ေနာက္ဆံုး အနည္းဆံုး အာဖရိက

 

(၁)

 

ျမို့ေပၚလမ္းမေတြမွာ အမွိုက္သိမ္းဖို့ ေမွာင္နဲ့မဲမဲဲ  သူမအိပ္ရာထျပီးေနာက္၊နွစ္ေဒၚ

လာထက္နည္းတဲ့ေငြန ဲ့အစားအေသာက္ဝယ္ဖို့ သူမနွစ္နာရီေလာက္လမ္းေလွ်ာက္

ျပီးေနာက္္၊ ပူျပင္း တဲ့မြန္းတည့္ေနမွာ    သူမနွစ္နာရီေလာက္ ခ်က္ျပုတ္ျပီးေနာက္၊ ဖန္တာ လင္ဂနီ  ဟာ သူ့ မိသားစုအတြက္ တေန့တာရဲ့ တနပ္ထဲေသာထမင္းပြဲကို ျဖည့္စည္းေပးခဲ့တယ္။   ဦးစြာ သူမဟာ သစ္ရြက္ ငါးေျခာက္နဲ့ျပာမွုန့္တို့ ခပ္ထားတဲ့ ေျပာင္းနွစ္မုန့္ျပားတဒယ္ကို ခေလးငယ ္၁၁  ေယာက္အတြက္တည္တယ္။ခေလး ေတြကလက္ဗလာနဲ့ ဖဲ့စားျကတယ္။

 

ဒီေနာက္သူ့ေယာက်္ားအတြက ္တဒယ္တည္တယ္။ ခေလးျကီးတဒာဇင္အတြက္ နွစ္ဒယ္တည္တယ္။လူတိုင္းအတြက္ျပီးမွေနာက္္ဆံုးသူ့အတြက္တဒယ္တည္တယ္၊သူမဟာအျမဲတမ္းေနာက္ဆံုးမွစားတယ္။

 

အစားအေသာက္ေဈးေတြ နွစ္ဆနီးပါးတက္မလာခင္ လြန္ခဲ့တ့ဲနွစ္က  လင္ဂနီ

ဟာတေန့သံုးနပ္ကို အသား ဆန္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္တို့နဲ့ စားနိုင္တယ္။ ယခုအခာ

မွာေတာ့  မုန့္ျပားသက္သက္  ပလုပ္ပေလာင္းနွစ္လုပ္စာနဲ့   ေနာက္ေန့အထိ   ခံ        ေအာင္ေနၾကရတယ္။

 

နွုတ္ခမ္းသားနီေနတဲ့    မ်က္လံုးမ်ားကို   ပြတ္လိုက္ျပီး   ေျမျကီးေပၚက်ေနတဲ့ သစ္ရြက္ညြန့္တခက္ကို   ေကာက္ဝားျပီးေနာက္  လင္ဂနီဟာ   သူမရဲ့ ေနာက္ဆံုး မုန့္တဖဲ့ကို ခေလးေတြကို ေျကြးလိုက္တယ္။

 

"ငာမဆာဘူး"လို့ သူမကေျပာတယ္။

အေနာက္အာဖရိကရဲ့ အလယ္မွာရွိတဲ့ ဘာကီနာဖာဆို  Burkina Faso   လို ဆင္းရဲတဲ့နိုင္ငံမွာ ထမင္းစားခ်ိန္ဟာ အမ်ိုးသမီးမ်ားကို  ပူပင္ေသာက     ေရာက္

ေစတယ္။သူတို့ဟာအစားအစာရွာရတယ္၊ေရခပ္ရတယ္၊ေဈးသြားရတယ္၊ထမင္းခ်က္ရတယ္။ဒာေပမဲ့ စားခ်ိန္တန္တဲ့အခာ ေယာက္်ားနဲ့ခေလးမ်ားက   အရင္စားျပီး အမ်ိုးသမီးမ်ားက ေနာက္ဆံုးနဲ့ အနည္းဆံုးပဲစားတယ္။

ကုလသမဂၢ   ကမၻာ့စားနပ္ရိကၡာ  စီမံကိန္း(WFP)ရဲ့         ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ယမန္နွစ္က အစားအစားနဲ့ ေလာင္စာေဈးေတြ ျမင့္တက္လာမွုက အာဖရိက အာရွ နဲ့ လက္တင္အေမရိက တဝွမ္း မွာရွိတဲ့ လူဦးေရသန္း၁၃၀ ေက်ာ္ကို ဆင္းရဲတြင္း နက္သထက္နက္ေစခဲ့တယ္။    ဒာေပမဲ့ သန္းေပာင္းမ်ားစြာေသာ ေယာက္်ားမ်ားနဲ့ ခေလးမ်ားဟာ ငတ္မြတ္ေနတာ မွန္ေသာ္လည္း အမ်ိုးသမီးမ်ားဟာ အငတ္ဆံုးနဲ့ အေရအထူဆံုးျဖစ္တယ္။

 

"ဒာဟာယဥ္ေက်းမွု ျဖစ္ေနတယ္၊ခေလးေတြ ဆာေလာင္လာျပီ ဆိုရင္သူတို့ဟာ အေမေတြဆီသြားျကတယ္၊အေဖေတြဆီမသြားဘူး  ။  ေနာက္ျပီးအစားအစာနည္း

နည္းဘဲရွိေတာ့ရင္၊   အမ်ိုးသမီးေတြဟာ  အနည္းဆံုးစားသူေတြဘဲျဖစ္တယ္"လို့

အေထာက္အကူေပးေရး ဝန္ထမ္းေတြက ေျပာတယ္။

 

ေလာေလာလတ္လတ္ေလ့လာမွုေတြအရ"ဘာကီနာဖာဆို"ရွိ  လူအမ်ားအျပား

ဟာ  သူတို့ဝင္ေငြရဲ့ ၇၅%  ေက်ာ္ကို အစားအစာအတြက္ သံုးစြဲျကရျပီး က်မၼာေရး

ေက်ာင္းလခ၊အဝတ္အစား စတဲ့   တျခားလိုအပ္ခ်က္  အတြက္  အနည္းအပားသာ သံုးစြဲျပီး ရပ္တည္ေနျကရတယ္။

 

(၂)

 

သံမံတလင္းေပၚမွာအိပ္တဲ့  လင္ဂနီရဲ့တေန့တာဟာ မနက္ေလးနာရီ  အိပ္ရာ

ထတာနဲ့စတင္တယ္၊အေမွာင္ထဲမွာ တိုးတိုးတိိတ္တိ္တ္  အဝတ္လဲတယ္၊     သူမ

ပတ္ပတ္လည္မွာ ခေလးေတြဟာ အမိုးနိမ့္နိမ့္ေအာက္သမံသလင္းေပၚမွာအိပ္ေပ်ာ္

ေနျကတယ္။  ကုလသမဂၢ လူသားဖြံ့ျဖိုးမွု အညႊန္းကိန္း ၁၇၇ ရွိတဲ့အနက္ အဆင့္ ၁၇၆ ရွိတဲ့ နိုင္ငံတနိုင္ငံအဖို့ ဒီအေျခအေနဟာ အဆန္းမဟုတ္ပာဘူး။

မနွစ္ကဆိုရင္ လင္ဂနီ အေနနဲ့ မီးေသးေသးဖိုျပီး ကာဖီျကဲျကဲတခြက္ေတာ့ေဖ်ာ္

ေသာက္နိုင္ပာလိမ့္မယ္။    ခုအခာမွာေတာ့ ကာဖီျကဲျကဲတခြက္ဟာ ေဈးသိပ္ျကီးလွ

တယ္။

ဒီလိုဆိုးဝားတဲ့  အေျခအေနေျကာင့္ ေဖေဖၚဝာရီမွာ ျမို့ေတာ္ Ouagadougou နဲ့ နိုင္ငံတဝွမ္းျမို့မ်ားမွာရိကၡာအဓိကရုန္းေတြျဖစ္ပြားလာတယ္။ကုန္ေဈးနွုန္းျကီးျမင့္မွု

ကို  ဆန့္က်င္ျပီး  အစိုးရအေဆာက္အဦးေတြကို  မီးရွို့ဖ်က္္စီးတဲ့အတြက္   လူရာ

ေပာင္းမ်ားစြာ အဖမ္းခံရတယ္။လင္ဂနီအတြက္ေတာ့ တိုက္ပြဲဟာ တေန့ထက္တေန့ ပိုမိုက်ပ္တည္း ခက္ခဲလာတယ္။ေနမထြက္ခင္ကတည္းက တိုက္ပြဲကစျပီ။

