အစ္မျကီးက်န္း (အခန္းရွစ္)
၂၂။ မည္းေမွာင္ေနတဲ့ ေထာင္တြင္းကေတးသံ
က်ားစိတုံ႔ ေခြၽးတပ္စခန္းမွာ ေျမျပန္႔ဝင္းေလးတခု ရွိပါတယ္။ ေျမျပန္႔ဝင္းေလးရဲ႔ တဖက္မွာ အမ်ိဴးသားအက်ဥ္းေထာင္ အဆာက္အအံု ရွိတယ္။ အေပၚေအာက္ အသီးသီး ၈ ခန္းစီရွိလုိ႔ စုစုေပါင္း အမ်ိဳးသားအက်ဥ္းေထာင္ဟာ ၁၆ ခန္းရွိတယ္။ ေျမျပန္႔ဝင္း ရဲ႔ အျခားတဖက္မွာ တထပ္အေဆာက္အအံုတခု ရွိတယ္။ အခန္း ၂ ခန္းဖြဲ႔ထားတယ္။ ဒါ အမ်ိဳးသမီး အက်ဥ္း ေထာင္ပါပဲ။
ေထာင္တြင္း အိပ္ရာေပၚမွာလဲေလ်ာင္းရင္း ဒဏ္ရာေတြေပ်ာက္ေအာင္ အနားယူအပန္းေျဖေနတဲ့ က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ ရုတ္တ ရက္ အသံနိမ့္နိမ့္ေလးေလးတြဲ႔တြဲ႔နဲ႔ ျပတ္သားလွတဲ့ သီခ်င္းတပုိဒ္ရဲ႔ ညွိိဳ႔ငင္ဆြဲေဆာင္ထားျခင္း ခံလုိက္ရတယ္။ သူဟာ အ သက္ေတာင္ မရွွဴႏုိင္ဘဲ သီခ်င္းသံကုိ ၿငိမ္သက္စြာ နားေထာင္ေနတယ္။ ဒီသီခ်င္းသံက သီခ်င္းဆုိသူဟာ သူ႔ရဲ႔ရင္တြင္း ခံစားခ်က္ကုိ ေျပာဆုိေရာင္ျပန္ဟပ္ျပေနသလုိပါပဲ။
လူထြက္ေပါက္ကုိေတာ့ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ပိတ္လုိ႔ထား
ေလးဖက္ေထာက္ထြက္လာဖုိ႔ကုိေတာ့ ေခြးတုိးေပါက္ကုိ
ဟာလာဟင္းလင္းဖြင့္လုိ႔ထား။
“ေလးဖက္ေထာက္ ထြက္ခဲ့ေလ
မင္းကုိလြတ္လပ္ခြင့္ေပးမယ္”တဲ့....
အသံနက္ႀကီးတခုက အမိန္႔ေပးေစခုိင္းေနတယ္။
လြတ္လပ္မႈကုိ အာသာငမ္းငမ္း
က်ဳပ္ေတာင့္တမိပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ....
က်ဳပ္ နက္နက္နဲနဲသိေနတယ္။
လူ႔ခႏၶာာကုိယ္ဟာ
ေခြးတုိးေပါက္က
ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး
ေလးဖက္ေထာက္ ထြက္လာႏုိင္ပါ့မလဲ။
က်ဳပ္ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္
တေန႔ေန႔မွာ
ေျမေအာက္က ျပင္းထန္တဲ့
မီးေတာက္မီးလွ်ံေတြဟာ
ခုန္ေပါက္ထုိးတက္လားၿပီး
က်ဳပ္ကုိ....
“အသက္ရွင္ေနတဲ့ မိစၦြာေကာင္ေတြ”နဲ႔အတူ
ေလာင္တုိက္သြန္းလုိက္ရင္ေတာင္
ျပင္းထန္လွတဲ့ မီးေတာက္မီးလွ်ံနဲ႔
ခ်င္းခ်င္းနီေနတဲ့ေသြးအုိင္ထဲမွာ
က်ဳပ္....
ထာဝရ
ရွင္သန္ေနဦးမွာပါ။ ။
သီခ်င္းသံဟာ အမ်ိဳးသားအက်ဥ္းေထာင္က ပ်ံ႔လႊင့္လာတာပါ။ အမ်ိဳးသမီးအက်ဥ္းေထာင္နဲ႔ အမ်ိဳးသမီးအက်ဥ္း ေထာင္ အခန္းအမွတ္ ၁၊ အမွတ္ ၂ တုိ႔ဟာ သိပ္နီးေနၿပီး မီတာ ၂ဝ ထက္မေက်ာ္ပါဘူး။ သီခ်င္းသံဟာ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ၾကား ေနရတယ္။ ဒီသီခ်င္းသံဟာ အမ်ိဳးသားအက်ဥ္းေထာင္ အခန္း အမွတ္ ၁၊ အမွတ္ ၂ တုိ႔ဆီက ပ်ံ႔လြင္လာတာ မဟုတ္သလုိပါ ပဲ။ ဘယ္ကမ်ား ပ်ံ႔လြင့္လာေနပါလိမ့္။ ဘယ္လုိမွလဲ သီးခ်င္းသံဟာ အဲဒီကေန ထြက္လာစရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။
အမ်ိဳးသမီးေထာင္ရဲ႔ ေလဝင္ေလထြက္တံခါးေဘးကလည္း သီးခ်င္းသံေပၚထြက္လာတယ္။ သီခ်င္းသံဟာ နက္နဲလွတဲ့ ခ်စ္ ျခင္းမုန္းျခင္းတုိ႔ရဲ႔ ေမတၱာသံေယာဇဥ္ေတြနဲ႔ ျပည့္လွ်မ္းေနတယ္။
ျမင္းျဖဴႀကီးကုိစီးလုိ႔
ေခတ္မီေသနတ္ကုိလြယ္
ဂ်ပန္ခုခံဆန္႔က်င္ေရးတပ္ရိကၡာေတြကုိ
စားေနရတဲ့ ကုိကုိရယ္
စိတ္ဆႏၵရွိရင္
အိမ္ျပန္လာၿပီး ယုဝတီကုိ ၾကည့္လွည့္ပါ။
ဟားဟားဟား ....
မိစၦာေကာင္ေတြကုိ တုိက္ရေတာ့မယ္ဆုိရင္လည္း
ကၽြန္မကုိ အာရံုထားမေနပါနဲ႔ေတာ့ ရွင္ရယ္။
အလုိ တကယ္ေတာ့ စိန္းဇစ္ရွာဟာ ေလဝင္ေလထြက္တံခါးေပါက္ကုိ မွီၿပီး သီခ်င္းဆုိေနတာကုိး။ စိန္းဇစ္ရွာဟာ တကယ့္ကုိ ခံစားခ်က္အျပည့္နဲ႔ အသံမနိမ့္မျမင့္ေလးဆုိေနတဲ့ သီခ်င္းသံဟာ ေကာင္းလွပါကလား။ သူ႔အေနနဲ႔ေတာ့ ဒါပထမဦးဆံုး နားေထာင္လုိက္ဖူးျခင္းပါပဲ။ တပုဒ္ၿပီးတပုဒ္ ဆက္တုိက္ေနတာပါကလား။
ဒီလုိလူမ်ိဳးရွိေနလုိ႔ကေတာ့ ေပ်ာ္စရာပဲ
ငါသူ႔ကုိ မခ်စ္ဖူးလား ....
