက္ပြဲ အဆံုးသတ္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ စစ္ပြဲေတြ (ပင္လယ္ေကြ႔စစ္ပြဲ၊ ကုိဆုိဗုိစစ္ပြဲ၊ အာဖဂန္စစ္ပြဲ၊ အီရတ္ စစ္ပြဲ) ဟာ “၀င္ရုိး” အခ်င္းခ်င္းအၾကား ျဖစ္ပြားခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကုိဆုိဗုိစစ္ပြဲမွာ ႏုိင္ငံၾကီးအခ်င္းခ်င္း ယွဥ္ၿပိဳင္မႈ အရိပ္အေယာင္အနည္းအက်ဥ္းကုိေတာ့ ရွာေတြ႔ႏုိင္တဲ့(အေမရိကန္ေခါင္းေဆာင္တဲ့ ေနတုိးအဖြဲ႔ဟာ ရုရွားရဲ႕ မဟာဗ်ဴဟာ ကြက္လပ္ကုိ ဖိညွစ္ဖိအားေပးခဲ့တယ္) ေပမယ့္၊ တျခား စစ္ပြဲေတြမွာ ႏုိင္ငံႀကီးေတြရဲ႕ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈ အေျခအေနကုိ ေတြ႔ရွိဖုိ႔ အလြန္ခက္ပါတယ္။ “၀င္ရုိးမဟုတ္”တဲ့ အင္အားစုမ်ားနဲ႔ “တခုတည္းေသာ အင္အားလြန္” တုိ႔ အၾကား အားၿပိဳင္မႈအျဖစ္ေတာ့ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ မ်က္ေမွာက္ အေမရိကန္ကုိ ေခါင္းကုိက္ ေစၿပီး၊ ၎ရဲ႕ “၀င္ရုိး တခုတည္း” အဆင့္ေနရာကုိ တုိက္ရုိက္စိန္ေခၚမႈျဖစ္ေစတာဟာ “၀င္ရုိး” ေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ေခၚဆုိေလ့ရွိတဲ့ “မေကာင္းဆုိး၀ါးႏုိင္ငံေတြ” “မိစၦာ၀င္ရုိးတန္းႏုိင္ငံေတြ” “အၾကမ္းဖက္အုပ္ခ်ဳပ္မႈရဲ႕ ေရွ႕တန္း ကင္းစခန္းႏုိင္ငံေတြ” နဲ႔ အၾကမ္းဖက္အဖြဲ႔အစည္းစတဲ့ “၀င္ရုိးမဟုတ္” တဲ့ အင္အားစုေတြ ျဖစ္တယ္။ အေမရိ ကန္က ၂၀၀၆ မွာ ထုတ္ျပန္ တဲ့ “ ၄ ႏွစ္တာ ကာကြယ္ေရးဆိုင္ရာ သံုးသပ္အကဲျဖတ္ခ်က္ ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္း အစီရင္ခံစာ” မွာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံေတာ္ကာကြယ္ေရး ေသနဂၤဗ်ဴဟာမွာ ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ ဦးစားေပးနယ္ပယ္ ၄ ရပ္နဲ႔ ဘက္ ၄ ဘက္က စိန္ေခၚမႈ အသီးသီးကုိ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့တယ္။ ဦးစားေပးနယ္ပယ္ ၄ ရပ္ကေတာ့ အၾကမ္း ဖက္၀ါဒတုိက္ဖ်က္ေရးပုိက္ကြန္၊ ႏုိင္ငံေတာ္နယ္ေျမလံုၿခံဳေရးကုိ အေလးအနက္ ထိန္းသိမ္းေရး၊ ေသနဂၤဗ်ဴဟာ အရ လမ္းဆံုလမ္းခြေရာက္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕ ေရြးျခယ္မႈကုိ အသက္သြင္းေရး၊ အတုိင္းအတာ ႀကီးမားစြာ ေသေၾကအနာတရ ျဖစ္ေစတဲ့ လက္နက္မ်ားကုိ အရယူ ဒါမွမဟုတ္ အသံုးျပဳၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္မဟုတ္တဲ့ ျပဳမူ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ားျဖင့္ ႏုိင္ငံေတာ္အေပၚ ရန္္ျပဳလာမႈကုိ တားဆီးေရးတုိ႔ ျဖစ္တယ္။ ဘက္ ၄ ဘက္က စိန္ေခၚ မႈဆုိတာေတြကေတာ့ သမရုိးက်မဟုတ္တဲ့ စိန္ေခၚမႈ (ဥပမာ- အၾကမ္းဖက္၀ါဒ)၊ ဇီ၀ိန္ခ်ဳပ္ေသေက် ပ်က္စီး ေစႏုိင္ေလာက္တဲ့ စိန္ေခၚမႈ(ဥပမာ-ႏ်ဴကလီးယားျပန္႔ပြားမႈ)၊ မၿငိမ္မသက္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တဲ့ စိန္ေခၚမႈ (ဥပမာ တခ်ိဳ႕ႏုိင္ငံေတြက အစြမ္းထက္တဲ့ လက္နက္တခ်ိဳ႕ကုိ ဆုပ္ကုိင္လာႏုိင္မႈမွ တဆင့္ အေမရိကန္ရဲ႔ သမရုိးက် စစ္ေရးအရ သာလြန္ေနမႈကုိ ဆံုးပါးသြားေစၿပီး တကမၻာလံုး မတည္မၿငိမ္ျဖစ္ေရးကုိ ေသနဂၤဗ်ဴဟာအရ စီမံ ေဆာင္ရြက္ျခင္း) ႏွင့္ သမရုိးက် စိန္ေခၚမႈမ်ား ျဖစ္တယ္။ အဲဒါေတြအနက္ သမရုိးက စိန္ေခၚမႈေတြက ခ်ည့္နဲ႔ လာေနၿပီး တျခား စိန္ေခၚမႈ ၃ ရပ္က အားေကာင္း လာေနတယ္။ အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ဦးစားေပးနယ္ပယ္ ၄ ရပ္မွာလည္း ဒီစိန္ေခၚမႈ ၃ ရပ္ကုိ ရင္ဆုိင္ေနရတယ္။ အေမရိကန္ ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ လံုၿခံဳေရး စိန္ေခၚမႈေတြဟာ “၀င္ရိုးမဟုတ္တဲ့” အင္အားစုေတြမွ လာေနတာကုိ ေတြ႔ႏုိင္တယ္။ ဦးစားေပးနယ္ပယ္ ၄ ရပ္ဆုိတာလည္း “၀င္ရုိးမဟုတ္တဲ့” အင္အားစုေတြကုိ ဆုိလုိတာ ျဖစ္ပါတယ္။