သူမအသက္ ၅၀ ရွိျပီဆိုတဲ့ လင္ဂနီဟာ သူ့ေယာက္်ားနဲ့ ခေလးမ်ား အိပ္ေနတဲ့ အခန္းနွစ္ခန္းပာ တဲအိမ္ကို ထားခဲ့ျပီး ညစ္ပတ္ေနတဲ့ ျခံဝင္းကိုျဖတ္ျပီး ေလ်ွာက္လာတယ္။ညလံုးေပာက္ မိုးရြာထားသျဖင့္ ညစ္ေပေနတဲ့ လမ္းမဟာ ရႊံ့ေတြဗြက္္ေတြ ထေနတယ္။

ေမွာင္မိုက္တဲ့လမ္းေပၚ နာရီဝက္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ျပီးေနာက္ သူမဟာ အလုပ္ဆင္းသတင္းပို့တယ္။  ျမို့ေတာ္စီမံခ်က္အျဖစ္     ဆင္းရဲတဲ့အမ်ိုးသမီးမ်ား

အတြက္ လမ္းေပၚတံျမက္လွည္း အမွိုက္သိမ္း အလုပ္ျဖစ္တဲ့   အစိမ္းေရာင္အလုပ္

တပ္ဖြဲ့ရဲ့ အလုပ္ခ်ိန္ဝတ္ အေပၚအက်ႋအစိမ္းကို ဝတ္တယ္။ဒီစီမံကိန္းကဆင္းရဲတဲ့ အမ်ိုးသမီးမ်ားကို ရက္သတၱတပတ္လွ်င္ နွစ္မနက္အတြက္ တရက္၁.၂၀ေဒၚလာ

နဲ့ ညီတဲ့ လုပ္အားခကိုေပးတယ္။

လင္ဂနီ ဟာ ျမက္ေျခာက္တံျမက္စည္းငယ္ နွစ္ေခ်ာင္းနဲ့ အမွိုက္သိမ္းလွည္းကို တြန္းျပီး က်ယ္ေျပာလွတဲ့   လူသူကင္းရွင္းတ့ဲ  လမ္းအတိုင္း       ထြက္လာတယ္။

လိေမၼာ္ေရာင္ မွုန္ျပျပ  လမ္းမီးေရာင္ေအာက္မွာ သူမဒူးက သူမေခာင္းထက ္ျမင့္တဲ့

အထိ ခားကိုညြတ္ေကြးကာ အမွိုက္လွည္းတယ္။

တရွဲရွဲနဲ့  တံျမက္စည္းလွည္းသံ ထြက္လာတယ္ ။   ျကက္ဖတေကာင္တေလ တြန္သံနဲ့   ညလံုးေပာက္အရက္ဆိုင္မွ အရက္သမားေတြရဲ့ မျကာမျကာ  ရယ္ေမာ

သံမွအပ ဘာသံမွမျကားရ။     သူမ    တာဝန္က်တဲ့ ကိုက္ ၁၅၀ ေလာက္ရွည္တဲ့ လမ္းပိုင္းကို သူမသန့္ရွင္းေရး လုပ္ရတယ္။တဒာဇင္ေလာက္ရွိတဲ့ အမ်ီုးသမီးတပ္ဖြဲ့

ဟာလည္းသူ့အပိုင္းနဲ့သူ လုပ္ေနျကတယ္။ထရပ္ကားတစီးဟာ အရွိန္နဲ့ေမာင္းလာ

ျပီး သူမမ်က္နွာကို  ဖုန္လံုးေတြ လြင့္စင္လာေစတယ္။  သူမစုပံုထားတဲ့  အမွုိက္ပံု

ကေလးကိုလဲလြင့္စင္သြားေစတယ္။သူမေခ်ာင္းဆိုးတယ္၊ပန္းေရာင္ေခာင္းစည္းပဝာနဲ့ မ်က္နွာကိုစည္းလိုက္ျပီး အမွိုက္ေတြ ျပန္လွည္းတယ္။

ေနထြက္ျပူလာခ်ိန္ အထိ လင္ဂနီဟာတံျမက္စည္းလွည္းတယ္။သူမပံုထားတဲ့ အမွိုက္ေတြကို  ေဂၚျပားနဲ့က်ံုးျပီး  အမွိုက္လည္း  ေပၚတင္တယ္။ဒာေပမဲ့အမ်ိုးသား

ျကီးျကပ္ေရးမွူးက  အလုပ္ကို လာစစ္ေဆးတာကို တနာရီေလာက္ ေစာင့္ရတယ္။

သူမအတြက္ လစာေငြေဒၚလာ ၁၀ ေအာက္ရတယ္။

 

 

(၃)

 

လင္ဂနီ နာရီဝက္ေလာက္လမ္းေလွ်ာက္ျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခာ  အိမ္သား

ေတြနိုးစျပုျပီ။သူမဟာ အလုပ္ဝတ္ အေပၚအက်ႋစိမ္းကို ခၽြတ္ျပီး ဖိနပ္ဘူး အရြယ္

ေလာက္ရွိတဲ့ ေဈးျခင္းကိုဆြဲလိုက္တယ္။ ေဈးခ်ိန္ပဲ။သူမနဲ့ ေနာက္ထပ္မယားျပိုင္

နွစ္ဦးအနက္ တဦးျဖစ္တဲ့ အက္ရွတာ ဇာဂရီ တို့ အလွည့္က် ေဈးဝယ္ထြက္တယ္။

သူ့ေယာက်္ားရဲ့တျခားမယားျဖစ္တဲ့မယားသံုးေယာက္အနက္မယားျကီးျဖစ္သူမွာ

မ်က္ေစ့ကြယ္လုနီး ျဖစ္ေနသျဖင့္ အိမ္မွုကိစၥ မလုပ္နိုင္ေတာ့ပာ။

အာဖရိကေဒသအမ်ားစုမွာမယားအမ်ားမျပားယူတာအဆန္းမဟုတ္ေတာ့ဘူး။

ဒီအိမ္ရဲ့ အိမ္ဦးနတ္ဟာ အျငိမ္းစားရဲအရာရွိေဟာင္း တဦးျဖစ္တဲ့ အသက္ ၆၃ နွစ္ ဟာမာဒို ဇိုရိုမီ ျဖစ္တယ္။ သူ့ရဲ့ပင္စင္လစာဟာမိသားစုရဲ့အဓိကဝင္ေငြျဖစ္တယ္။

ဒာေပမဲ့ သူ့လစာဘယ္ေလာက္ရသလဲ ဆိုတာ သူ့မိန္းမမ်ားကို အသိမေပးဘူး။

ကုလသမဂၢ အဆိုအရ လူဦးေရ ၁၅ သန္းအနက္ ၇၅% နီးပားဟာ    တေန့ ၂ ေဒၚလာေအာက္ နိမ့္တဲ့နွုန္းထားနဲ့  ေနထိုင္ျကရတဲ့ ဘာကီနာ ဖာဆိုလို ဆင္းရဲတဲ့

နိုင္ငံတနိုင္ငံအဖို့ ၊   အလယ္အလတ္အဆင့္ ဝန္ထမ္းတဦးရဲ့     ပင္စင္လစာဟာ

အေတာ္အတန္ ေလွ်ာက္ပတ္မွု ရွိပာတယ္။

ဇိုုရိုမီက အလုပ္လုပ္တဲ့    သူ့မယားနွစ္ဦး  လစာထုတ္လာတဲ့အခာ   တဦးစထံီ

မွ ဆင့္ ၆၀   ေဘာက္ဆူးေတာင္းေလ့ရွိတယ္။    သူနွစ္ခ်ိုက္တဲ့        သူဝားေနက်  ကိုလာေစ့ ဝယ္ဖို့ျဖစ္တယ္။   လင္ဂနီ နဲ့အတူ ဇါဂရီ ဟာ     တံျမက္စည္းလွည္းတဲ့