သူဟာ တကယ့္ကုိ ေမတၱာစစ္ေမတၱာမွန္နဲ႔
ေယာက္်ားေကာင္းတေယာက္ပါပဲ။
ဘယ္ေတာ့မွ လိမ္ညာၿဖီးျဖန္းတာမလုပ္ပါဘူး
ဒါမွသာ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ရွိထုိက္သူေပါ့
သူဟာ အေျပာကေတာ့ ဆင္းရဲသားပါတဲ့
ေငြရွိေနလုိ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကုိဝယ္လုိ႔ရရင္လည္း
အလကားပဲ မဟုတ္လားတဲ့။
သူဟာ အက်ဥ္းသားပါလုိ႔လည္း ေျပာတာပဲ
ဘာေၾကာင့္မ်ား အက်ဥ္းသားရဲ႔ အေႏွာင္အဖြဲ႔ေတြကုိ ေက်ာခုိင္းမသြားႏုိင္ရတာလဲ။
သူဟာ ဒီလုိနက္နက္ရႈိင္္္းရိႈင္း ခ်စ္ရတဲ့သူ
တကယ့္ကုိ အမွန္တကယ္ ခ်စ္ရတဲ့သူ
ပံုေအာခ်စ္ရတဲ့သူ .... ... ျဖစ္တယ္ေလ။
သူနဲ႔ အမိႏုိင္ငံရဲ႔ ကံၾကမၼာဟာ
ခြဲျခားထားလုိ႔ မရတဲ့သူ။
သူဟာ ထြန္းသစ္စေနမင္းႀကီးကုိ ခ်စ္တယ္
လသာတဲ့ညေတြကုိလည္း ခ်စ္တယ္
ဆီးႏွင္းေတြ သိပ္သိပ္သည္းသည္းက်ေနတဲ့ ဆီးႏွင္းျပင္ကုိခ်စ္တယ္
ေႏြဦးရဲ႔ပန္းေတြကုိ ခ်စ္တယ္
ယန္စီျမစ္ရဲ႔ မုိးေကာင္းကင္မွာ လိမ္းျခယ္ထားတဲ့
အနီေရာင္ဆည္းဆာကိုမွ ပုိခ်စ္တယ္ .... တဲ့။ ။
က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ မခ်ဳပ္တည္းႏုိင္ေတာ့ဘဲ အသံတုိးတုိးေလးနဲ႔ လုိက္ဆုိေနမိတယ္။ စိန္းဇစ္ရွာရဲ႔ အားမာန္ျပည့္ၿဖိဳးၿပီး ေယာက္်ားသံနည္းနည္းပါကာ လႈိက္လွဲတက္ျကြမႈ ရွိလွတဲ့သီခ်င္းသံဟာ ေထာင္ထဲမွာရွိေနတဲ့ တုိက္ေဖာ္တုိက္ဖက္ေတြကုိ ေလးေလးနက္နက္ ႏွစ္သိမ့္မႈနဲ႔ တက္ျကြမႈကုိ ျဖစ္လာေစရံုမက အစ္မႀကီးက်န္းလည္း ဒီအသံကုိၾကားရေတာ့ အမ်ိဳးသား အ က်ဥ္းေထာင္မွာရွိေနတဲ့ လ်ဳိ ေကာ္စစ္ကုိ မုခ်ပဲ အႀကီးအက်ယ္အားေပးရာေရာက္ပါလိမ့္မယ္လုိ႔ ခံစားမိလုိက္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ သိပ္မၾကာလုိက္ပါဘူး။ ဒီသီခ်င္းကုိ စိန္းဇစ္ရွာ ထပ္မံဆိုလုိက္တာကုိ ၾကားလုိက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔သီခ်င္းသံဟာ အလြန္သာယာၿပီး နားေထာင္ေကာင္းတာကို ေတြ႔ရေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္မ်ား လႈိက္လွဲတက္ျကြမႈကင္းမဲ့ေနပါလိမ့္ ဆုိတာကုိ ေတာ့ မေတြးမိပါဘူး၊
ရက္တခ်ိဳ႔ၾကာေတာ့ က်န္းက်ဴကြၽန္း ဒါကုိ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း နားလည္လုိက္ပါတယ္။ လ်ိဳေကာ္စစ္ဟာ ရန္သူေထာက္လွမ္း ေရးက အမ်ိဳးသားအက်ဥ္းေထာင္ကေန ခ်ဳပ္ေႏွာင္ေခၚေဆာင္သြားတာကုိ ၾကားသိခဲ့ရပါၿပီ။ သူ႔ကုိ စိန္းဇစ္ရွာ လြမ္းဆြတ္သတိ ရတမ္းတရင္း ဒီသီခ်င္းကုိ သီဆုိေနေပမယ့္ လ်ိဳေကာ္စစ္တေယာက္ကေတာ့ ဘယ္ဆီေရာက္ေနၿပီဆုိတာကုိ မသိႏုိင္ေတာ့လုိ႔ စုိးရိမ္ေသာကေတြ ေရာက္ေနရရွာပါၿပီ။
ေနာက္ထပ္ ရက္တခ်ိဳ႔ၾကာလာေပမယ့္ စိန္းဇစ္ရွာရဲ႔ သီခ်င္းဆိုသံကုိ က်န္းက်ဴကြၽန္း ေနာက္ထပ္မၾကားရေတာ့ပါဘူး။ သူဟာ ေလဝင္ေပါက္ကုိ မွီကာ ငူငူငုိင္ငုိင္ထုိင္ရင္း ေထာင္ဝင္းထဲကေျမျပန္႔ေလးနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မွာ ရွိေနတဲ့ အမ်ိဳးသားအက်ဥ္း ေထာင္ ေလဝင္ေပါက္ဆီကုိ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ေနေတာ့တယ္။ ေထာင္ဝင္းထဲရွိ ေျမျပန္ေလးအထက္က မႈိင္းပ်ရီေမွာင္ေနတဲ့ မုိးေကာင္းကင္ႀကီးကုိ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ေတာ့လည္း နည္းနည္းမွ ခြန္အားမရွိသလုိပါပဲ။
ေစ့စပ္ေသခ်ာလွတဲ့ အစ္မႀကီးက်န္းဟာ ဒီေျပာင္းလဲမႈကုိ ေစာစြာကတည္းက သတိထားမိပါတယ္။ ဒီေျပာင္းလဲမႈဟာ က်ားစီ တုံ႔ ေခြၽးတပ္စခန္း စခန္းမွဴးလီလဲ႔နဲ႔ ေထာက္လွမ္းေရး ၃-၄ ဦး အမ်ိဳးသမီးအက်ဥ္းေထာင္ေရွ႔မွာ တစံုတရာေဆြးေႏြး ေျပာဆုိ ေနၾကစဥ္ကတည္းက စတင္ခဲ့တာပါ။
“လ်ိဳေကာ္စစ္ေတာ့ ထြက္သြားၿပီ”
“သူေျပာင္းလဲမသြားဘူးလုိ႔ ဘယ္သူေျပာႏုိင္မွာလဲ။ သူဟာ လ်ိဳမိသားစုရဲ႔ သခင္ေလးတဦးပဲေလ”