မ်က္ေမွာက္ ႏုိင္ငံတကာဇာတ္ခံုေပၚမွာ လက္ေတြ႔အရ ရွိေနတဲ့ အင္အာစု ၃ ရပ္ (“အင္အားလြန္ႏုိင္ငံ ႀကီးတႏုိင္ငံ” “အင္အားႀကီး အမ်ားအျပား” နဲ႔ “၀င္ရုိးမဟုတ္တဲ့ အင္အားစုမ်ား) က်ားထုိးကစားေနၾကတာျဖစ္ တယ္။ အင္အားစု ၃ ရပ္ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ေပၚမႈ အေျခအေနအရ ၾကည့္ရင္ “အင္အားလြန္ႏုိင္ငံႀကီးတႏုိင္ငံ” ဆုိတာဟာ ခ်ည့္နဲ႔လာေနတယ္။ “အင္အားႀကီးအမ်ားအျပား”ဟာ“အင္အားလြန္ႏုိင္ငံႀကီးတႏုိင္ငံ” နဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ရင္ အင္အားေကာင္းလာတယ္။ ဒါေပမဲ့ “အင္အားႀကီးႏုိင္ငံအမ်ားအျပား”ကုိ “၀င္ရုိးမဟုတ္” တဲ့ အင္အားစုေတြနဲ႔ ႏႈိင္း ယွဥ္ရင္ေတာ့ ခ်ည့္နဲ႔လာေနတယ္။ ဒီ အင္အားစု ၃ ရပ္အတြင္း “၀င္ရုိးမဟုတ္”တဲ့ အင္အားေတြရဲ႕ တကမၻာလံုးမွာ ပါ၀င္မႈ အခ်ိဳးအစားက ႀကီးသထက္ႀကီးလာေနတယ္။ “အင္အားႀကီးအမ်ားအျပား” ကဒုတိယ၊ “အင္အားလြန္ ႏုိင္ ငံႀကီး တႏုိင္ငံ”ဆိုတာက အခ်ဳိးအစားအရ တတိယေလာက္သာျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး “အင္အားလြန္ အဆင့္ အတန္းမဟုတ္” တဲ့အထိ ေျပာင္းလဲသြားမွာပါ။ အနာဂတ္ ဗဟု၀င္ရုိးကမၻာဟာ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီ “၀င္ရုိး” ၃-၄ ႏုိင္ငံဟာ တခုလံုးအင္အားအရေျပာရရင္ သူတုိ႔ရဲ႕ ကမၻာ့အတြင္း ပါ၀င္မႈ တကယ့္အင္အား အခ်ိဳးအစားဟာ ေလ်ာ့ က်လာေနတာပါ။ ဒါေပမဲ့ “၀င္ရိုးမဟုတ္”တဲ့ အင္အားစုေတြကေတာ့ အင္အားတုိးပြားလာေနပါတယ္။ မ်က္ ေမွာက္ကမၻာအေျခအေနကုိ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ “အင္အားလြန္ႏုိင္ငံၾကီးတႏုိင္ငံနဲ႔ အင္အားႀကီးအမ်ားအျပား +တျခား” ဒါမွမဟုတ္  ၀င္ရုိးတခုတည္း + ဗဟု၀င္ရုိး + ၀င္ရုိးမဲ့” ဆုိတဲ့ အေနအထားျဖစ္တယ္။ ဒါဆုိရင္ အနာ ဂတ္ကမၻာရဲ႕ အေျခအေနကုိေတာ့ “ဗဟု၀င္ရုိး + ၀င္းရုိးမဲ့” လုိ႔ ေရးသားေဖာ္ျပလုိ႔ ရႏုိင္ပါတယ္။
ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္းကုိ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းေရးက  ဘက္စံုႏုိင္ငံျခာဆက္ဆံေရး အ သစ္တခ်ီ ေဆာင္ၾကဥ္းလာမႈဟာလည္း “၀င္ရုိးမဲ့ကမၻာျဖစ္ထြန္းေရး” ဖြံ႔ဲၿဖိဳးတုိးတက္မႈအတြက္ အက်ိဳးရွိပါတယ္။  G- 20 အဖြဲ႔၀င္ႏုိင္ငံေတြအနက္ တ၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ဟာ “ဗဟု၀င္ရုိး” ထဲ အက်ံဳးမ၀င္ပါဘူး။ G 8 အစည္းအေ၀း မွာ ေတာင္ေျမာက္ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးမႈဟာ G8 ေခါင္းေဆာင္မ်ား အစည္းအေ၀းထက္ လူေတြရဲ႕အာရံုကုိ ပုိဆြဲ ေဆာင္ပါတယ္။ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ဟီလာရီ က “အေပါင္းအေဖာ္မ်ားတဲ့ ကမၻာ” ဆုိတဲ့ ေသနဂၤဗ်ဴ ဟာကုိ တင္ျပခဲ့တယ္။ ဒါက အေမရိကန္ဟာ အလယ္အလတ္ႏုိင္ငံမ်ားျဖစ္တဲ့ “၀င္ရုိး” ျဖစ္ရန္ အလြန္ခက္ခဲတဲ့ ထြန္း သစ္စ စီးပြားေရးပံုစံမ်ားကုိ ပုိမုိဂရုစုိက္လာေၾကာင္း ထင္ထင္ရွားရွားထုတ္ေဖာ္ျပလာတာျဖစ္တယ္။ ဟီလာရီ ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားလုိက္တဲ့ “အေပါင္းအေဖာ္မ်ားတဲ့ကမၻာ” ဆိုတဲ့ ေသနဂၤဗ်ဴဟာ ႏုိင္ငံတကာ အင္အားစုေတြရဲ႕ ခ်ိန္ခြင္ႀကီး ရွိလာႏုိင္တာျဖစ္ၿပီး “ဗဟု၀င္ရုိးကမၻာတခုမွ အေပါင္းအေဖာ္မ်ားတဲ့ ကမၻာတခုသုိ႔ တိမ္းညႊတ္မႈျဖစ္ တယ္”။ အေမရိကန္ဟာ “အင္အားလြန္ႏုိင္ငံႀကီးတႏုိင္ငံ” နဲ႔ “၀င္ရုိးမဲ့ကမၻာ” ရဲ႕ ဆက္စပ္မႈကုိ အင္အားေတာင့္ တင္း ေရးမွတဆင့္ “အင္အားႀကီးအမ်ားအျပား”ကုိ အန္တုဖုိ႔ ႀကံစည္ျခင္းျဖစ္တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ “အင္အားလြန္ ႏုိင္ငံႀကီးတႏုိင္ငံ”ဆုိတဲ့ အဆင့္ေနရာကုိ ဆက္လက္ၿပီး အခ်ိန္ၾကာၾကာ ထိန္းထားႏုိင္ေရးျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ပက တိဘာ၀အရ “အေပါင္းအေဖာ္မ်ားတဲ့ ကမၻာ” ေသနဂၤဗ်ဴဟာက “၀င္ရုိးမဲ့ကမၻာျဖစ္ထြန္းေရး” ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးကုိ အက်ိဳးရွိေစပါလိမ့္မယ္။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္)
 
ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္းအတြင္းက ကမၻာ့အေျခအေန (အပုိင္း-၁)

ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္းအတြင္းက ကမၻာ့အေျခအေန (အပုိင္း-၁)

 

 

ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္း ေပၚေပါက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ ကမၻာ့တ၀န္းလံုးမွာ ဘက္စံု ႏုိင္ငံျခား ဆက္ဆံေရးဟာ အရင္ကထက္ ေပၚေပၚလြင္လြင္ ပုိမုိအသက္၀င္လႈပ္ရွားလာတယ္။ G 20 ထိပ္သီး အစည္းအေ၀းမွ အေနာက္တုိင္း G 8 ႏွင့္ ထြန္းသစ္စစီးပြားေရးအင္အားမ်ား အျပန္အလွန္ေဆြးေႏြးပြဲမ်ား အထိ၊ အင္အားႀကီး (BRIC) ၄ ႏုိင္ငံ ထိပ္သီးအစည္းအေ၀းမွ တရုတ္၊ အေမရိကန္၊ ဂ်ပန္ ၃ ႏုိင္ငံ ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးပြဲအထိ၊ ဒီဘက္စံုႏုိင္ငံျခားဆက္ဆံေရး လႈပ္ရွားမႈေတြကုိ ကမၻာ့ျပည္သူေတြက အလြန္အာ႐ံု၀င္စားေန ပါၿပီ။ ႏုိင္ငံအသီးသီးရွိ မီဒီယာေလာကက ဂ႐ုစုိက္အေလးထားေနတဲ့အခ်က္္လည္း ျဖစ္လာေနပါၿပီ။ မ်က္ေမွာက္ ကာလမွာ ဘက္စံု၀ါဒဟာ အက်ယ္အျပန္႔ က်င့္သံုးေနတဲ့ လမ္းေၾကာင္းျဖစ္လာေနတယ္။ ဘက္စံု၀ါဒ ေခတ္စား လာေနမႈက ကမၻာ့စနစ္အေပၚ နက္႐ႈိင္းတဲ့ ႐ုိက္ခတ္မႈ ရွိပါတယ္၊ ခန္႔မွန္းသံုးသပ္ၾကည့္ခ်က္မ်ားအရ ဘက္စံု၀ါဒရဲ႕ တြန္းေဆာ္မႈေအာက္မွာ “ဗဟု၀င္႐ုိးျဖစ္ထြန္းေရး”နဲ႔ “၀င္း႐ုိးမဟုတ္တဲ့အင္အားမ်ားျဖစ္ထြန္းေရး”တုိ႔ဟာ တဆင့္ တက္ ျဖစ္ထြန္းတုိးပြားလာလုိ႔ အေမရိကန္ရဲ႕ တခုတည္းေသာ အင္အားလြန္ႏုိင္ငံႀကီး အဆင့္ေနရာဟာ ထပ္မံ က်ဆင္းလာပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ကမၻာ့အေျခအေနသစ္ ေပၚေပါက္လာေရးဟာ အခ်ိန္ကာလ လုိအပ္ပါတယ္။ ကမၻာ့အေျခအေန ေျပာင္းလဲေရးဆုိတာ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ပံုစံေပၚတာမ်ိဳးျဖစ္ၿပီး ရုတ္တရက္ ေပၚထြက္လာတမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။

ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ ဘ႑ာေရးကပ္က ဘက္စံု၀ါဒကုိ တြန္းေဆာ္ေပးျခင္း

ဘက္စံု၀ါဒဟာ အရာကိစၥသစ္မဟုတ္ပါဘူး။ လူသားလူ႔အဖြဲ႔အစည္း တုိးတက္လာတာနဲ႔အမွ် ဘက္စံု၀ါဒ ရဲ႕ ၾသဇာသက္ေရာက္မႈ ရွိလာေလေလပါပဲ။ ထုိနည္းတူ ကမၻာလံုးဆုိင္ရာနဲ႔ ေဒသလကၡဏာေဆာင္တဲ့ ႏုိင္ငံ တကာအဖြဲ႔အစည္းေတြ တုိးမ်ားလာေလေလပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ စစ္ေအးေခတ္ အဆံုးသတ္သြားၿပီးေနာက္ ဘက္စံု ၀ါဒကုိ မိမိႏုိင္ငံရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားဆက္ဆံေရးေပၚလစီရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္အျဖစ္ထားတဲ့ႏုိင္ငံ မ်ားသထက္မ်ား လာပါ တယ္။ ဘက္စံု၀ါဒဟာ အက်ယ္အျပန္႔ က်င့္သံံုးေနတဲ့့ လမ္းေၾကာင္းျဖစ္လာႏုိင္ျခင္းမွာ အဓိကအားျဖင့္ ကမၻာ မႈျပဳတဲ့ ေခတ္ကာလျဖစ္သလို ႏုိင္ငံအသီးသီးအၾကား ဘံုအက်ိဳးစီးပြား မ်ားသထက္မ်ားလာေနၿပီး ဘက္စံုပူး ေပါင္း ေဆာင္ရြက္ေရး လုိအပ္မႈ တုိးပြားၿပီးရင္း တုိးပြားလာေနလုိ႔ ျဖစ္တယ္။