အလုပ္လုပ္ျကျပီး ၊   သူတို့က   ေယာက္်ားျဖစ္သူ ဇိုရိုမီက     ေျပာင္းလို    အေျခ

ခံရိကၡာဝယ္ဖို့    ေငြအနည္းအပားကိုသာ မသဒၶာေရစာ     ေပးေလ့ရွိတယ္လို့ေျပာ

တယ္။   မိသားစု အစားအစာအတြက္    အဓိကကုန္က်စရိတ္ကို     မယားမ်ားရဲ့

တံျမက္လွည္းလစာမွ က်ခံျကရတယ္။

ေဈးဝယ္ထြက္ဖို့  ျပင္ေနစဥ္ လင္ဂနီ ဟာ   သူ့ေျခက်င္းဝတ္နဲ့    ေျခေထာက္

ေတြကို  ကုန္းျပီး  နွိပ္နယ္ေပးေနရတယ္။  နွစ္ရွည္လမ်ား အမွိုက္လွည္း ရလို့ ေျခ

ေထာက္ေတြ နာက်င္ေနတယ္လို့  သူမကေျပာတယ္။        သူမကိုယ္အေလးခ်ိန္

တခာမွ ခ်ိန္မျကည့္ဖူးေပမဲ့   ဝိတ္ေလ်ာ့သြားျပီး  အားနည္းလာတယ္လို့       သိသိ

သာသာ ခံစားရေၾကာင္းေျပာတယ္။

ယခင္လက တံျမက္လွည္းလစာဟာ  ကုန္သြားျပီ၊      သူ့ေယာက္်ားထံ သြား

ေတာင္းေတာ့   ကုန္မ်ိုးူစံုဝယ္ဖို့   နွစ္ေဒၚလာခြဲပဲ    ေပးတယ္။   သူ့ေယာက္်ားက

၇၅ ဆင့္ ထက္ ပိုမသံုးဖို့နဲ့ က်န္ေငြကို ေနာက္ေန့အတြက္ ခ်န္ထားဖို့ေျပာ  တယ္။

"  မိန္းမေတြဟာ မိသားစုကိုေက်ြးဖို့ ဆိုတဲ့အလုပ္နဲ့ ေမြးဖြားလာတာျဖစ္တယ္ "

လင္ဂနီ က ရႊံ့ေရအိုင္ကို ပတ္ေလွ်ာက္ရင္းေျပာတယ္။        " ေယာက္က်ားကိုလဲ

သူရသင့္တာ ရေစရမယ္၊ေနာက္ျပီး ခေလးေတြကိုလဲ သူ့ေဝစုနဲ့သူ ရသင့္တာရေစ

ရမယ္၊ ဒာေျကာင့္က်မတို့ ေလွ်ာ့စားျကတယ္" ။

 

လင္ဂနီ က မိသားစုထဲက ဘယ္ေယာက္်ားေလးမွ တည္ျငိမ္တဲ့ အလုပ္မရွိဘူး

လို့ေျပာတယ္။ဒီဆင္းရဲတဲ့ျမို့မွာ အလုပ္ရဖို့ ခက္ခဲတဲ့အတြက္ ေကာင္ေလးေတြဟာ

ေတာက္တိုမယ္ရ     အလုပ္ေတြလုပ္ရင္း ၊     ဒာမွမဟုတ္   ေဘာလံုးကစားရင္း

အခ်ိန္ေတြကုန္ၾကတယ္လို့ေျပာတယ္။ေငြအနည္းအပားရရင္သူတို့ဖာသာမုန့္စားပစ္

တာ ဘီယာေသာက္ပစ္တာပဲလို့ သူမကေျပာတယ္။

 

လင္ဂနီ ဟာ   အမ်ိုးသမီးေတြြ   ခေလးမေလးေတြ ေရာင္းတဲ့  သစ္သီးတန္းနဲ့

ေဖ်ာ္ရည္တန္းကို  ျဖတ္ေလွ်ာက္လာတယ္။    ေယာက္်ားတခ်ို့က   မီးေသြးအိပ္

ေတြေရာင္းေနေပမဲ့ အမ်ားစုက ေနရိပ္ထဲထိုင္ျပီး ေလပန္းေနၾကတယ္။

"ေယာက္်ားနဲ့မိန္းမဟာ သူတို့ခေလးမ်ားအတြက္ အတူတကြ ရုန္းကန္ရမယ္ "

လင္ဂနီ က ေျပာပာတယ္။ "အကယ္၍ ေယာက္်ားလုပ္သူက အဲဒီလိုမလုပ္ရင္ မိန္းမေတြက သူတို့ဖာသာ ရုန္းကန္ရမွာဘဲ "။

လင္ဂနီရဲ့ေယာက္်ား ကိုရိုမီ က ယခုလိုေျပာတယ္၊     ေယာက္်ားေတြက ေဈး

ဝယ္တာခ်က္ျပုတ္တာမွာ မကူညီဘူး၊      ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ "ဒာဟာမိန္းမေတြ

ရဲ့ အလုပ္ပဲ" ။  ဆံုေတြ့ရတဲ့ ေယာက္်ား အမ်ားလိုဘဲ ၊   အာဖရိကယဥ္ေက်းမွုက

ရွင္းရွင္းလင္းလင္း  ျပ႒ာန္းထားက  ေယာက္်ားက  အိမ္ျပင္ထြက္   အလုပ္လုပ္ဖို့နဲ့

မိန္းမက  ခေလးထိန္းခ်က္ျပုတ္ဖို့ ျဖစ္တယ္လို့   သူကေျပာေလရဲ့။  သူဆက္ေျပာ

တာက ေယာက္်ားေတြဟာ  အလုပ္လုပ္ခ်င္ပာတယ္၊  ဒာေပမဲ့  အလုပ္ကရွားတယ္

သူ့မိန္းမေတြ တံျမက္စည္း မလွည္းေစခ်င္ပာဘူး။  ဒာေပမဲ့ "ခုအခာမွာ ဘဝဟာပိုအ

ဖိုးတန္တယ္"။

"မနွစ္ကဆိုရင္ က်ြန္ေတာ္တို့ ေကာင္းေကာင္းစားနိုင္ေသးတယ္၊     အခုေတာ့

ဒာေတြေမ့ပစ္လိုက္ပာျပီ" ။ " က်ြန္ေတာ့္သားေတြ အလုပ္မရွိျကဘူး၊ ဒီေတာ့ လူ ၂၅ေယာက္ကိုေၾကြးဖို့  ကၽြန္ေတာ့အေပၚ ပံုက်ေနတာေပာ့ ၊ဒာေၾကာင့္ပဲ မိန္းမေတြ

တံျမက္စည္းလွဲေနၾကရတာ၊   ကၽြန္ေတာ္တို့မွာ ဘာမွမရွိဘူး၊       ဒာေၾကာင့္သူတို့

လုပ္ၾကရတာ၊ ဒာဟာဘဝပဲ "။

ေဈးသြားရင္းနဲ့ လင္ဂနီ က အက်ည္းတန္တဲ့ သခၤ်ာအေၾကာင္း ရွင္းျပတယ္။

မနွစ္ကဆိုရင္ ၇၅ ဆင့္နဲ့     မိသားစုကို  အသား  ဟင္းသီးဟင္းရြက္ ပဲေထာပတ္

တို့နဲ့ အဟာရျဖစ္ေအာင္ ေက်ြးနိုုင္ခဲ့တယ္။   အခုအခာမွာေတာ့ အမ်ားၾကီး အဆင့္

နိမ့္တဲ့ ဟင္းလ်ာအတြက္ ေငြနွစ္ဆေလာက္ကုန္တယ္။

အေျခခံစားေသာက္ကုန္ေတြ ေဈးနွစ္ဆတက္သြားတယ္။    ဓါတ္ဆီေဈး နွစ္

ဆေက်ာ္ တက္သြားတဲ့အတြက္   ကုန္းတြင္းပိတ္ ဘာကီနာဖာဆို သို့      အစားအ

ေသာက္သယ္လာတဲ့ ကုန္ကားေတြ ပို့ေဆာင္စရိတ္ တက္လာလို့ စားကုန္ေသာက္

ကုန္ေတြလဲ ေဈးတက္ကုန္တယ္။

အမဲသားဆိတ္သားက အခု ေဈးသိပ္ၾကီးတယ္၊  ၁.၂၀ ေဒၚလာဖိုးဆိုရင္ နည္း

နည္းေလးဘဲရတယ္။ ဒာေၾကာင့္ မိသားစု အေနနဲ့ အသားလံုးဝ မစားေတာ့ဘူး။

ေဈးသက္သာတဲ့ ငားေျခာက္ပဲ စားေတာ့တယ္။အသီးအရြက္ ေျမပဲ နဲ့ ခ်ဥ္ရည္ဟင္း

မလုပ္နိုင္ေတာ့ဘူး။ အခု ဆဟာရေတာင္ပိုင္းမွာ အေလ့က်ေပာက္တဲ့     "ဘိုဘာ"