ဒါဟာ ေထာက္လွမ္းေရးက တမင္သက္သက္ လိမ္လံုးညာလံုးေတြ လႊင့္ထုတ္တာပဲ။ ဒါမွမဟုတ္ ....။ စိန္းဇစ္ရွာ ဒါကုိ အထူး သတိမထားမိဘဲ မေနပါဘူး။
က်န္းက်ဴကြၽန္းက လ်ိဳေကာ္စစ္ကုိ နားလည္ပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ေျပာေနတာကုိ မယံုပါဘူး။ စိန္းဇစ္ရွာကလည္း လ်ိဳေကာ္စစ္ကုိ နားလည္ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ သူက ေရက်သြားရင္ ေက်ာက္ေဆာင္ေပၚသလုိ ခ်က္ခ်င္းျဖစ္ေစခ်င္ေနတာပါ။
အမ်ိဳးသားအက်ဥ္းေထာင္ဘက္က ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ဆူဆူညံညံ မူမမွန္တဲ့အသံေတြေပၚထြက္ခဲ့တယ္။ ဒီအသံေတြဟာ အေပၚထပ္ အခန္းနံပါတ္ ၂ က ထြက္ေပၚေနတာ ျဖစ္တယ္။
ဒဏ္ရာရသူ သိပ္မ်ားတယ္ဆုိတာကိုလည္း ေထာင္တံခါးဝမွာ မွီကပ္ၿပီး အျပင္ကုိ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ေနတဲ့ က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ အမ်ိဳးသားေထာင္ဘက္မွာ အက်ဥ္းသားမ်ားကုိ ေထာင္ဝင္းအတြင္း အလွည့္က် လႈပ္ရွားခြင့္ေပးတဲ့အခ်ိန္က ေတြ႔ျမင္လုိက္ ရတာပါ။ အမ်ိဳးသားအက်ဥ္းေထာင္ အေပၚထပ္ရွိ အခန္းနံပါတ္ ၁ နဲ႔ အခန္းနံပါတ္ ၂ တုိ႔မွာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခံရသူ အေရ အတြက္ဟာ အထူးမ်ား ျပားလွပါတယ္။ အသက္ငယ္ရြယ္သူရဲေဘာ္ေတြလည္း မ်ားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပုိ႔လာတဲ့ေထာင္ထမင္းဟာ လူအနည္းအမ်ားကုိ မခြဲျခားဘဲ အားလံုးကုိ ထမင္းတပံုးစီသာ ေပးပါတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေပၚထပ္ အခန္းနံပါတ္ ၂ က “ထမင္းသိပ္နည္းတယ္၊ လူေတြကုိ ထမင္းငတ္ ေသကုန္ေအာင္လုိ႔လား”လုိ႔ ေအာ္ရင္း ပန္းကန္လြတ္ေတြကုိ တီးၾက ေခါက္ၾကတဲ့ အသံေတြ ပ်ံ႔လြင့္လာပါတယ္။ က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ ၾကားလုိက္တာနဲ႔ သေဘာေပါက္လုိက္ပါၿပီ။ အေပၚထပ္ အခန္းနံပါတ္ ၂ မွာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသူ အေရအတြက္ဟာ အမ်ိဳးသမီးေထာင္ ထက္ ၁ဆ၊ ၂ဆေလာက္ပုိမ်ားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ထမင္းခြဲတမ္းက်ေတာ့ အတူတူပါပဲ။ ဒီေတာ့ သူတုိ႔ထမင္းမဝေတာ့ပါဘူး။
“ကြၽန္မတုိ႔ဆီမွာ ထမင္းေတြ က်န္ေသးတယ္”
အစ္မႀကီးက်န္းဟာ ေအာ္ေျပာရင္း အျပင္ထြက္လုိက္တယ္။ အမ်ိဳးသမီးအက်ဥ္းေထာင္က တုိက္ေဖာ္တုိက္ဖက္ေတြဟာ တဆက္တည္း “အမ်ိဳးသမီးေထာင္မွာ ထမင္းေတြ က်န္ေသးတယ္” လုိ႔ ၿပိဳင္တူဝုိင္းေအာ္ၾကပါေတာ့တယ္။
“တာဝန္မွဴး ယူလာေပးေဟ့”
အေစာင့္တာဝန္က်တဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးဟာ အမ်ိဳးသမီးအက်ဥ္ေထာင္ဘက္မွာ က်န္ေနတဲ့ ထမင္းကုိ အေပၚထပ္ အခန္း နံပါတ္ ၂ ဆီကုိ ကုိယ္တုိင္ ယူေဆာင္သြားပါတယ္။
ဆက္တုိက္ ၂ ရက္ပို႔ေပးၿပီးေနာက္ အေပၚထပ္ အခန္းနံပါတ္ ၂ က တုိက္ေဖာ္တုိက္ဖက္ေတြက ထမင္းပုိ႔လာေပးဖုိ႔ ခုိ္င္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ တာဝန္က်ေနတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးဟာ အခန္းနံပါတ္ ၂ ရဲ႔ တံခါးကုိ တြန္းဖြင့္ဝင္လာၿပီး “မင္းတုိ႔ကုိယ့္ဘာသာ သြား ယူ ၾက”လုိ႔ ခုိင္းလုိက္ပါတယ္။
ေထာက္လွမ္းေရးဟာ ႀကီးၾကပ္တဲ့အၾကည့္နဲ႔ အမ်ိဳးသမီးေထာက္ဘက္ကုိ ထမင္းသြားယူတဲ့ အခန္းနံပါတ္ ၂ က တုိက္ေဖာ္ တုိက္ဖက္ေတြေနာက္ကုိ ထက္ၾကပ္မကြာ လုိက္ပါေတာ့တယ္။
အႀကိမ္မ်ားလာတဲ့အခါ ေထာက္လွမ္းေရးရဲ႔ ၾကပ္မတ္မႈဟာ တျဖည္းျဖည္း ေလ်ာ့လာတယ္။ အခန္းနံပါတ္ ၂ က တုိက္ေဖာ္ တုိက္ဖက္ေတြဟာ ထမင္းယူဖုိ႔ ေရာက္လာပါၿပီ။ ေရာက္လာတဲ့လူက ထမင္းပံုးကုိ ဆြဲရင္း အစ္မႀကီးက်န္းကုိ “သူက အစ္မႀကီးက်န္းကုိ ႏႈတ္ဆက္ေၾကာင္း ေျပာလုိက္ပါတဲ့”။ ေျပာၿပီး အေပၚထပ္ကုိ ကမန္းကတမ္း တက္သြားေတာ့တယ္။