အေမရိကန္ ေ၀ါလမ္းမက စတင္လုိက္တဲဲ့ စီးပြားေရးစူနာမီလႈိင္းဟာ တကမၻာလံုးကုိ အလြန္လ်င္ျမန္စြာ ၀ါးမ်ိဳသြားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကမၻာ့ႏုိင္ငံ အမ်ားတကာ့အမ်ားစုႀကီးဟာ ဒီကပ္ရဲ႕ ဆုိးက်ိဳးမ်ားကုိ နက္႐ႈိင္းစြာ ခံၾက ရတယ္။ ကမၻာတ၀န္းလံုးမွာ ဖြံ႔ၿဖိဳးၿပီးႏုိင္ငံျဖစ္ျဖစ္ ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲႏုိင္ငံျဖစ္ျဖစ္၊ အရင္းရွင္ႏုိင္ငံျဖစ္ျဖစ္ ဆိုရွယ္လစ္ လမ္း ေၾကာင္းကုိ စြဲစြဲၿမဲၿမဲေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့ ႏုိင္ငံျဖစ္ျဖစ္ ကမၻာမႈျပဳတဲ့ ဒီလႈိင္းႀကီးအတြင္းမွာ ေပ်ာ္၀င္ သြားၾကတာမို႔ အားလံုးဟာ မိမိတဦးတည္းသီးျခား ေကာင္းမြန္ေနခ်င္လုိ႔ မရႏုိင္ပါဘူး။ တကမၻာလံုးလကၡဏာေဆာင္တဲ့ အက်ပ္ အတည္းမ်ိဳးကုိ ကမၻာ့ႏုိင္ငံအသီးသီးက ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ ညီညာျဖျဖ ေဆာင္ရြက္သြားၾကရန္ လိုအပ္ပါ တယ္။ အတူတကြ လံုးပန္းအားထုတ္သြားၾကရန္ လုိအပ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံ ႏွစ္ႏုိင္ငံ ေလာက္ရဲ႕ အင္အား ေလာက္နဲ႔ ျပႆနာကုိ ေျဖရွင္းလို႔မရႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ G 20 အထူးအစည္းအေ၀း ၂ (ယခုအခါ ၃ ႀကိမ္ က်င္းပၿပီးသြားပါၿပီ) ႀကိမ္ေလာက္နဲ႔ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္းကုိ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းႏုိင္မွာလဲ။ ဒါေၾကာင့္ G8 နဲ႔ ထြန္းသစ္စ စီးပြားေရး ႏုိင္ငံမ်ားရဲ႕ ေတြဆံုေဆြးေႏြးပြဲမွာ ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္း ေျဖရွင္း ေရးဟာ အေရးႀကီးတဲ့ ေဆြးေႏြးဖြယ္ရာ အေၾကာင္းအရာ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။

G20 ဟာ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္က ထူေထာင္ခဲ့တာျဖစ္ေပမယ့္ လူေတြက သိပ္အာ႐ံုမျပဳမိၾကပါဘူး။ ကမၻာလံုး ဆုိင္ရာ ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္း အေျခအေနေအာက္မွာ G 20 ဟာ ႏုိင္ငံတကာ ဇာတ္ခံုႀကီးေပၚမွာ လႈပ္ရွား အသက္၀င္လာပါတယ္။ ၀ါရွင္တန္ အစည္းအေ၀းမွာျဖစ္ျဖစ္ လန္ဒန္အစည္းအေ၀းမွာျဖစ္ျဖစ္ ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲႏုိင္ငံအဖြဲ႔ ၀င္ေတြရဲ႕ G 20 အတြင္း အဆင့္ေနရာဟာ သိသိသာသာ ျမင့္တက္လာခဲ့တယ္။ G 8 အဖြဲ႔၀င္ ႏုိင္ငံေတြ၊ တ႐ုတ္၊ အာဂ်င္တီးနား၊ ၾသစေၾတးလ်၊ ဘရာဇီး၊ အိႏၵိယ၊ အင္ဒုိနီးရွား၊ မက္ဆီကို၊ ေဆာ္ဒီအာေရဗ်ႏုိင္ငံ၊ ေတာင္အာဖရိ က၊ ေတာင္ကုိးရီးယား၊ တူရကီႏွင့္ EU အဖြဲ႔၀င္ ႏုိင္ငံေတြ ပါ၀င္ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ G 20 ဟာ လူဦးေရအားျဖင့္ ကမၻာ့ လူဦးေရရဲ႕ ၃ ပံု ၂ ပံုရွိၿပီး၊ စီးပြားေရးစုစုေပါင္း တန္ဖုိးဟာ ကမၻာႀကီးရဲ႕ ၈၅ ရာခုိင္ႏႈန္းရွိပါတယ္။ G 20 နဲ႔ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ေရးကုိ အားျဖည့္လုိက္ျခင္းဟာ ကမၻာႀကီး ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္လာေရးနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္ထြန္းလာေရး အ တြက္ အႀကီးအက်ယ္ ၾသဇာသက္ေရာက္မႈကုိ ျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။