ရြက္ကိုဘဲ သံုးေတာ့တယ္။

ဘိုဘာရြက္ကို နူးနပ္ျပီး အခ်ဥ္ေပာက္လာေအာင္ လင္ဂနီ ဟာ      ပိုတက္စ္ နဲ့

ျပာ ေရာထားတဲ့ အနွစ္ကိုသံုးတယ္။

"အရင္ကဆိုရင္ ေငြဟာ တလသံုးေလာက္ျပီး      လက္ထဲအနည္းအပား က်န္

ေသးတယ္။အခုေတာ့ေငြရတာနဲ့ ကုန္တာပဲ"။

ညစာစားတဲ့အခာ   အားလံုးစားေသာက္ျပီးေနာက္   စားစရာနညး္နည္းပဲ က်န္

ေတာ့တယ္။ ဒာဟာမိန္းမေတြအတြက္ စားေလာက္ရံုကေလးပာပဲ။ "ခေလးေတြက

ထပ္ေတာင္းရင္ က်ြန္မတို့ သူတို့ကိုေက်ြးလိုက္တယ္"။  သူမကေျပာတယ္ "ငာတို့

ဟာအေမေတြပဲ" တဲ့။

(၄)

 

"ဒာဘဲလား မယူေတာ့ဘူးလား"   "ေလာက္ပာ့ မလား" ဟင္းသီးဟင္းရြက္သယ္

က လင္ဂနီ ကို ေမးတယ္။   အိမ္နားက  လူစည္တဲ့ေဈးထဲမွာ  သူမဟာတိုးေဝွ့ရင္း

ဘိုဘာရြက္ ဆင့္၃၀ ဖိုးဝယ္တယ္။   ေနာက္တေနရာမွာ ၾကက္သြန္ျဖူဥ ေသးေသး

ေလးလံုး ဝယ္တယ္။ သူမသြားခာနီးမွာ ေဈးသယ္က နားလည္စာနာတဲ့ အျပံုးနဲ့ တ

လံုးအပို ထပ္ေပးလိုက္တယ္။သူမကေက်းဇူးတင္တဲ့ အျပံုးနဲ့ တုန့္ျပန္ တယ္။လူအုပ္ထဲ တိုးေဝွ့ရင္း လင္ဂနီဟာ ငားေျခာက္တထုပ္၊ ဆားအထုပ္ ကေလးတထုပ္၊အမဲဆီအေခ်ာင္းငယ္နွစ္ေခ်ာင္း၊ပိုတက္စ္တထုပ္နဲ့ ျပာနွစ္တို့ကို ဝယ္တယ္။

ဆယ္မိနစ္အတြင္း သူမေဈးဝယ္လို့ ျပီးသြားတယ္။သူမရဲ့ တေန့တာ ဘတ္ဂ်က္၇၅ ဆင့္ရဲ့ နွစ္ဆေလာက္ ကုန္သြားတယ္။အပူခ်ိန္ ၉၀ ဒီဂရီ ေက်ာ္တဲ့ ေနပူေအာက္မွာ နာရီဝက္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး အိမ္ျပန္ ေရာက္တဲ့အခာ လင္ဂနီနဲ့ ဇါဂရီ တို့ ခ်က္ျပုတ္ဖို့ ျပင္ၾကတယ္။

"တကယ္ေတာ့  ဒာထက္ပိုေကာင္းေကာင္း  စားခ်င္တာေပာ့။  ဒာေပမဲ့ အားလံုး

စားေလာက္ဖို့အတြက္ ဒာဟာေဈးအသက္သာဆံုးပဲ" လင္ဂနီက ေျပာတယ္။ ခ်က္

ျပုတ္လို့ နွစ္နာရီေလာက္ အၾကာမွာ  သူမဟာ ရနံ့ကင္းတဲ့    ဟင္းလ်ာေျခာက္အိုး ခ်က္ျပီးသြားခဲ့တယ္။ ပထမအိုးက   ေယာက္်ားျဖစ္သူ ဇိုရိုမီ အတြက္ျဖစ္ျပီး သူ့ထံ

သြားပို့ရတယ္။     သူကတေယာက္ထဲစားတယ္။  ျပီးေတာ့ေျပာလိုက္ေသးတယ္

ငိုက္ေတာင္လာျပီတဲ့။

တျခားအိုးေတြကေတာ့ ခေလးမ်ားအတြက္ပာဘဲ။   ေနာက္ဆံုးအိုး ျဖစ္တဲ့ သူ့

ေယာက္်ားထက္ နည္းနည္းေလးပိုၾကီးတဲ့ မုန့္ျပားအိုးကို လူဆယ္ေယာက္ စားၾက

တယ္။လင္ဂနီ ဇါဂရီ နဲ့ ခေလးငယ္ရွစ္ေယာက္တို့ ျဖစ္တယ္။    ေနာက္ဆံုးအိုးကို

ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနတဲ့ အငယ္ေကာင္ ငားေကာင္ လုယက္မစားမီ လင္ဂနီ က

မုန့္နွစ္ကိုက္ေလာက္ ယူကိုက္လိုက္တယ္။

အိမ္ေပာက္ဝမွာေတာ့ ခေလးဒာဇင္ဝက္ေလာက္ ဝိုင္းထိုင္ျပီး ထမင္း ဟင္း ခ်က္

တမး္ကစားေနၾကတယ္။အုတ္က်ိုးအုတ္ပဲ့ေတြနဲ့ ကစားစရာမီးဖိုလုပ္ျပီး အမွိုက္ပံု

က ေကာက္လာတဲ့ ပလပ္စတစ္ခြက္ အက်ိုးအပဲ့မ်ားနဲ့ ဟင္းခ်က္ၾကတယ္။  "ငာ

တို့ ထမင္းနဲ့ အသားဟင္း ခ်က္မယ္"။

သူတို့အေဖ ဇိုရိုမီ က ၾကည့္ျပီးရယ္တယ္။ဒီေန့ရွင္ထပ္စားဦးမလား လို့ လင္

ဂနီ ကေမးေတာ့ " ေအး " လို့ သူကေျဖတယ္။ လင္ဂနီ က သူ့ေယာက္်ားကို ည

စာ ဆန္နည္းနည္း ျပုတ္ေကၽြးမယ္လို့ ေျပာလိုက္တယ္။ အနားမွာရွိတဲ့ သမီးငယ္

မ်ားက ၾကားသြားျပီး ေအာ္ၾကဟစ္ၾကတယ္။ " ဘာေျပာတယ္၊ ဘာေျပာတာလဲ"

"ဘာလို့ေျပာတာလဲ ၊ ဆန္လဲမရွိဘဲနဲ့"။

 

ဇိုရိုမီ က မခ်ိျပံုး ျပံုးရင္း မုသားစကား ေျပာတယ္။   "ငာတို့ စားစရာရွိလာတဲ့တ

ေန့၊ ခားပတ္တင္းေအာင္စားၾကတာေပာ့ကြာ။ ဒာေပမဲ့ အေျခအေန မေကာင္းတဲ့အခာ ေယာက္်ားတေယာက္အဖို့ အေတာ္ခက္ခဲပာတယ္ "။

လင္ဂနီ ဟာ ေျပာင္တလင္းခာေနတဲ့ အိုးေဘးမွာ ထိုင္ေနတုန္းဘဲ။သူမရဲ့ လက္သီးဆုပ္ေလာက္ရွိတဲ့ မုန့္တတံုးကို ခေလးေတြဝိုင္းလုမစားခင္ ဖယ္ထား လိုက္တယ္။

"တနာရီ နွစ္နာရီ ေလာက္ဆိုရင္ အငယ္ေကာင္ေတြ ငိုလိမ့္မယ္၊ ဒာေၾကာင့္ခ်န္ထားရတာ" လို့ သူမကေျပာတယ္။သူမအသံဟာ တိုးတိတ္ညင္သာ လွတယ္။သူမဟာေျမနီမွုန့္ေတြကို ငံု့ၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္တယ္။

"က်မ သိပ္ဝမ္းနည္းတယ္"

"က်မ တအားစဥ္းစါးတယ္"။။

 

[Africa's Last and Least  by  Kevin Sullivan. The Washington Post,

July 20, 2008.]