က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ အခန္းနံပါတ္ ၂ ကုိ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဟာလာဟင္းလင္းဖြင့္ထားတဲ့ တံခါးဝမွာ ရွခြၽမ္းတုန္ရဲ႔ ေဒသပါတီေကာ္မတီဝင္ ‘ယန္ယြီစန္’မတ္တတ္ရပ္ေနတာကုိ ေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။ သူက က်န္းက်ဴကြၽန္းကုိ ၿပံဳးျပေခါင္းညိတ္ ႏႈတ္ဆက္ လုိက္ပါတယ္။
အစ္မႀကီးက်န္းကလည္း ယန္ယြီစန္ ကုိ အသံမျပဳဘဲ ၿပံဳးကာေခါင္းညိတ္ျပရင္း ႏႈတ္ဆက္လုိက္ပါတယ္။
ယန္ယြီစန္ရဲ႔ ပိန္လွီေဖ်ာ့ေတာ့တဲ့ ခႏၶာာကုိယ္ဟာ တဒၤဂအတြင္း ေထာင္တခါးနဲ႔ကြယ္သြားလုိ႔ မျမင္ရေတာ့ဘဲ ေပ်ာက္ ကြယ္သြားပါေတာ့တယ္။
“ယန္ယြီစန္ဟာ ဝမ္ရွင့္မွာကတည္းက ညွဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈေတြ ခံခဲ့ရေပမယ့္ ႀကံ့ခုိင္တဲ့ ေတာ္လွန္ေရးဇြဲသတၱိနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ ခုိင္ခုိင္မာမာ ေပၚထြက္လာသူပါ။ ဒါေပမဲ့ သူအဖမ္းခံရစဥ္မွာ စာသင္ခန္းအတြင္းမွာ သူဟာ ေျမျဖဴကုိပစ္ခ်ခဲ့ရၿပီး ေထာက္ လွမ္းေရးေတြရဲ႔ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားမႈကုိ ခံခဲ့ရသူပါ။ သူဟာ ကံုးေကာက္စရာမရွိေအာင္ မြဲျပာက်သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ေခြ်းတပ္ စခန္းအတြင္း ပူအုိက္လွတဲ့ေႏြရာသီမွာ ေတာင့္ခံေက်ာ္ျဖတ္သြားလုိ႔ရေပမယ့္ ေဆာင္းရာသီေရာက္ရင္ ဘယ္လုိလုပ္ ျဖတ္ ေက်ာ္ ရပါ့မလဲ”လုိ႔ က်န္းက်ဴကြၽန္း မစဥ္းစာဘဲ မေနႏုိင္ပါဘူး။
၂၃။ ေလထဲမုိးထဲမွာ
အရွိန္အဟုန္ျပင္းလွတဲ့ ဝါးျပားေခါက္သံေတြ အေတာ္ၾကာၾကာျမည္လာၿပီး က်ားစီတုံ႔ ေခြၽးတပ္စခန္းဝင္း ေျမျပန္႔ေဘးက တခါးမည္းမည္းႀကီးပြင့္လာတယ္။ ပိန္ပိန္ပါးပါး အရပ္မနိမ့္မျမင့္ လူငယ္တေယာက္ကုိ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ဖမ္းဆီးသြင္းလာတယ္။ အမ်ိဳးသားေထာင္ အေပၚထပ္အခန္းနံပါတ္ ၁ မွာ ထည့္ၿပီးေသာ့ပိတ္ထားလုိက္တယ္။
ေထာင္အတြင္း အခန္းအခ်င္းခ်င္း ဆက္သြယ္တဲ့ လွ်ိဳ႔ဝွက္ဆက္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္းေပါက္မွတဆင့္ အေပၚထပ္အခန္း ၁ မွ တိက်မွန္ကန္တဲ့ သတင္းေပၚထြက္လာပါတယ္၊ ေရာက္လာတဲ့လူဟာ ‘ေလာ္ကြမ္းပင္း’။ ကူမင္တန္တပ္ဖြဲစု ေသနာပတိ ေလာ္ကြမ္းဝင္ရဲ႔ ညီအရင္းတဲ့။
သူဒီကုိ ဘာလုပ္ဖုိ႔ ေရာက္လာပါလိမ့္။ ေခြၽးတပ္စခန္းမွာ အက်ဥ္းခ်ခံထားရသူ တုိက္ေဖာ္တုိက္ဖက္ေတြအတြင္း ဟြာယဥ္ ေတာင္လက္နက္ကုိင္ ပုန္ကန္မႈအတြင္း ပါဝင္ဖူးတဲ့သူ ၃-၄ ဆယ္ရွိတယ္။ အဲဒီပုန္ကန္မႈဟာ ေလာ္ကြမ္းဝင္ရဲ႔ တပ္ဖြဲ႔စုရဲ႔ ႏွိမ္နင္းမႈနဲ႔ ႀကံဳေတြ႔ရင္ဆုိင္လုိက္ရၿပီး ေလာ္ကြမ္းဝင္တပ္ဖြဲ႔စုရဲ႔ ဖမ္းဆီးႀကိဳးတုပ္ခ်ည္ေႏွာင္ကာ ဒီေခြၽးတပ္စခန္းကုိ အပုိ႔ခံ လုိက္ၾကရတာပါ။ ေလာ္ကြမ္းဝင္ရဲ႔ညီ ဒီမွာ ေပၚလာတယ္ဆုိရင္ေတာ့ အက်ဥ္းေထာင္အတြင္း ခ်က္ခ်င္းျပင္းထန္တဲ့ အခ်င္းပြား စရာျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာပဲ။
အခန္းနံပါတ္ ၁ မွာ အတူေနရမယ့္ တုိက္ေဖာ္တုိက္ဖက္ေတြက ခ်က္ခ်င္းစည္းရံုးးၿပီး ေရာက္လာတဲ့လူကုိ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ သီးသန္႔ ထားၿပီး စစ္ေဆးလုိက္တယ္။
သတင္းဟာ ခ်က္ခ်င္း အမ်ိဳးသမီး အက်ဥ္းေထာင္သုိ႔ ပ်ံ႔လြင့္ေရာက္ရွိသြားတယ္။
“သူ ဘယ္လုိမ်ား ျဖစ္ပါလိမ့္”
အခန္းနံပါတ္ ၁ မွ အက်ဥ္းသားေတြ ေထာင္ဝင္းအတြင္း ေခတၱလႈပ္ရွားမႈ စတင္ပါၿပီ။ အခန္း(၁) မွ တုိက္ေဖာ္တုိက္ဖက္ေတြ တေယာက္ၿပီးတေယာက္ အေပၚထပ္မွ ဆင္းလာၿပီး ေျမဝင္းအတြင္း ေျမျပန္႔ေလးဆီသြားကာ ေခတၱလႈပ္ရွားၾက၊ အိမ္သာ တက္ၾက လုပ္ေနပါတယ္။