ႏုိင္ငံတကာဇာတ္ခံုေပၚမွာ တေလွ်ာက္လံုး တက္တက္ႂကြႂကြလႈပ္ရွားေနတဲ့ G 8 ဟာ ထြန္းသစ္စႏုိင္ငံ ေတြနဲ႔ ညီညာျဖျဖ လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္ေရးကုိ အေလးထားသထက္ အေလးထားလာပါတယ္။ ၂၀၀၂ ကေနဒါမွာ က်င္းပတဲ့ G 8 နဲ႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲႏုိင္ငံတခ်ိဳ႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ ၿပီးသြားတဲ့ေနာက္ ဒီလုိပံုစံမ်ိဳးေတြကုိ G 8 အစည္းအေ၀းတုိင္းမွာ လုပ္ဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ၎တုိ႔ရဲ႕ အစည္းအေ၀းတုိင္းမွာ “အစည္းအေ၀းျပင္ပ အစည္းအေ၀းမ်ား” ရွိခဲ့တယ္။ ဆိုလိုတာက G 8 ေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ႕ အစည္းအေ၀း အျပင္မွာ G 8 နဲ႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲႏုိင္ ငံတခ်ိဳ႕ပါ၀င္တဲ့ ေျမာက္နဲ႔ေတာင္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲမ်ားလည္း ရွိပါတယ္။ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲမွာ ပါ၀င္တဲ့ ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲ ႏုိင္ငံအေရအတြက္နဲ႔ ႏုိင္ငံေတြဟာ တႀကိမ္နဲ႔တႀကိမ္ မတူကြဲျပားေပမယ့္ အေျခခံအားျဖင့္ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳး တုိး တက္မႈမွာ ႏႈိင္းယွဥ္ျခင္းအားျဖင့္ လ်င္ျမန္တဲ့၊ ႏုိင္ငံတကာ ဇာတ္ခံုေပၚမွာ ႏႈိင္းယွဥ္ျခင္းအားျဖင့္ ၾသဇာႀကီးတဲ့ ႏုိင္ငံေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။ ၂၀၀၃ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံမွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ အစည္းအေ၀းမွ စတင္ၿပီး  ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲမွာ ပါ၀င္တဲ့ ဖြံ႔ဲၿဖိဳးဆဲႏုိင္ငံေတြမွာ တ႐ုတ္၊ အိႏၵိယ၊ ဘရာဇီး၊ ေတာင္အာဖရိကနဲ႔ မက္ဆီကုိစတဲ့ ၅ ႏုိင္ငံျဖစ္တယ္။ ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္း ျဖစ္ေပၚၿပီးေနာက္မွာ အကဲခတ္သမား အေျမာက္အျမားက G 8 ရဲ႕ အခန္းက႑နဲ႔ ျဖစ္ထြန္းတုိးတက္မႈ အလားအလာကုိ မေကာင္းျမင္လာၾကၿပီး ၎ရဲ႕ ၾသဇာဟာ ခ်ည့္နဲ႔ၿပီးရင္း ခ်ည့္နဲ႔လာေနတယ္လုိ႔ ယူဆၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေတာင္ေျမာက္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးဆိုတဲ့ေဘာင္အတြင္းမွာ G 8 ရဲ႕ အေရးပါ အရာေရာက္မႈကြက္လပ္ဟာ ရွိၿမဲရွိေနေသးပါတယ္။

ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္းကုိ ေျဖရွင္းရာမွာ ႏုိင္ငံတကာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရး လုိအပ္႐ံုမက ဘ႑ာ ေရးအက်ပ္အတည္းကုိ ပူးေပါင္းေျဖရွင္းေနတဲ့ ျဖစ္စဥ္အတြင္းမွာ ကမၻာ့ႏိုင္ငံအသီးသီးဟာ အသိဉာဏ္ႏုိးၾကားမႈ ေတြလည္း ရရွိပါေသးတယ္။ ဆိုလုိတာက တကယ့္လက္ေတြ႔မွာ ကမၻာ့ႏုိင္ငံအသီးသီးဟာ နယ္ပယ္အမ်ားအျပား မွာ ဘံုအက်ိဳးစီးပြားေတြ တည္ရွိေနတာမုိ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးဟာ လုိအပ္ေနပါတယ္။ ျပႆနာအမ်ားအျပား ဟာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈမရွိရင္ ေျဖရွင္းေရးမွာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ မရွိႏုိင္ပါ။ ဥပမာ- ရာသီဥတု ေျပာင္းလဲ သြားမႈ၊ ႏ်ဴကလီးယား ျပန္႔ပြားလာမႈကုိ တားဆီးေရး၊ အၾကမ္းဖက္၀ါဒ တုိက္ဖ်က္ေရး၊ ရိကၡာျပႆနာေျဖရွင္းေရး စသည္....။ ႏုိင္ငံအခ်င္းခ်င္းအၾကား အက်ိဳးစီးပြားအရ ကြဲျပားမႈေတြ ရွိေနေပမယ့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္းရွိမွသာ ထိန္းခ်ဳပ္ေရးနဲ႔ ေျပလည္ေအာင္ေျဖရွင္းေရးတုိ႔မွာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရရွိႏုိင္ပါတယ္။ ဘယ္လုိ ငါတေကာေကာ ေရး၀ါဒပံုစံနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ မိမိႏုိင္ငံရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားကုိ အျပည့္အ၀ရရွိေရး ေမွ်ာ္လင့္ႀကံစည္မႈမ်ိဳးကေတာ့ တျခားႏုိင္ငံရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားကုိ ထိခုိက္နစ္နာေအာင္ လုပ္တဲ့  ႀကိဳးပမ္းမႈျဖစ္ေစၿပီး ေနာက္ဆံုးရလဒ္ဟာ ျပႆနာေျဖရွင္းေရးကုိ အေထာက္အကူမျဖစ္ဘဲ ပဋိပကၡကုိ ျပင္းထန္လာေစတတ္သလုိ အေရးကိစၥမ်ားလည္း ပုိမုိျပင္းထန္လာ ေစတတ္ ပါတယ္။ တ႐ုတ္၊ အေမရိကန္၊ ဂ်ပန္ သံုးဦးသံုးဖလွယ္ အျပန္အလွန္ေျပာဆုိေဆြးေႏြးေရးျဖစ္စဥ္ ထူေထာင္လုိက္ ျခင္းဟာ တစံုတခုေသာ အဓိပၸာယ္အရ ေျပာရရင္ ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္းရဲ႕ တြန္းေဆာ္မႈ ေအာက္မွာ လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ေပၚလာတာ ျဖစ္တယ္။ တ႐ုတ္၊ အေမရိကန္နဲ႔ ဂ်ပန္တုိ႔ဟာ ကမၻာမွာ  စီးပြားေရးအင္အားအၾကီးဆံုး ၃ ႏုိင္ငံျဖစ္တယ္။ ပထ၀ီႏုိင္ငံေရးနဲ႔ အေတြးအေခၚအယူအဆပုိင္းအရ အက်ိဳးစီးပြား ပဋိပကၡေတြကုိ လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားႏုိင္ၿပီး သံုးဦးသံုးဖလွယ္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးကုိ အတူေလွ်ာက္လွမ္းရင္း အေရွ႕ အာရွေဒသရဲ႕ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးနဲ႔ တည္ၿငိမ္ေရးကုိ တြန္းေဆာ္ေပးပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ အလြန္အေရးပါတဲ့ အျပဳ သေဘာေဆာင္တဲ့ အခန္းကုိ ေပၚထြန္းေစခဲ့တယ္။

ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္းကုိ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းတဲ့ျဖစ္စဥ္အတြင္း ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕ ပကတိဘာ၀ခ်င္း နီးစပ္ တဲ့ အခ်ိဳ႔ႏုိင္ငံေတြမွာ ၄င္းတုိ႔ရဲ႕ ဘံုအက်ိဳးစီးပြားဟာ အထူးေပၚလြင္ေစႏုိင္လုိ႔ ညီညာျဖျဖပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရး ကုိ စတင္အားျဖည့္ေဆာင္ရြက္ေနပါၿပီ။ တ႐ုတ္၊ အိႏၵိယ၊ ဘရာဇီး၊ ႐ုရွား ၄ နုိင္ငံဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ “အင္အားႀကီး (BRIC) ၄ ႏုိင္ငံ”  ဟာ ၂၀၀၉ မတ္လက ၿဗိတိန္မွာ က်င္းပတဲ့ ဘ႑ာေရး၀န္ႀကီးမ်ားအစည္းအေ၀းၿပီးေနာက္ ဆက္လက္ၿပီး   ေခါင္းေဆာင္မ်ား တရား၀င္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ေဆြးေႏြးပြဲကုိ ႐ုရွားမွာ ဇြန္လက ေတြ႔ဆံုေဆြး ေႏြးၾကပါတယ္။ “အင္အားႀကီး  ၄ ႏုိင္ငံ”ဟာ လက္ဦးမႈရွိရွိ အားျဖည့္ေဆာင္ရြက္ၿပီး အျပန္အလွန္ဖလွယ္ေရး စနစ္ ျဖစ္ေပၚလာေရးကုိ   အလြန္႔အလြန္ အာ႐ံုစုိက္ၾကပါတယ္။ G 8, G 20 စတဲ့ ကမၻာ့လကၡဏာေဆာင္တဲ့ အဖြဲ႔ အစည္းမ်ား ၿပီးေနာက္ ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးတုိ႔မွာ စနစ္တက်ရွိေနၿပီး ၾသဇာတိကၠမႀကီးတဲ့ ေပၚထြန္းစ ႏုိင္ငံတကာ အဖြဲ႔အစည္း တခု ျဖစ္တယ္။

ဗဟု၀င္႐ိုးျဖစ္ေပၚေရးဟာ သမုိင္းအခြင့္အခါသစ္နဲ႔ႀကံဳေတြ႔ေနရျခင္း

ဘက္စံု၀ါဒဟာ ဗဟု၀ါဒ ျဖစ္ထြန္းတုိးတက္ေရးအတြက္္ အက်ိဳးရွိပါတယ္။ တကယ့္လက္ေတြ႔အရ ဗဟု၀ါဒ ျဖစ္ထြန္းေရးနဲ႔ ဘက္စံု၀ါဒတုိ႔ဟာ အျပန္အလွန္ အေထာက္အကူျပဳ၊ အျပန္အလွန္အက်ိဳးျပဳေနၾကတာပါ။ အျပန္အလွန္လည္း တြန္းေဆာ္ေနၾကပါတယ္။ မ်ားျပားလွတဲ့အင္အားစုမ်ား တန္းတူအတူတကြတည္ရွိေရးဟာ ဗဟု၀ါဒ ျဖစ္ထြန္းေရးရဲ႕ အခ်က္အခ်ာက်လွတဲ့ ေရွးဦးလုိအပ္ခ်က္ျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ ဘက္စံု၀ါဒရဲ႕ အရင္းခံ စိတ္ဓာတ္နဲံ အျပန္အလွန္ ထပ္တူက်ေနပါတယ္။ မ်က္ေမွာက္ ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္း ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းေရး အေရွ႕ေလကုိ စီးၿပီး ရွင္သန္တက္ႂကြလာေနတဲ့ ဘက္စံု၀ါဒအဖို႔ေျပာရရင္ ၎ဟာ ဗဟု၀ါဒျဖစ္ထြန္းေရးအတြက္ သမုိင္းအခြင့္အခါသစ္ကုိ ေဆာင္ၾကဥ္းလာသူျဖစ္ပါတယ္။

ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရးစနစ္မွာ ဗဟု၀ါဒျဖစ္ထြန္းေရးအလားအလာဟာ ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီး ျဖစ္တည္လာတဲ့ ၀င္႐ုိး ၂ ခုစနစ္အေျခခံေပၚမွာ တစတစ ျဖစ္ထြန္းတုိးတက္လာတာျဖစ္တယ္။ ၂၀ ရာစု ၆၀ ခုႏွစ္မ်ား ေႏွာင္းပုိင္းနဲ႔ ၇၀ ခုႏွစ္မ်ား အေစာပုိင္းမွာ ကမၻာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုေတြဟာ ရွည္ၾကာလွတဲ့ အင္အား ယွဥ္ ၿပိဳင္ျခင္းနဲ႔ တုိက္ခုိက္ျခင္းတုိ႔ကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး ျပင္းထန္တဲ့ ကြဲထြက္မႈနဲ႔ ျပန္လည္ဖြဲ႔စည္းမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚခဲ့တယ္။ စစ္ၿပီးေနာက္ အမ်ိဳးသားလြတ္လပ္ေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ား အံုႂကြလာတယ္။ တတိယကမၻာဟာ လြတ္လပ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရး အင္အားစုအေနနဲ႔ ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရးဇာတ္ခံုေပၚမွာ ေပၚထြက္လာတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ဟာ လြတ္လပ္တဲ့၊ အမွီခုိကင္း တဲ့ ႏုိင္ငံျခားေရးေပၚလစီကုိ လုိ္က္နာက်င့္သံုးရင္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာဇာတ္ခံုေပၚမွာ လြတ္လပ္တဲ့ အင္ အားစုတရပ္ ျဖစ္လာတယ္။ နယ္ခ်ဲ႔အုပ္စုအတြင္းမွာ ျပင္သစ္က “ဒီီေဂါ၀ါဒ” ကုိ လက္ေတြ႔က်င့္ သံုးျခင္း၊ ဂ်ာမနီက “အေရွ႕ေမွ်ာ္ေပၚလစီသစ္” တင္ျပလာၿပီး ဂ်ပန္က “ဘက္စံုအမွီခုိကင္းတဲ့ ႏုိင္ငံျခားေရးေပၚလစီ” လုိက္နာက်င့္သံုး လာျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ကြဲအက္လာေတာ့တယ္။ အေမရိကန္ဟာ ဗီယက္နမ္က်ဴးေက်ာ္ေရးစစ္ေၾကာင့္ ျပည္တြင္း ျပည္ပ ဆက္ဆံေရးမွာ အက်ပ္အတည္း က်ေရာက္ေနၿပီး ကမၻာႀကီးအား ဗုိလ္က်လႊမ္းမုိးေရးအခြင့္အာဏာ လု ယက္္မႈအေျခအေနမွာ အရင္က အေမရိကန္က ထုိးစစ္၊ ဆုိဗီယက္က ခံစစ္အေနအထားမွ ဆုိဗီယက္က ထုိးစစ္၊ အေမရိကန္က ခံစစ္သုိ႔ ေျပာင္းသြားခဲ့တယ္။ အေမရိကန္ရဲ႕ ဗုိလ္က်လႊမ္းမုိးေရး အဆင့္ေနရာဟာ စတင္ယုိယြင္း ပ်က္သုဥ္းလာတယ္။ ဒီအေျခအေနေအာက္မွာ အေမရိကန္သမၼတ နစ္ကဆင္က “ ဗဟုိခ်က္မ အင္အားႀကီး ၅ ရပ္ ”ဆိုတဲ့ သေဘာတရားကုိ တင္ျပလုိက္လုိ႔ ဗဟု၀ါဒျဖစ္ထြန္းေရးဟာ စစ္ေအးတုိက္ပြဲကာလမွာကတည္းက အရိပ္အႁမြက္ ေပၚထြက္ေနခဲ့ၿပီဆုိတာကုိ ေဖာ္ျပေနပါတယ္။