ျမစမ္းေအး

က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းက စာသိပ္ဖတ္ခဲ့တယ္။ လူကစာသိပ္ဖတ္ေပမယ့္ ဂြ်တ္ဆတ္ဆတ္ ၊လက္ယဥ္ယဥ္၊ ေထာင့္သိပ္မက်ိဳးတဲ့ လူေပါ့။
တကယ္တန္းက်ေနာ့္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဒုန ဲ့ေဒးရွိခဲ့ေပမယ့္ ရြယ္တူသူငယ္ခ်င္းေတြဟာ က်ေနာ့္အတြက္
စကားေျပာေဖာ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ေကာင္ မ်ားမ်ား မရွိခဲ့ဘူး။

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တူတူထိုင္ေဖာ္ထိုင္ဖက္ျဖစ္တာပဲမ်ားတယ္။လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထုိင္ေဖာ္ထိုင္ဖက္ဆိုတာကလည္း ဒီလိုပါ။
က်ေနာ္ဟာ ကိုယ့္လက္ဖက္ရည္ဖိုးကိုယ္ေပးနိုင္တဲ့ေကာင္မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ လက္ဖက္ရည္ဖိုး မေပးနိုင္ေတာ့ ကိုယ့္ဟာန ဲ့ကိုယ္ဆို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ဖက္မသြားဘူးေပါ့ဗ်ာ။
 
ဒါေပမယ့္ အားလံုးက တက္သစ္စ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ေတြခ်ည္ပဲကိုး။ ဖိုသတၱ၀ါတို ့ရဲ့ ဟိုမုန္းသိပ္ၾကြယ္၀တဲ့ကာလဆိုေတာ့ ၊ ျမိဳ႕ေပၚက ရွပ္ျပာ လူးစိန္ စပ္စလူးေလးေတြကလဲ
စက္ဘီးကေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔ ညေန ညေန က်ဴရွင္ျဖဳတ္ခ်ိန္ဆို အိမ္တန္းမျပန္ပဲ ျမိဳ႕လည္မွာစက္ဘီးန ဲ့ တပါတ္ေလာက္ေတာ့လွည့္ျပီး ဟန္ေရးျပရမွ လူၾကည့္ခံရမွသူတို႔မွာ
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယံုၾကည္မွဳန ဲ႔ မာနေရခ်ိန္ေလးျမွင့္ရတာကိုး။ ခုေတာ့လဲ အဲဒီ စပ္စလူးေလးေတြ ထဲက အထက္တန္းပညာေရးမဆံုးခင္ေလးန ဲ့ လင္ေနာက္လိုက္ေျပးၾကသူေတြထဲက လဲ
ကေလးသံုးေလးေယာက္အေမေတြျဖစ္လို ့သူတို ့သားသမီးေတြေတာင္ တခ်ိဳ႕ေကာလိပ္တက္ေနၾကပါျပီ။

အဲသလို ျမိဳ႕ကေလးရဲ့ ကြမ္းေတာင္ကိုင္ပန္းေတာင္ကိုင္ေတြ ေႏြေခါင္ေခါင္လွည္းလမ္းေၾကာင္းဖုံထူထူေပၚမွာ အျဖဴေရာင္ ျခင္ေထာင္ဇာလို စကပ္ၾကီး၀တ္ ၊ ထိပ္ဦးက ခြ်န္ထက္ေနတဲ့
ေလဒီရွူးအျဖဴေရာင္ကိုစီးျပီး နွဳတ္ခမ္းနီ ပါးနီေတြအျပတ္ခ်ယ္သျပီး မိေခ်ာင္းတံဆိပ္စက္ဘီးတို ့ ပန္းကမၻာစက္ဘီးတုိ႔နဲ႔ ေျခကေလးခြင္ခြင္ျပီး ဟန္ေရးျပရင္း ျမိဳ႕ထဲ ထြက္ထြက္နင္းၾကတဲ့
အပ်ိဳေတြကလဲ အမ်ားၾကီးဗ် တခ်ိဳ႕ဆို ဂ်ပန္လိုနိုင္ငံမွာေတာင္ေရာက္ေနၾကျပီ။ လင္နဲ႔သားနဲ႔ျဖစ္ကုန္ၾကျပီေပါ့ဗ်ာ။

ျမိဳ႕မွာလြတ္လပ္ေရးေန႔ပြဲ အတြက္ စတိတ္ရွဳိးေတြ က စျပီးသီခ်င္းတိုက္ၾကျပီဆိုလဲ သူတို႔ေတြ က အကဲသားဗ်။ စင္ေပၚတက္ခ်င္ၾကတာကိုး။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း တီး၀ိုင္းတစ္၀ိုင္းရွိတယ္။
က်ေနာ္ကေတာ့တခါမွမဆိုခဲ့ဖူးပါဘူး။ သီခ်င္းတပုဒ္ဆိုဖုိ ့ေငြနွစ္ရာ ထည့္၀င္ရတာကိုး။ ေငြနွစ္ရာဆိုတာက်ေနာ့္အတြက္က ဘယ္လိုမွအိပ္မက္မက္လို ့မျဖစ္နိုင္တဲ့ ပမာဏၾကီးျဖစ္ေနတယ္ေလ။
တဖက္ကလည္း က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက က်ေနာ့္ကို လုိအပ္ျပန္တာကလည္းရွိတယ္။ ဒီေကာင္ေတြက ဂစ္တာကို ေသခ်ာ ဂီတသေကၤတနဲ႔မတီးတတ္ၾကျပန္ဘူး။
ဒီေတာ့က်ေနာ့္အလုပ္က သူတို႔နဲ႔ ဆိုမယ့္သီခ်င္းေတြကို ကက္ဆက္နဲ႔နားေထာင္ ၊ တပိုဒ္ျခင္းေပါ့ဗ်ာ ျပီးေတာ့ မွ တီးသြားတဲ့ လိဒ္ တို႔ ၊ ကီးဘုတ္၀င္သြားတာတို႔ ကို ျပန္ျပီး
စာရြက္ေပၚမွာ ၀မ္းတူးသရီး(ဒိုေရမီဖာစသျဖင့္)နုတ္စ္နဲ႔ ျပန္ေရးေပးရတဲ့အလုပ္ဗ်။
စတန္းဒတ္နိုေတးရွင္း ဂ်ီ ကလစ္ဖ္တို ့ဘာတို ့န ဲ့ဆို သူတို ့ဘယ္ဖတ္နုိင္မလဲေ၀လာေ၀းေပါ့ဗ်ာ ။
 အဲဒီလို က်ေနာ္က လုပ္ေပးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကလဲ က်ေနာ့္ကို ဂီတမွဴးဆိုျပီး ခန့္တယ္ဗ်တခါမွစင္ေပၚတက္ ျပီး မိုက္ခြက္ မကိုင္လိုက္ဖူးတဲ့ဂီတမွဴးေပါ့ဗ်ာ။
  စင္ေပၚတက္ ျပီး ေဘာင္းဘီရွည္န ဲ ့ ဂစ္တာကို ကိုင္ေတာ့မယ္ဆိုကတည္းက ေလးရာထည့္ရေတာ့မွာဆိုေတာ့ ဘယ္တတ္နိုင္မတုန္းက်ေနာ့္အတြက္က။
သူငယ္ခ်င္းေတြကအ တီးေတာ့ေကာင္းသားဗ်၊ ကိုယ္ပိုင္လွ်ပ္စစ္ဂစ္တာေတြရွိၾကတာကိုး။က်ေနာ့္မွာက ၀တ္ဘို႔ေဘာင္းဘီရွည္ေတာင္မွ က်ေနာ့္အဘိုး ၀တ္ခဲ့တဲ့ ဘီအိုင္ေအေခတ္က စစ္ေရာင္သကၠလပ္
ေဘာင္းဘီၾကီးပဲရွိတာကိုး ။ ရွိဳးထုတ္ဖို ့ဆိုတာ အင္မတန္ဂြက်တဲ့ကိစၥဗ်။ တခါတေလမ်ား ျမိဳ႕လည္ဖက္ ကို လမ္းေလွ်ာက္ျပီးသြားတုန္း စီးေနတဲ့သားေရဖိနပ္က အၾကင္နာကင္းကင္း နဲ႔ လူကို ျပတ္ျပတ္စဲစဲလုပ္လာျပီဆိုရင္
ဖိနပ္ကေလးခါးထိုးျပီး အိမ္ဖက္ျပန္လာ၊ တူကေလးနဲ႔ ပလိုင္ယာကေလးနဲ႔ သံမွဳိေလးေတြနဲ႔ကိုယ့္ဟာကိုယ္ျပန္ ထုနွက္ ခ်ဳပ္ ျပင္ျပီးေတာ့ စီးရတာ။
 အဲသလို ဖိနပ္မ်ား ျပတ္သြားခ်ိန္မွာ ကံမ်ား မေကာင္းရင္ေတာ့ေစာေစာကလိုဟန္ေရးျပေနတဲ့ငနဲမေလးေတြစက္ဘီးျဖတ္နင္းလာတာန ဲ့ၾကံဳျပီဆိုလို ့ရွိရင္မ်ား ၊
ေဂၚသဇင္ေတြလွဳိင္လွဳိင္ပြင့္တတ္တဲ့ေဆာင္းတြင္းမနက္ၾကီးေတြမွာေတာင္ ေခြ်းက ပ်ံတာမ်ား ေပါင္ၾကားထိ စီးသြားမယ္ဗ်ိဳ႕။