က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ အမ်ိဳးသမီးေထာင္တံခါးဝမွာ မီၿပီး ရိပ္ခနဲတခ်က္ ျမင္လုိက္ရတာမုိ႔၊ အသစ္ေရာက္လာသူဟာ ထင္မွတ္ ထားတဲ့အတုိင္း ေလာ္ကြမ္းပင္းပါပဲ။ သူ႔ရဲ႔ႀကီးမားလွၿပီး အနည္းငယ္ထင္ရွားေပၚလြင္တဲ့ မ်က္လံုးေတြကုိ သူ ျမင္ေတြ႔လုိက္ ရပါတယ္။ သူ႔ရဲ႔ တခုလံုးဟန္အမူအရာ မ်က္ႏွာထားဟာ စိတ္သေဘာထား ရုိးးရွင္းၿပီး ဘာမွ ေၾကာက္ရြံ႔တတ္သူမဟုတ္ပါ။ သူ ခ်က္ခ်င္း သေဘာေပါက္ နားလည္လုိက္ပါၿပီ။ သစၥာေဖာက္ ရန္ယိစစ္ဟာ သူ႔ကုိ ေရာင္းစားလုိက္ျပန္ပါၿပီ။ ရန္သူေထာက္ လွမ္းေရးဌာနက သူ႔အေပၚ တခုခု အေကာက္ႀကံႏုိင္တယ္။
က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ လွ်ိဳ႔ဝွက္ဆက္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္းမွတဆင့္ အခန္းနံပတ္ ၁ က တုိက္ေဖာ္တုိက္ဖက္မ်ားအား “သူ႔ ကုိ ကၽြန္မ သိကြၽမ္း နားလည္ပါတယ္။ ေလာ္ကြမ္းပင္းဟာ ရဲေဘာ္ေကာင္းတေယာက္ျဖစ္တယ္”လုိ႔ ေျပာျပလုိက္ပါတယ္။
အခန္းနံပါတ္ ၁ က ေလာ္ကြမ္းပင္းကုိ သီးသန္႔ထားစစ္ေဆးမႈဟာ ျပီးဆံုးသြားပါၿပီ။ ရန္သူေထာက္လွမ္းေရးေတြဟာ ေလာ္ကြမ္းပင္းနဲ႔ လ်ိဳေကာ္စစ္တုိ႔အၾကား အေကာက္ႀကံျပီး ဝင္ေႏွာက္ယွက္ႏုိင္တယ္။ သစၥာေဖာက္ ရန္ယိစစ္ဟာ သူတုိ႔ ႏွစ္ဦးစလံုးကုိ သိထားသူျဖစ္ၿပီး အေစာပုိင္းကတည္းက ကူမင္း(ခြန္းမင္) မွာ အခ်င္းခ်င္းသိထားႏွင့္ၾကၿပီး အဲဒီဆက္ဆံမႈေတြ ကုိ ေရာင္းစားထားႏွင့္ၿပီးသား ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။
ဟယ္လိီလိရဲ႔ ခင္ပြန္းလည္းျဖစ္ တုိက္ေဖာ္တုိက္ဖက္လည္းျဖစ္တဲ့ ရဲေဘာ္က်ံဳခ်ိဳ႔ယြင္က က်န္းက်ဴကြၽန္းကိုလည္း အမ်ိဳးသား ေထာင္မွ ျမင္ေတြ႔ေနရပါတယ္။ သူဟာ ေအာက္ထပ္ အခန္းနံပါတ္ ၁ မွာ အက်ဥ္းခ်ခံထားရသူျဖစ္တယ္။ အျပင္မွာ ရွိတုန္းက ဟယ္လီလိရဲ႔ အေျခအေနကုိ နည္းနာရွာၿပီး သူ႔ကုိေျပာထားသင့္တယ္လုိ႔ က်န္းက်ဴကြၽန္း ခံစားမိတယ္။
ဝါးျပားေခါက္တဲ့အသံေတြ ျမည္လာတုိင္း ေတာ္လွန္ေရးသမား အဖမ္းခံအက်ဥ္းသားသစ္ေတြဟာ ေမွာင္အတိ ဖံုးလႊမ္းေနတဲ့ ေခြၽးတပ္စခန္းသုိ႔ ေရာက္လာေလ့ရွိပါတယ္။
ပူအုိက္လွတဲ့ ေႏြရာသီဟာ တစတစနဲ႔ အပူခ်ိန္သက္သာလာပါၿပီ။ မနက္ေစာေစာနဲ႔ ညဘက္ေတြမွာ အပူသက္သာလာၿပီး အေအးဓာတ္စတင္ သက္ဝင္လာပါၿပီ။ အဲဒီေန႔က မနက္ေစာေစာမွာ ေထာင္ရဲ႔အျပင္ဘက္မွ အရွိန္အဟုန္ျပင္းထန္တဲ့ ဝါးျပားေခါက္သံေတြ ၾကားေနရၿပီး ကားရပ္ကြင္းမွာ ကားရပ္သံေတြလည္း ၾကားရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ဖမ္းဆီးထားတဲ့ အက်ဥ္းသားေတြ ေခြၽးတပ္စခန္းဝင္းထဲက ေျမျပန္႔ကြက္လပ္ကေလးထဲကုိ သြင္းလာတာလည္း မေတြ႔ရသလုိ ေထာက္လွမ္း ေရးေတြ ဂမူးရွွဴးထုိးဝင္လာတာလည္း မေတြ႔ရလုိ႔ လူေတြ ဇေဝဇဝါျဖစ္ေနၾကတယ္၊
ေနာက္ဆံုးမွာ တာဝန္က် ေခြၽးတပ္စခန္းေစာင့္ ေထာက္လွမ္းေရးဟာ ေသာ့တြဲတတြဲကုိ ဆြဲၿပီး ေထာင္အေပၚထပ္သုိ႔ ေျခလွမ္း က်ဲက်ဲနဲ႔ ထြက္သြားတာ ျမင္ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ စခန္းေထာက္လွမ္းေရးဟာ အေပၚထပ္ရွိ အခန္းနံပါတ္ ၁ တံခါးကုိ တြန္းဖြင့္ လုိက္ၿပီး “ေလာ္ကြမ္ပင္း ထြက္ခဲ့”လုိ႔ အသံက်ယ္က်ယ္ ေအာ္လုိက္တယ္။
တဆက္တည္း ေလာ္ကြမ္ပင္းကုိ ေထာက္လွမ္းေရးက ခ်ဳပ္ေႏွာင္ၿပီး ေထာင္ဝင္းအတြင္းက ေျမျပန္႔ေလးကုိ ျဖတ္၊ ေထာင္ဝင္း တံခါးမည္းမည္းႀကီးရဲ႔အျပင္သုိ႔ ေခၚေဆာင္သြားတာကုိ အက်ဥ္းသားေတြ ေတြ႔လုိက္ၾကရတယ္။
“ထပ္မံစစ္ေဆးဦးမလုိ႔မ်ားလား”
“မဟုတ္ေလာက္ဘူး၊ သာမန္စစ္ေဆးတာမ်ိဳးေတာ့ ဟုတ္ဟန္မတူဘူး။ သစၥာေဖာက္ရန္ယိစစ္ကလည္း ေရာက္ေနတာ”
“လ်ိဳေကာ္စစ္ကုိ မနက္ေစာေစာက အိမ္ျဖဴေတာ္ အက်ဥ္းေထာင္ကုိ ေျပာင္းလုိက္ျပီမဟုတ္လား။ သူဘယ္လုိ ျပန္လာမလဲ”