စစ္ေအးတုိက္ပြဲ အဆံုးသတ္သြားၿပီးေနာက္ ဗဟု၀င္႐ုိးနဲ႔ ၀င္႐ုိးတခုတည္းရဲ႕အင္အား ႏႈိင္းယွဥ္ျခင္းဟာ တေလွ်ာက္လံုး ႏုိင္ငံတကာႏုိင္ငံေရးအတြင္းက အဓိကလုိင္းတခု ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အေမရိကန္ဟာ ၀င္႐ိုးတခု တည္းကမၻာ တည္ေဆာက္ေရးကုိ အစြမ္းကုန္လံုးပန္းအားထုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပကတိဘာ၀က “အင္အားလြန္ နုိင္ငံႀကီးတႏုိင္ငံနဲ႔ အင္အားႀကီးႏုိင္ငံအမ်ားအျပား”ဆိုတဲ့ အေျခအေန ျဖစ္တည္ေနတာပါ။ တခုလံုးအရ ၾကည့္ရင္ “အင္အားႀကီးႏုိင္ငံအမ်ားအျပား” ျဖစ္ထြန္းတုိးတက္မႈ အေျခအေနဟာ “အင္အားလြန္ႏုိင္ငံႀကီးတႏုိင္ငံ” ဆုိတာ ထက္ ပိုမိုေပၚလြင္ေနတယ္။ စစ္ေအးတိုက္ပြဲ အဆံုးသတ္သြားၿပီးကာစက “အင္အားႀကီးႏုိင္ငံအမ်ားအျပား”ဆုိရာ မွာ အဓိကအားျဖင့္ တ႐ုတ္၊ ႐ုရွား၊ ဥေရာပသမဂၢ နဲ႔ ဂ်ပန္တုိ႔ျဖစ္ၾကတယ္။ ဒီ “အင္အားႀကီး ၄ ရပ္” အတြင္း ဂ်ပန္ကလြဲရင္ တျခား “အင္အားႀကီး ၃ ရပ္”နဲ႔ အေမရိကန္ရဲ႕ တကယ့္အင္အား ကြာျခားမႈအားလံုးဟာ ေသးက်ံဳ႕ လာပါတယ္။ ၂၁ ရာစုထဲ ၀င္ေရာက္သြားၿပီးေနာက္ အိႏၵိယက အမီလုိက္လာၿပီး၊ ႏုိင္ငံတကာ အကဲခတ္သူမ်ား အတြင္း “ျမင္းမဲ” ျဖစ္လာတယ္။ “အင္အားအမ်ားအျပား”ဆိုတဲ့ တပ္ဖြဲ႔ထဲကုိ ပါ၀င္လာတယ္။ ဒီကေန ေတြ႔ႏုိင္ တာက မ်က္ေမွာက္ ကမၻာႀကီးမွာ တ႐ုတ္၊ ႐ုရွား၊ ဥေရာပသမဂၢ ၊ ဂ်ပန္၊ အိႏၵိယတုိ႔ဟာ ဗဟု၀င္႐ုိးျဖစ္ထြန္းေရးရဲ႕ အဓိက တြန္းေဆာ္သူမ်ား ျဖစ္တယ္ဆုိတာပါပဲ။ ႏုိင္ငံတကာ ဘ႑ာေရးအက်ပ္အတည္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ဘက္စံု၀ါဒနဲ႔ ဘက္စံု ႏုိင္ငံျခား ဆက္ဆံေရး ဒီလိႈင္းသစ္တခ်ီဟာ အေမရိကန္အပါအ၀င္ျဖစ္တဲ့ ပါ၀င္တဲ့ႏုိင္ငံ အားလံုး အက်ိဳးခံစားခြင့္ရရွိေစ႐ံုမက တခုလံုးအေနနဲ႔ၾကည့္ရင္ “အင္အားႀကီးႏုိင္ငံအမ်ားအျပား” အတြက္ ပုိအ က်ိဳးရွိပါတယ္။