ထားပါေတာ့ေလ ေစာေစာက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကို လက္ဖက္ရည္ဖိုးမေပးနုိင္ပဲေရာက္ေရာက္သြားရတဲ့အျဖစ္ကေတာ့ ဒီလိုဗ်။
ဟန္ေရးျပေနတဲ့စကပ္တဖားဖားေကာင္မေလးေတြကို ဂ်င္းေဘာင္းဘီတကားကားန ဲ့ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေမတၱာစာကမ္းခ်င္သကိုး။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ကသူတို႔ရဲ့ေမတၱာစာကို ပင္တိုင္ထိုင္ေရးေပးရတဲ့အလုပ္ကို
အလုိလိုရသြားေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ အဲသလို ေဖာက္သည္ေတြသိပ္မ်ားလွေတာ့လဲ က်ေနာ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကို ကိုယ့္ေငြနဲ ့ကိုယ္မထိုင္နိုင္ေပမယ့္ ကပ္ေသာက္ရတယ္ဆိုတာမရွိလွပါဘူး ။

ဒါေပမယ့္အဲသလိုမဟုတ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေတာ့ အရင္းအခ်ာထဲကအရင္းအခ်ာေပ့ါဗ်ာ ၊ သူကေတာ့ အျမဲ တန္း အိမ္လာျပီး က်ေနာ့္ကို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားဖို ့ေခၚသလိုသူပဲ အိပ္စိုက္တိုက္တယ္ဗ်။
ဒီေကာင္က လူေတာ္လူေကာင္းဗ်။ စာလဲသိပ္ဖတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္သူ႔မွာ နာခံတတ္တဲ့စိတ္ကပိုမ်ားတယ္ ။ က်ေနာ္န ဲ့ကြာသြားတာအဲဒီအခ်က္ပဲ ။
 ေၾကာက္ဖုိ ့ေကာင္းတဲ့တခ်က္ကေတာ့ ေလာကၾကီးကကိစၥအားလံုးကို စမ္းသပ္ခ်င္တဲ့စိတ္သူ႔မွာရွိတယ္။
က်ေနာ္ကေတာ့အဲသလိုမဟုတ္ဘူး။သိပ္မ်ားမ်ားစားစားကုိ လိုက္စိတ္မ၀င္စားဘူး ။ စာဖတ္တယ္ ။ တေယာက္ထဲ သိပ္ညဥ့္နက္ခ်ိန္ေတြမွာမွ အေမွာင္ထဲမွာဂစ္တာတီးတယ္။ အဲဒီလိုဂစ္တာတီးခ်ိန္ေတြမွာ ၀ါက်င့္က်င့္ လမ္းမီးတိုင္ေဘးကအုန္းလက္ကိုင္းေတြေလတိုက္တုိင္း ယိမး္ျပီး အရိပ္ေတြေမွာင္သြားလိုက္လင္းသြားလိုက္နဲ႔ ျမင္ကြင္း ၾကားထဲက ျဖိဳးျဖိးေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ ၾကယ္ကေလးေတြကိုေမာ့ၾကည့္မိတိုင္း လူငယ္တေယာက္ရဲ့ ဘာမွန္းမသိတဲ့အနာဂါတ္ကို က်ေနာ့္လက္က်ေနာ့္ေျခ နဲ႔ဖန္တီးယူခ်င္စိတ္ကိုေတာင့္တခဲ့ဖူးတယ္။

ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာဆို က်ေနာ္ဟာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာရွိေနတတ္တယ္။ ဘာသာေရးသိပ္ကိုင္းရွိုင္းလြန္းခဲ့လို ့ေတာ့မဟုတ္ဘူး။
ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဆိုတာ အင္မတန္မွ ဆီဦးေထာပတ္န ဲ့ ၀က္သားတံုးၾကီးေတြမ်ား အိစက္ညက္ေညာအဆီ၀င္းေနလုိ႔။
ၾကက္သား ဟင္းန႔ံမ်ားဆို ခုထိေတာင္ေတြးရင္ သြားေရ ယုိရတုန္း ဗ်။    အဲဒီေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားမွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ေန႔လည္စာ ညစာ သြား၀ါးတယ္ သိမ္ထဲမွာ တေရးတေမာနွပ္တယ္။ ညေနဆို ျငိမ္းခ်မ္းေရးေစတီေလးေဘးကေရတြင္းၾကီးမွာေရခ်ိဳးတယ္။ အဲသလိုေရခ်ိဳးရင္းမ်ား ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ၀န္းက်င္က ညီအမေတြကို လွမး္ လွမ္း ငန္းရတာလဲ အေမာပါပဲဗ်ာၾကိဳက္လို ့ခ်စ္လို ့မ်ားလားဆိုေတာ့လဲ ဟုတ္ေသးဘူးဗ်
ရိုးရိုးမ်က္စိအရသာ ခံယံုေလာက္ပါပဲေလ။

အဲဒီဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာက ပိတ္ရက္ေတြဆို မ်ားေသာအားျဖင့္တရား ပြဲေတြ အဘိဓမၼာေဆြးေႏြးပြဲေတြ ရွိတတ္တယ္ဗ်။
တေန႔ေတာ့ ဗိုက္ေခြးနမ္းေလာက္ေအာင္ မိ်ဳဆို႔ျပီး ဆရာေတာ္ စြန္ ့ထားတဲ့ မုန္ ့ဘိုးန ဲ့ကြမ္းယာေလးတစ္ရာ၀ယ္ျပီး ျငင္းခုန္ေဆြးေႏြးေနၾကတဲ့ က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႔က လူ႔ဂြစာလို ့လူအမ်ားယူဆၾကတဲ့အဘိုးၾကီးေတြအုပ္ထဲ အသာေလး ကြမ္းျမဳ႔ံရင္းသြားထိုင္နားေထာင္ေနမိတယ္ဗ်။
အဲဒီမယ္ ျငင္းၾကခုန္ၾကေျပာၾကကိုးကားၾကနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ ။ ေဂါတမဘုရားရွင္ရဲ့ တရားေတာ္ေတြပါ ။ သီဟိုဠ္ဆရာေတြက ဘုရားရွင္ရဲ့တရားေတြကိုေနာက္ပိုင္းမယ္ ဘယ္လို ဘယ္နည္းကြန္ ့တာ ျဖစ္တယ္ စသျဖင့္ေပါ့။ အဲသမွာ ေတာင္တြင္းက အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္ ေျပာခဲ့တဲ့ပံုျပင္ေလးကို ခုထိအမွတ္ရစရာေတြျဖစ္လာေစတဲ့အေၾကာင္းေတြက ရွိတုန္းမို႔ေျပာရဦးမယ္ဗ်။

ပံု၀တၱဳကေလးကေတာ့ဒီလို

တခါတုန္းက ေတာ္ေတာ့္ကိုေအးခ်မ္းသာယာတဲ့ေက်းရြာကေလးတစ္ရြာရွိသတဲ့ဗ်။ အဲဒီရြာကေလးဟာေခ်ာင္းနဖူးမွာ တည္ရွိျပီး ျမိဳ႔႕ကိုသြားမယ္လာမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ရြာသူရြာသားေတြဟာ အဲဒီေခ်ာင္းကူးတံတားကေလးကပဲကူးျပီးသြားလာၾကရသတဲ႔။
အခ်ိန္ကာလအားျဖင့္ကလည္းမိုးတြင္းျဖစ္ေနေတာ့ လယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္ေတြန ဲ့အလုပ္ေတြလဲမ်ားေနၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီရြာမွာသိပ္ျပီးက်ပ္မျပည့္တဲ့ သူတေယာက္ရွိသတဲ့ ။ အဲဒီ တေယာက္ကို တရြာလံုးက အစကေတာ့ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ေပါ့ဗ်ာ။သူကလဲ ရြာထဲမွာေႏြဆို မီးကင္းေစာင့္တာတို ့ဘာတုိ ့ကို လုပ္ေပးတတ္တဲ့ကင္းသမားတစ္ေယာက္ေပါ့ ။

တေန႔သားမွာေတာ့ အဲဒီဆရာသမားဟာ ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔ ထျပီးၾကမ္းေတာ့တာပဲဗ်ိဳ႕။  ရြာလည္ကျဖတ္လာတဲ့ ေက်ာင္းဆရာကို လက္သီးနဲ႔ထိုးလိုထိုး ၊
 ဆြမ္းခံထြက္လာတဲ့ကိုရင္ေတြကို ခဲနဲ ့ေပါက္လိုေပါက္ ၊ ရြာထဲ အပ်ိဳမေတြကို ညေနေခ်ာင္းကမ္းပါးေရခ်ိဳးဆိပ္မွာ မဖြယ္မရာေတြလုပ္ျပလိုလုပ္ျပနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။