လူေတြဟာ ေထာင္တြင္းလွ်ိဳ႔ဝွက္စာပုိ႔ေရး လမ္းေၾကာင္းေပါက္မွ သတင္းအေျမာက္အျမားကုိ ရရွိၾကတယ္။ ဒါေတြအားလံုး ကုိ စိန္းဇစ္ရွာလည္း သိတယ္။ ေလာ္ကြမ္ပင္းကုိ ဆင့္ေခၚစစ္ေဆးခံေနရျပန္ၿပီဆုိတာ ခ်က္ခ်င္းသူ ဂရုုစုိက္လုိက္မိပါတယ္။ လ်ိဳ ေကာ္စစ္ ျပန္လာၿပီ ဆိုတာလည္း ေျပာသံၾကားလုိက္ရလုိ႔ သူ႔ခမ်ာ တဒိတ္ဒိတ္နဲ႔ မရပ္မနား ႏွလံုးခုန္ေနေတာ့တယ္။ သူ “ေျပာင္းလဲသြားၿပီ”လုိ႔ မေျပာၾကဘူး မဟုတ္လား။ “ေျပာင္းလဲသြား”ရင္လည္း အိမ္ျဖဴေတာ္က ဘယ္လုိလုပ္ ျပန္လာဦးမလဲ။ သူနဲ႔ ေလာ္ကြမ္ပင္းတုိ႔ဟာ ဘယ္လုိဆက္စပ္မႈေတြမ်ား ရွိေနဦးမလဲ....။
စိန္းဇစ္ရွာဟာ နားမလည္ေဝခြဲမရတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ေလဝင္ေပါက္ကေန အျပင္သုိ႔ ၾကည့္ေနရာက ေထာင္တြင္းဘက္ကုိ လွည့္ လုိက္ျပီး ေလဝင္ေပါက္အျပင္သုိ႔ ၾကည့္ေနတဲ့ က်န္းက်ဴကြၽန္းကုိ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္လုိက္တယ္။ က်န္းက်ဴကြၽန္းဟာ စိန္းဇစ္ရွာရဲ႔ ႏွလံုးသားကိစၥကုိ သိခဲ့သူမုိ႔ စိန္းဇစ္ရွာရဲ႔ ေဝခြဲမရဘဲ ေတြေဝမိန္းေမာေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြကုိ ဂရုတစုိက္အကဲခတ္ၾကည့္ရင္း “ဇစ္ရွာ - ကြၽန္မ ေျပာတာကုိ နားေထာင္ၾကည့္ပါဦးေနာ္၊ ကြၽန္မၾကည့္တာကေတာ့ ဘာမွျဖစ္လာလိမ့္မယ္ မထင္ပါဘူး၊ ခဏေစာင့္ပါဦး၊ ေရွာက္ေလာ္ ျပန္လာရင္ ဘာမဆုိ အားလံုး ရွင္းေအာင္လုပ္ႏုိင္ပါလိမ့္မယ္”လုိ႔ အသံတုိးတုိးေလးနဲ႔ ေျပာ လုိက္တယ္။
အစ္မႀကီးက်န္းဟာ အားလံုးကုိ ထုိးထြန္းသိျမင္ထားသလုိပါပဲ။ သူက ဒီေလာက္ယံုၾကည္စိတ္ရွိရွိနဲ႔ ေျပာေနေတာ့ စိန္းဇစ္ရွာ လည္း အေတာ့္ကုိ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။
အက်ဥ္းေထာင္အတြင္းမွာ အလြန္ကုိ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနပါၿပီ။ အက်ဥ္းသားေတြဟာ တဦးနဲ႔တဦး ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ပူးပူး ကပ္ကပ္ ေနေနၾကတာမုိ႔ ဒီအခ်ိန္မွာ ႏွလံုးခုန္သံကုိ အခ်င္းခ်င္းၾကားေနရသလုိပါပဲ။
အခ်ိန္ဆိုတာ ေစာင့္ဆုိင္းေနရင္း တမိနစ္ၿပီးတမိနစ္ ျဖည္းျဖည္းျခင္းနဲ႔ ကုန္ဆံုးသြားတာမ်ိဳးပါ။
“ဝုန္း”။ ေထာင္ဝင္းအတြင္း ေျမျပန္႔ေလးေဘးမွ တံခါးမည္းမည္းႀကီး ပြင့္သြားပါၿပီ။ မဲမဲသဲသဲ ပိန္ပိန္ပါးပါးနဲ႔ ေလာ္ကြမ္ပင္းရဲ႔ ကုိယ္ေနဟန္ထားမ်ိဳးနဲ႔ လူတေယာက္ ေထာင္ဝင္းအတြင္းက ေျမျပန္႔ကေလးထဲကုိ လက္ခနဲဝင္လာေပမယ့္ စိန္းဇစ္ရွာနဲ႔ သူတုိ႔တေတြ ဘယ္လုိမွ သူ႔ရဲ႔ မ်က္ႏွာအသြင္အျပင္ကုိ မျမင္လုိက္ရပါဘူး။ သူ႔ကုိ ခ်ဳပ္ေႏွာင္လာပုိ႔တဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးရဲ႔ ျမင့္မားႀကီးထြားလွတဲ့ ခႏၶာကုိယ္ႀကီးက ေလာ္ကြမ္ပင္းရဲ႔ မ်က္ႏွာကို ကြယ္ေနလုိ႔ပါပဲ။ ေလာ္ကြမ္ပင္း အေပၚထပ္ကုိ တက္တဲ့ ေလွကားကုိ နင္းလုိက္ေတာ့မွ သူ႔ရဲ႔ ခႏၶာကုိယ္ဟာ သူ႔ေနာက္မွာ ရွိေနတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးထက္ တဝက္ေလာက္ ျမင့္တဲ့အခ်ိန္က်မွ အမ်ိဳးသမီးအက်ဥ္းေထာင္ဘက္ကုိ ေခါင္းလွည့္ၾကည့္လုိက္လုိ႔ စိန္းဇစ္ရွာနဲ႔ သူတုိ႔တေတြ သူ႔မ်က္ႏွာကုိ ဖ်တ္ ခနဲ ေတြ႔လုိက္ၾကရတာပါ။ ေလာ္ကြမ္ပင္းဟာ ပြင့္လင္းရုုိးသား တည္ၿငိမ္တဲ့ မ်က္ႏွာအသြင္အျပင္နဲ႔ သူတုိ႔ကုိ ေပးလုိက္တဲ့ သတင္းကေတာ့ “သူ ထပ္မံျပန္ေရာက္လာၿပီ၊ သူဟာ အရင္က သူပါပဲ။ သူ ဟာ ပုိမုိမ်ားျပားလွတဲ့ အနက္အဓိပၸာယ္သေဘာ ေဆာင္လာေနသလုိမုိ႔ သူတုိ႔အဖုိ႔ ခန္႔မွန္းတြက္ဆဖုိ႔ေတာင္ အလြန္ခက္ခဲေနပါ ေတာ့တယ္။
“အစ္မႀကီးက်န္း” “ေရွာက္ေလာ္ဟာ ေကာ္စစ္နဲ႔ ေတြ႔မွေတြ႔ရဲ႔လား”။ စိန္းဇစ္ရွာက သူ႔ဘာသာ ေျပာသလုိနဲ႔ ေမးလုိက္ တယ္။
“သိပ္ေတြ႔ႏုိင္တာေပါ့။ သူ အခုေတာ့ တုိ႔ကုိ မေျပာႏုိင္ေသးဘူးေပါ့။ သူ နည္းနာရွာၿပီး တုိ႔ကုိ ေျပာလာပါလိမ့္မယ္”
အခ်ိန္ဟာ ေစာင့္ေနရင္းကပဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ၿပီ။ ဒီလုိနဲ႔ တေန႔ ကုန္ေတာ့မွာပါကလား”