ဦးစြာအားျဖင့္ ဘက္စံုႏုိင္ငံျခားဆက္ဆံေရးအသစ္တခ်ီေပၚထြန္းမႈဟာ တ႐ုတ္ျပည္ၿငိမ္းခ်မ္းစြားတဟုန္ ထုိးတုိးတက္ေရးအတြက္ အက်ိဳးရွိပါတယ္။      ။ G 20 ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ G 8 ေတာင္ေျမာက္ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါ မွမဟုတ္ “BRIC ၄ ႏုိင္ငံ”က ေခါင္းေဆာင္မ်ား အစည္းအေ၀းနဲ႔ တ႐ုတ္၊ အေမရိကန္၊ ဂ်ပန္ သံုးဦးသံုးဖလွယ္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးျဖစ္စဥ္္ပဲျဖစ္ျဖစ္ တ႐ုတ္ျပည္ မပါ၀င္ရင္ မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔တခ်ိန္တည္းမွာလည္း ဒီဘက္စံုႏုိင္ငံ ျခားဆက္ဆံေရး လႈပ္ရွားမႈအားလံုးဟာ တ႐ုတ္ျပည္ တဆင့္တက္တုိးတက္ေကာင္းမြန္ေရးနဲ႔ သက္ဆုိင္ရာ ႏုိင္ငံ မ်ားနဲ႔ ဆက္ဆံေရးကုိ အက်ိဳးရွိေစပါတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ ႏုိင္ငံတကာအဆင့္ေနရာ ျမွင့္တင္ေရးအတြက္ အက်ိဳး ရွိေစပါလိမ့္မယ္။ တ႐ုတ္၊ အေမရိကန္၊ ဂ်ပန္ သံုးဦးသံုးဖလွယ္ ေဆြးေႏြးပြဲျဖစ္စဥ္္အရ ေျပာရရင္ တ႐ုတ္နဲ႔အေမရိ ကန္၊ တ႐ုတ္နဲ႔ ဂ်ပန္ဆက္ဆံေရးတုိ႔ တုိးတက္ေကာင္းမြန္ေရးအတြက္ အက်ိဳးရွိမႈကုိ အသိအမွတ္ျပဳႏုိင္ပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာ အေမရိကန္၊ ဂ်ပန္မဟာမိတ္က တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ ျပည္ပပတ္၀န္းက်င္လံုၿခံဳေရးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ျဖစ္ ေပၚလာတဲ့ အက်ိဳးမရွိတဲ့ ႐ုိက္ခတ္မႈမ်ားကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ေပးပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သံုးဦးသံုးဖလွယ္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးမႈ ျဖစ္စဥ္က အေရွ႕အာရွ အလယ္အလတ္ႏုိင္ငံမ်ား၊ ႏုိင္ငံငယ္မ်ားနဲ႔တကြ တျခားပတ္ပတ္လည္ရွိ ႏုိင္ငံမ်ားနဲ႔ ဆက္ဆံေရး တုိးတက္ေကာင္းမြန္ေရးအတြက္ပါ အက်ိဳးရွိပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သံုးဦးသံုးဖလွယ္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြး ပြဲျဖစ္စဥ္မ်ားက တျခားႏုိင္ငံႀကီးမ်ားနဲ႔ တရုတ္ႏုိင္ငံဆက္ဆံေရး ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးကို တြန္းေဆာ္ပါလိမ့္မယ္။ ႏုိင္ငံ တႏုိင္ငံ တဟုန္ထုိး တုိးတက္လာတဲ့ျဖစ္စဥ္အတြင္း တျခားႏုိင္ငံႀကီးမ်ားရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ဟန္ခ်က္ညီမႈေပ်ာက္ဆံုး သြားျခင္းနဲ႔ ေသနဂၤဗ်ဴဟာယံုမွားသံသယျဖစ္မႈမ်ား ေပၚေပါက္လာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါဟာ ကမၻာ့သမုိင္းမွာ ေတြ႔ေနျမင္ ေနက်ကိစၥ ျဖစ္တယ္။ ေလာေလာဆယ္ဆယ္ ႏွစ္မ်ားအတြင္း ႏုိင္ငံတကာလူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ တ႐ုတ္ျပည္ ၿငိမ္း ခ်မ္းစြာ တဟုန္ထုိး တုိးတက္လာမႈနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေဆြးေႏြးမႈမ်ားအတြင္း တခ်ိဳ႔ႏုိင္ငံႀကီးေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံအုပ္စု ေတြဟာ တ႐ုတ္ျပည္နဲ႔ ဆက္ဆံမႈမွာ မူမမွန္တဲဲ့ ျပဳမူလုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကုိ ေျဖရွင္းခဲ့ၾကရတယ္။ ဒါေတြ အားလံုးက “တ႐ုတ္ျပည္ တဟုန္ထုိး တုိးတက္လာမႈ အေထြေထြကပ္ေရာဂါ” ရဲ႕ အေရးပါအရာေရာက္မႈကုိ ေဖာ္ျပလုိက္တာျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အေမရိကန္ဟာ တခုတည္းေသာ အင္အားလြန္ႏုိင္ငံႀကီး တႏုိင္ငံအေနနဲ႔ “တ႐ုတ္ျပည္ တဟုန္ထုိး တုိးတက္လာမႈ အေထြေထြကပ္ေရာဂါ” ရဲ႕ ႐ုိက္ခတ္မႈက ဦးစီးေရွ႕ေဆာင္ ရုန္းထြက္္ခဲ့ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ “အက်ိဳးစီးပြားလွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္” သေဘာတရား၊ “တ႐ုတ္အေမရိကန္ တေလွတည္းစီး တခရီး တည္းသြား” သေဘာတရား၊ “တ႐ုတ္ အေမရိကန္ ၂ ႏုိင္ငံအုပ္စု” သေဘာတရား စတာေတြဟာ အေမရိကန္ အေနနဲ႔ တဟုန္ထုိး တုိးတက္လာေနတဲ့ တ႐ုတ္ျပည္နဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္လုိတဲ့ ့ဆႏၵရွိေၾကာင္း ေကာက္ခ်က္ကုိ ေဖာ္ျပေနတယ္။ အေမရိကန္၊ ဂ်ပန္တုိ႔ရဲ႕ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြက တျခားႏုိင္ငံႀကီး ေပၚေပါက္လာမႈနဲ႔ ပတ္ သက္တဲ့ စံထားေလာက္တဲ့ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြကုိ အသိအမွတ္ျပဳရပါလိမ့္မယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ ျပည္ပ ပတ္၀န္းက်င္ တုိးတက္ေကာင္းမြန္လာမႈဟာ တဆင့္တက္ တဟုန္ထုိးတုိးတက္ေရးကုိ အက်ိဳးရွိ႐ံုမက တ႐ုတ္ ျပည္ တဟုန္ထုိးတုိးတက္မႈဟာ ဗဟု၀င္႐ုိး ျဖစ္ထြန္းေရးမွာ အေရးပါတဲ့ အေၾကာင္းရင္းျဖစ္ပါတယ္။

 
«StartPrev12NextEnd»

Page 1 of 2
©2009-12 အေရွ ့မိုးေကာင္းကင္