ရြာသားေတြဟာ သည္းညည္းခံနိုင္စိတ္ေတာ့ကုန္သြားျပီဗ်ဒါေပမယ့္လဲအရူးန ဲ့ဖက္ျပီးရန္မျဖစ္ခ်င္ၾကဘူးေလ ။ အဲသလိုန ဲ့တေန ့မွာ အဲဒီအရူး ဟာ ကိုင္းခုတ္ဓါးၾကီးထမ္းျပီး ေခ်ာင္းကိုျဖတ္ေဆာက္ထားတဲ့တံတား ထိပ္မွာရပ္ေနသတဲ့ဗ်ာ။ ျပီးေတာ့ ၀ါးလံုးတစ္လံုးကို လဲ ကန္ ့လန္ ့လွဲခ်ထားရင္း နဲ႔ "သတၱိရွိတဲ့ေကာင္ျဖတ္ရဲ ျဖတ္ၾကည့္ကြာ ငါ့အေၾကာင္းသိသြားေစရမယ္"ေအာ္တယ္တဲ့့။
ျပီးေတာ့ အဲဒီေနရာက မေရြ ့တန္း ကုိ ေစာင့္ေနတာတဲ့ ။ အဲဒီ တံတားန ဲ့မနီးမေ၀းက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ဆာရင္သြားစားတယ္ ျပီးရင္ျပန္လာတယ္ျပီးရင္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ကိုင္းခုတ္ဓါးၾကီးထမ္းျပီး
ေစာင့္ေနေတာ့တာပဲတဲ့ဗ်ိဳ႕။ အဲသလိုနဲ႔ ရြာက လူေတြမွာလဲ ျမိဳ႔ကိုမသြားရဲ ။ ဆန္ဆီေဆး၀ါး ငါးေျခာက္ငါးျခမ္းကေလးေတြ ျမိဳ႔တက္၀ယ္ဖို ့က ေတာ္ေတာ္အခက္အခဲျဖစ္ ဘယ္သူမွ လဲ အရူးရဲ့ဓါးန ဲ့လည္ျပတ္မွာမခံရဲေပါ့ဗ်ာ။

အက်ိဳးန ဲ့အေၾကာင္းန ဲ့သြားျပီး အရူးကိုေဖ်ာင္းဖ်ေတာ့လဲ အရူး ကဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ "ေဟာဒီတရြာလံုးရဲ့လံုျခံဳေရးကိုအသက္န ဲ့လဲျပီး ငါက တာ၀န္ယူခဲ့တာကြ။ အဲဒီေက်းဇူးကိုမသိပဲ ငါ့ကို အာခံျပီး ေဟာဒီ ၀ါးလံုးကို ေက်ာ္ရဲတဲ့ေကာင္ေက်ာ္ၾကည့္ " လို ့ပဲျပန္ေျဖသတဲ့။အမွန္ေတာ့ေနစရာမရွိ လို ့ကင္းတဲ သြားအိပ္ေနတဲ့အရူးပါ။ အဲဒီမွာတင္ ရြာထဲ က တဆုိင္ထဲေသာ ကုန္စံုဆိုင္ကလဲ ေစ်းေတြတင္လာ၊ ဗိေႏၵာဆရာလဲ ျမိဳ႔တက္ေဆးမ၀ယ္နိုင္၊ ေက်ာင္းပိတ္တုန္းရြာျပန္လာတဲ႔ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြလဲေက်ာင္းျပန္မသြားနိုင္ေပါ့ ျဖစ္ေနပံုက ။

အဲသလိုန ဲ့ရက္နည္းနည္းၾကာလာေတာ့ ပန္းပဲထုေနတဲ႔ ခပ္ေပေပလူတစ္ေယာက္ဟာ သည္းမခံနိုင္ေတာ့ဘူး တဲ႔ ။
ဒါနဲ႔သူေတြးတယ္ ဒီေကာင္ ဘာေကာင္မို ့လဲေပါ့။ အရူး ကို လူေတြကလဲ ၀ိုင္းျပီး ေၾကာက္ေနၾကတယ္ေပါ့ ေတြးျပီးတခါထဲ ခါးေတာင္းကိုေျမွာင္ေအာင္က်ိဳက္လိုက္တာမွ
ငယ္ငယ္က ၀ဲေပါက္ခဲ့တဲ့အမာရြတ္ေတြေတာင္ တင္ပါးမွာအထင္းသားန ဲ့တဲ့ဗ်ား။

အဲဒါန ဲ့ ပန္းပဲသမားဟာ အရူးမ်က္နွာကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ျပီး တကယ္လို ့မ်ား အရူးက ကိုင္းခုတ္ဓါးနဲ ့ပိုင္းလာရင္ေတာ့ ၀င္လံုးမယ္ေပါ့ေလ အဲသလိုေတြးျပီး သတိန ဲ့ အရူး ခ်ထားတဲ့၀ါးလံုးကို ေက်ာ္ျပီး သြားမယ္ေပါ့။ အဲဒီလို ပန္းပဲဆရာက အရူး တားထားတဲ့၀ါးလံုးကိုေက်ာ္ျပီးသြားေတာ့မယ္ဆိုတာကိုလဲတရြာလံုးကို ပန္းပဲဆရာက ေျပာခဲ့လိုက္ေတာ့ အကုန္ ၀ိုင္းလာျပီးခပ္လွမ္းလွမ္းက စပ္စုၾကတာေပါ့ဗ်ာ။တခ်ိဳ႕အရူး စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးေကာ္မတီဖြ ဲ့ဖို ့တရြာလံုးကိုတရားခ်ေနတဲ့သူေတြကလဲ  ပန္းပဲဆရာရဲ့အျပဳအမူကို အင္မတန္မွမိုက္မဲတဲ့ကိစၥေပါ့၊ ဘယ္က်မ္းဂန္အလာအရဆိုဘယ္လိုဘယ့္နွယ္ေပါ့ဗ်ာ သူတို့က
 ရြာရဲ့ ဘယ္သူမွခန္ ့မထားတဲ့က၀ိေတြကိုးဗ်။
အဲသမွာပန္းပဲဆရာဟာ စကားမ်ားမ်ားျပန္မေျပာပဲသူ ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္းအရူးဆီေရာက္ေအာင္သြားေတာ့တာေပါ့။ေခ်ာင္းကူးတံတားကိုေရာက္ေတာ့
ပန္းပဲဆရာဟာ ၀ါးလံုးကိုေက်ာ္ျပီး အရူးကို "ကဲ ေဟ့ေကာင္ ငါေက်ာ္လိုက္ျပီ ဘာျဖစ္လဲ ေျပာစမ္း"   လို ့နပမ္း၀င္လံုးဖို ့အသင့္အေနအထားန ဲ့ေမးလိုက္ခ်ိန္မွာ အရူးက "ေက်ာ္လိုက္ေတာ့လဲေရာက္သြားတာေပါ့ကြာ" လို႔ေျပာျပီး၀ါးလံုးကို ေကာက္ထမ္းရင္း ဆြမ္းက်န္ဟင္းက်န္ေတြ၀ါးဖို ့ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဖက္လွည့္သြားပါေလေရာတဲ့ဗ်ာ။


ခုလဲ က်ေနာ္တို့ တုိင္းျပည္အေျခအေနက အရူးန ဲ့ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရး အရူး စိတ္မညစ္ေရး အရူး ဘံုေျမွာက္ေရးကို တိုးတိုးတမိ်ဳးက်ယ္က်ယ္တမိ်ဳးေတြ အလုပ္ေတြရွုပ္ေနၾကပံုေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ ကဲေလ..... မိတ္ေဆြလဲ မ်က္စိေညာင္းေလာက္ေရာေပါ့ ေနာက္တပါတ္ၾကံဳမွပဲက်ေနာ့္ဘ၀ျဖတ္သန္းမွဳအစုစုန ဲ့ေတြ ခဲ့ၾကံဳခဲ့ ၾကားနာ ခဲ့တာေလးေတြကိုဆက္ေရးပါဦးမယ္ဗ်ာ...။

ခင္မင္လွ်က္

ကိုေထြးညိဳ(တမာတန္း)

(၁)

“ကိုၾကီးသေဘာကေတာ့ သူ႕ကို ဆက္ျပီး မဆန္႕က်င္ၾကေစခ်င္ဘူး။ သူစီမံခန္႕ခြဲေပးတာေတြကိုပဲ လိုက္နာေစခ်င္တယ္”

 