ေနာက္တေန႔ ေရာက္ျပန္ေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ေထာင္ဝင္းအတြင္း ဆင္းျပီး ကုိယ္လက္လႈပ္ရွားမႈလုပ္ရန္ လႊတ္ေပးတဲ့အခ်ိန္ ေရာက္လုိ႔လာျပန္ပါၿပီ။ အေပၚထပ္ အခန္း (၁) ေထာင္ဝင္းအတြင္းဆင္းၿပီး ကုိယ္လက္လႈပ္ရွားမႈလုပ္ရန္ လႊတ္ေပးတဲ့အခ်ိန္ ေရာက္တဲ့အခါ စိန္းဇစ္ရွာဟာ အေပၚထပ္ကေန ေထာင္ဝင္းအတြင္း ေျမျပန္႔ကေလးဆီ ကုိယ္လက္လႈပ္ရွားဖုိ႔ ဆင္းလာတဲ့ တုိက္ေဖာ္တုိက္ဖက္ေတြကုိ တေမွ်ာ္တည္းေမွ်ာ္ရင္း ဂရုုစုိက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ မ်က္လံုးႀကီး ႏွစ္လံုး ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္နဲ႔ ေလာ္ ကြမ္ပင္းဟာ ေထာင္ဝင္းအတြင္းက ေျမျပန္႔ကေလးထဲမွာ ျဖည္းညွဥ္းသက္သာစြာ စတင္လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း အမ်ိဳးသမီး အက်ဥ္းေထာင္နား ခ်ဥ္းကပ္သြားၿပီး သူရဲ႔ မ်က္လံုးေတြကုိ အစ္မႀကီးက်န္းေဘးမွာ ေက်ာက္ခ်ထားလုိက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေထာင္ေစာင့္ေထာက္လွမ္းေရးရဲ႔ အရိပ္အေယာင္ကုိ ရုတ္တရက္ ဖ်တ္ခနဲေတြ႔လုိက္တာနဲ႔ ကုိယ္ကုိျပန္ယုိ႔လုိက္ၿပီး ျဖည္းျဖည္း ျခင္း ျပန္လွည့္သြားရေတာ့တယ္။
ေထာင္ဝင္းအတြင္း အက်ဥ္းသားမ်ား ေခတၱလႈပ္ရွားမႈခြင့္ျပဳထားတဲ့ အခ်ိန္ျပည့္လုိ႔ အခန္းတြင္းျပန္ဝင္ရန္ ျပင္းျပစူးရွတဲ့ ခရာ သံ ေပၚလာပါၿပီ။ အေပၚထပ္ အခန္းနံပါတ္ ၁ မွ တုိက္ေဖာ္တုိက္ဖက္ေတြဟာ လႈပ္ရွားေနရာကေန အေဆာင္ေလွကား ဘက္ဆီသုိ႔ အသီးသီး ခ်က္ခ်င္းေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ ေထာင္ေစာင့္ ေထာက္လွမ္းေရးတဦးဟာ ေနာက္ဆံုးကေန ေလွကား ကုိ တက္လုိက္လာၿပီး အေပၚထပ္ အခန္း ၁ တံခါးေရွ႔မွာ ရပ္ကာ အခန္းထဲသုိ႔ ျပန္ဝင္လာတဲ့ လူကုိေရတြက္စစ္ေဆးပါတယ္။ ေထာင္ဝင္းထဲက ေျမျပန္႔ေလးထဲမွာေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြရဲ႔ အရိပ္အေယာင္ကုိ မေတြ႔ရေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးက သြားရင္း အမ်ိဳးသမီးေထာင္ဘက္ကုိ ခ်ဥ္းကပ္ကာ ေက်ာက္ေလွကားကုိ တက္ေတာ့မယ့္ ေလာ္ကြမ္ပင္းဟာ ေလးဘက္ေလး တန္မွာ ေထာက္လွမ္းေရး မေတြ႔ေတာ့တာနဲ႔ လက္ထဲက စကၠဴလံုးတလံုးကုိ အမ်ိဳးသမီးေထာင္ အစ္မႀကီးက်န္း ရွိတဲ့ေနရာသုိ႔ ရုတ္တရက္ ပစ္ခ်လုိက္ပါတယ္၊ ၿပီးမွ အေပၚထပ္တက္ဖုိ႔ ခပ္ေအးေအး ဟန္မပ်က္ ေက်ာက္ေလွကားေတြေပၚနင္းတက္သြား ေတာ့တယ္။
အေပၚထပ္ အခန္း ၁ ရဲ႔ တံခါးဟာ “ဝုန္း”ခနဲ ျပင္းျပင္းထန္ တခ်က္ျမည္သြားၿပီး ေလာ္ကြမ္ပင္းရဲ႔ ေနာက္ဘက္မွာ တံခါး ဟာ ပိတ္သြားေတာ့တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေထာက္လွမ္းေရးတသုိက္ဟာ ေထာင္ဝင္းထဲက ေျမျပန္႔ကေလးေဘးရွိ တံခါးမည္းမည္းႀကီးမွ အေျပးအလႊား ဝင္လာတာကုိ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ အမ်ိဳးသမီးအက်ဥ္းေထာင္ေရွ႔မွာလည္း ကင္းေတြခ်က္ခ်င္း စီစဥ္ခ်ထားလုိက္တယ္။ ၿပီးေနာက္ အေပၚထပ္ကုိ တဟုန္ထုိး တက္သြားၾကၿပီး အေပၚထပ္ အခန္းေတြ ေရွ႔စႀကၤ ံမွာ ကင္းတပ္စုတစု ခ်လုိက္တယ္။
“ခ်က္ခ်င္း ေမႊေႏွာက္ရွာေဖြ စစ္ေဆးၾကစမ္း”
ေထာင္အာဏာပုိင္ဟာ တခ်က္လြတ္ အမိန္႔ခ်လုိက္တယ္။ အမ်ိဳးသမီး အက်ဥ္းေထာင္နဲ႔ အေပၚထပ္အခန္းနံပါတ္ ၁ ရဲ႔ အက်ဥ္းခန္းတံခါးေတြဟာ “ဝုန္း”ခနဲ ပြင့္လာတယ္။ ပထမဆံုး အႀကိမ္ ဘာအရိပ္အေယာင္မွ မရွိဘဲ ရုတ္တရက္ထုိးစစ္ဆင္ စစ္ေဆး ရွာေဖြလုိက္တာျဖစ္တယ္။ ဘာျပႆနာမ်ား ေပၚလုိ႔ပါလိမ့္။ ဘယ္သူမွလည္း မသိပါဘူး။ အမ်ိဳးသမီးေထာင္၊ အေပၚထပ္ အခန္း ၁ တုိ႔မွာ သံသယပြားစရာ ပစၥည္းဆုိလုိ႔ ဘာမွ ရွာမေတြ႔ပါဘူး။ အခန္းနံပါတ္ ၁ က ေလာ္ကြမ္ပင္းကုိေတာ့ ေထာင္မွဴးက ေခၚထုတ္လုိက္ၿပီး “မင္း အမ်ိဳးသမီးေထာင္ဘက္ကုိ ဘာပစ္ခ်လုိက္သလဲ။ ေျပာ-ေျပာစမ္း” လုိ႔ စစ္ေမး ပါေတာ့ တယ္။
“ငါ ဘာမွ မသိဘူး”“အားလံုးနဲ႔အတူ ခုနက ေထာင္ဝင္းအတြင္း လႈပ္ရွားမႈအခ်ိန္ေစ့လုိ႔ ဒီကုိ ေလွ်ာက္လာတာပဲ”လုိ႔ ေလာ ္ကြမ္ပင္းက ရွင္းျပလုိက္တယ္။
“ဟင္း”“မင္းပါးစပ္က ဝန္မခံေသးဘူးကုိး။ မင္းစာ ဘယ္သူမွ မျမင္ဘူး ထင္ေနလုိ႔လား။ မဟုတ္ဘူးကြ။ မင္းကသာ လူကုိ မျမင္တာ။ ဒီပိတ္ထားတဲ့ ထိပ္မွာ ကြယ္ပုန္းေနတဲ့လူ ရွိတယ္ကြ။ မင္းအမ်ိဳးသမီးေထာင္ဘက္ကုိ တခုခု ပစ္ခ်လုိက္တာ သူကုိယ္တုိင္ မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ေတြ႔လုိက္တာ” လုိ႔ ေထာင္မွဴးက စက္ဆုပ္ရြံရွာဖြယ္ ၾကမ္းတမ္းစြာ ရယ္ရင္း ေျပာပါတယ္။
“က်ဳပ္က တစံုတခု ပစ္ခ်တယ္လုိ႔ ေျပာရေအာင္ ဘာ အေထာက္အထားရွိလုိ႔လဲ”
“အေထာက္အထား မရွိလုိ႔ မင္းကုိဘယ္လုိမွ မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးတဲ့လား”။ “လာစမ္း၊ ဒီေကာင္ကုိ ၂ ဖက္စလံုး သံေျခက်င္း ေလးေလးခတ္ထားလုိက္၊ လုပ္ရဲေသးသလားလုိ႔ သူ႔ကုိ ၾကည့္ထားလုိက္စမ္း” လုိ႔ ေထာင္မွဴးက ေအာ္ဟစ္အမိန္႔ေပးလုိက္ တယ္။
ေလးလံလွတဲ့ သံေျခက်င္းအစံုကုိ “တခြၽင္ခြၽင္”ဆြဲၿပီး ေထာင္ဝင္းအတြင္းက ေျမျပန္႔ဆီ သြားလုိက္။ အေပၚထပ္ကုိ တက္လုိက္ မုိ႔ ေထာက္အေဆာက္အဦးရဲ႔ ၾကမ္းျပင္ကုိ အထပ္ထပ္ထိကာ ျမည္ေနေတာ့တယ္။
အေပၚထပ္ အခန္း ၁ မွ သံေျခက်င္းသံေတြ ထြက္ေပၚလာေနတယ္။
စိန္းဇစ္ရွာဟာ ကဏာမၿငိမ္ျဖစ္ကာ က်န္းက်ဴကြၽန္းဆီ ေရွာက္လာရင္း အစ္မႀကီးက်န္းရဲ႔ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေက်နပ္မႈရတဲ့ အၿပံဳး ေတြနဲ႔ ဝင္းလက္ေနတာကုိ ရုတ္တရက္ မထင္မွတ္ဘဲ ေတြ႔လုိက္ရေတာ့-
“အစ္မႀကီးက်န္း ေရွာက္ေလာ္ဟာ အမ်ိဳးသမီးေထာင္ဘက္ကုိ ဘာမွ ပစ္မခ်ဘူးလား”
“ဒါေပါ့”
“ကြၽန္မလည္း ဘယ္လုိမွ မေတြ႔လုိက္ပါလား။ အဲဒီတုန္းက ကြၽန္မလည္း ေလဝင္ေပါက္ေဘးမွာ ရပ္ေနတာပဲ မဟုတ္ဖူးလား”
“ဇစ္ရွာ၊ ဇစ္ရွာ အဲဒီမွာ ရပ္ေနတာေပါ့။ မ်က္စိကလည္း အဲဒီကို ၾကည့္ေနတာပဲ။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ဘာၾကည့္ေနသလဲ ဆုိတာကုိ စုိးရိမ္ေနတာေလ”
“ဒါျဖင့္ ေရွာက္ေလာ္က ကြၽန္မတုိ႔ဆီ တခုခု ပစ္ခ်မေပးဘူးလား”
“စာရြက္လံုး တလံုး”
“ဘယ္မွာလဲ။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ဘာမွ ရွာေတြ႔မသြားဘူး မဟုတ္လား”
“ကြၽန္မၾကည့္ၿပီးတာနဲ႔ ၿမိဳခ်ပစ္လုိက္ၿပီေလ”
“စိန္းဇစ္ရွာဟာ အတုိင္းထက္အလြန္ စိတ္လႈပ္ရွား တက္ျကြသြားၿပီး၊ အစ္မႀကီးက်န္းရဲ႔ ပခုန္းကုိဖက္ကာ သူ႔ေခါင္းကို အစ္ မႀကီးက်န္းရဲ႔ ေခါင္းကုိ မွီထားလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွ အစ္မႀကီးက်န္းရဲ႔ နားနားကုိ ကပ္ၿပီး အသံတုိးတုိးေလးနဲ႔ ေမးလုိက္တယ္။
“သူ-သူ႔ကုိေတြ႔တယ္ မဟုတ္လား။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။ ေျပာပါဦး”
အစ္မႀကီးက်န္းကလည္း အသံတုိးတုိးေလးနဲ႔ ေျဖလုိက္တယ္။ “ဟုတ္တယ္ေလ။ ေကာ္စစ္နဲ႔ ေတြ႔တာေပါ့။ ဟုိရြံစရာအ ေကာင္။ သစၥာေဖာက္အေကာင္နဲ႔ေတာင္ ေတြ႔ခဲ့ေသးသတဲ့”
“အစ္မႀကီးက်န္း ေကာ္စစ္ဘယ္လုိလဲဆုိတာကုိေကာ သူမေျပာဘူးလား”
“ေရွာက္ေလာ္က ဇစ္ရွာကုိ ေျပာခ်င္တာတဲ့”
“ကြၽန္မကုိ ဘာေျပာခ်င္တာတဲ့လဲ”
“သူဟာ အရင္ကလုိ သတၱိရွိတဲ့၊ ျပတ္သားႀကံ့ခုိင္တဲ့သူတဲ့။ သူတုိ႔ ၂ ေယာက္စလံုး ကူမင္းမွာ ေက်ာင္းတက္စဥ္က အခ်င္း ခ်င္း သိထားၾကတာ။ တျခားဘာကိစၥမွ မသိဘူးလုိ႔ ေျပာလုိက္ၾကတာတဲ့။ ယြီယြင့္ကြၽီလည္း ဘယ္လုိမွ မတတ္ႏုိင္ေတာ့လုိ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ အက်ဥ္းေထာင္ အိမ္ျဖဴေတာ္သို႔ ျပန္ပုိ႔ခုိင္လုိက္ရေတာ့တယ္”တဲ့။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္)