“ရွင္”

“ဗ်ာ”

 

အာေမ႗ိတ္သံမ်ားထြက္ေပၚလာျပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဧည့္ခန္းတခုလံုး အပ္က်သံပင္ မၾကားရ ေလာက္ေအာင္ ျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္သြားသည္။

 

“ခင္ဗ်ားမတရားဘူး။ ခင္ဗ်ားကို ေခါင္းေဆာင္ဆိုျပီး တပ္ဦးမွာ ထားခဲ့တာ။ ခင္ဗ်ားကို ၀န္းရံေပးရမယ္ဆိုျပီး နာစရာရွိရင္ က်ဳပ္တို႕က ေရွ႕ဆံုးကေန အနာခံခဲ့ၾကတာ”

 

အတန္ၾကာ တိတ္ဆိတ္ေနမွဳကို ျဖိဳခြဲ၍ ထြက္ေပၚလာသည့္ အသံက ညီေထြးေလး အသံ။

 

“ဘာလဲ။ ခုေတာ့ ကိုၾကီးက ေၾကာက္ေနျပီလား။ ကိုၾကီးရဲ႕ ရဲရဲေတာက္ စကားလံုးေတြေၾကာင့္ မေလးတို႕က ပါခဲ့ၾကတယ္။ ကိုၾကီးကို အျပည့္အ၀ ယံုၾကည္ျပီး ေခါင္းေဆာင္ေနရာ ေရြးခဲ့ၾကတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ျပီးကာမွ ကိုၾကီးက ပေထြးဆန္႕က်င္ေရးဆိုတဲ့ စကားကိုေတာင္ ရဲရဲမေျပာလို႕ မေလးတို႕ ေျပာေပးခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို ေျပာလို႕ အရိုက္ခံရ၊ အနာခံရရင္လဲ ကိုၾကီးက မသိခ်င္ေယာင္ပဲ ေဆာင္ေနတယ္။ ဒီအထိ မေလးတို႕ သည္းခံတယ္။ ေရငံုႏွဳတ္ပိတ္ေနခဲ့တယ္။ အေျခအေနအရ ကိုၾကီး လုိအပ္လို႕ လုပ္တာပါလို႕ပဲ ေျဖသိမ့္ေတြးေပးခဲ့တယ္။ ကိုၾကီးကို မေလးတို႕ ယံုခဲ့ၾကတယ္။ ခုေတာ့ အလကားပဲ။ မေလးတို႕ ယံုၾကည္မွဳေတြကို အလြဲသံုးစား လုပ္ခံလိုက္ရျပီ”

 

ညီေထြးေလးရဲ႕ စကားသံဆံုးေတာ့ မေလးက ၀င္ေျပာသည္။ ကိုၾကီးက အင္းမလုပ္၊ အဲမလုပ္။ မွဳန္ကုပ္ကုပ္မ်က္ႏွာျဖင့္ အားလံုးကို ျပန္ၾကည့္ေနသည္။

 

 

“မေလး။ နင္ဘာမွ အပိုေတြ ေျပာမေနနဲ႕ေတာ့။ ငါနင္တို႕ကို ဘယ္ႏွစ္ခါ ေျပာခဲ့လဲ။ ကိုၾကီးဆီမွာ ငါတို႕တအိမ္လံုးကို ဦးေဆာင္ျပီး ဟိုလူယုတ္မာကို အာခံရဲတဲ့ သတၱိမရွိပါဘူးဆိုတာကိုး။ ငါတို႕ အားလံုးက အဲဒီလူယုတ္မာကို ဆန္႕က်င္ေနလို႕ သူက ငါတို႕ထဲ ပါလာတာ။ သူက ငါတို႕အားလံုးထဲမွာ အၾကီးဆံုးမို႕ ငါတို႕က ေခါင္းေဆာင္ေရြးခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ျပီးတဲ့ အခါမွာ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္မ်ား ငါတို႕ေရွ႕က ရပ္တည္ေပးခဲ့လို႕လဲ။ ငါတို႕ ေပၚေပၚထင္ထင္နဲ႕ လူယုတ္မာၾကီးကို ဆန္႕က်င္ရင္ေတာင္ သိပ္မတက္ၾကြဖို႕ သူုက ေခၚျပီး သတိေပးေနေသးတာပဲ။ ဒီကတည္းက ငါေျပာေနတယ္။ လူယုတ္မာဆန္႕က်င္ေရးမွာ သူ႕ကိုပဲ ေရွ႕တန္းတင္ျပီး ပံုမအပ္ပါနဲ႕။ ရွံဳးလိမ့္မယ္လို႕။ နင္တို႕ လက္မွမခံၾကတာပဲ။ ငါ႕ကိုေတာင္ အျပစ္ျပန္တင္ေနေသးတယ္။ ခုေတာ့ နင္တို႕ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးက လူယုတ္မာကို လက္ခံျပီး လူယုတ္မာရဲ႕ စီမံခ်က္ကိုေတာင္ လိုက္လုပ္ေပးမယ္ ေျပာေနတယ္။ ေကာင္းေသးလား။ ဒီမွာ ကိုၾကီး။ ၀ါအရ ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္ေလးစားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ လုပ္ရပ္နဲ႕ အေတြးအေခၚေတြကိုေတာ့ မေလးစားႏိုင္ဘူး။ ခင္ဗ်ားက ဒူးေထာက္ဆိုတာနဲ႕ လိုက္ေထာက္ေပးမယ့္ သူငယ္ႏွပ္စားထဲမွာ က်ဳပ္မပါဘူး။ အခုကစျပီး ခင္ဗ်ားကို ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ အသိအမွတ္မျပဳႏိုင္ဘူး။ ခင္ဗ်ား လုပ္ခိုင္းတာေတြလဲ က်ဳပ္မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ ရွင္းေအာင္ ေျပာထားမယ္”

 

“ေဖၾကီးရယ္၊ ရွက္ဖို႕ေကာင္းလိုက္တာ။ ဘာလို႕ ဒီလို အေတြးမ်ိဳးေတြ ၀င္ေနရတာလဲ။ သမီးမွာေတာ့ ေဖၾကီးရဲ႕ မ်ိဳးဆက္ျဖစ္ရတာကို ဂုဏ္ယူလိုက္ရတာ။ ေဖၾကီးဟာ တအိမ္လံုးရဲ႕ အခက္အခဲေတြကို ေျပလည္ေအာင္ လုပ္ေပးဖို႕ ၾကိဳးစားေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးအေနနဲ႕။ ခုေတာ့သြားျပီ။ သိပ္ရွက္ဖို႕ ေကာင္းတာပဲ”

 

ကိုၾကီးရဲ႕ သမီး ဇင္မာေအာင္ကပါ ၀င္ေျပာသည္။ ေျပာရင္းႏွင့္ မ်က္ရည္မ်ားက်ေနေပမယ့္ ကိုၾကီး မ်က္ႏွာေပၚက ခက္ထန္္တင္းမာမွဳေတြက ေပ်ာက္မသြား။ သူလုပ္တာ မွန္သည့္အေနျဖင့္ ခပ္တင္းတင္း ျပန္ေျပာသည္။

 

“ဇင္မာေအာင္။ ျငိမ္ျငိမ္ေနစမ္း။ ငါေမြးလို႕ နင္လူျဖစ္လာတာပါ။ ငါ့ကို ျပန္အာခံမေနနဲ႕။ ငါက ဒါဆို ဒါပဲလုပ္”

 

ကိုၾကီးရဲ႕ ေအာ္ေငါက္သံအဆံုးမွာ ဇင္မာျငိမ္သြားသည္။ အသံထပ္မထြက္လာေတာ့ေပမယ့္ ကိုၾကီးကို လွမ္းၾကည့္ေနေသာ ဇင္မာ့ မ်က္၀န္းမ်ားရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို သူမနားလည္သည္။ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္း အေပၚမွာ မ်ိဳးဆက္သစ္တေယာက္ရဲ႕ အထင္ေသးေသာ အၾကည့္။

 

မိသားစုတြင္းမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဌာနဆိုင္ရာ အလုပ္အကိုင္ေတြမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေက်ာင္းစာသင္ခန္း ေတြမွာ ပဲျဖစ္ျဖစ္ အျပန္အလွန္ ေလးစားမွဳ ဆိုတာက အလြန္အေရးပါလွသည္။ အိမ္ေထာင္ဘက္ အခ်င္းခ်င္း တေယာက္ကိုတေယာက္ အထင္ေသးမွဳရွိလာျပီဆိုလွ်င္ ဒီအိမ္ေထာင္ေရး သာယာမည္မဟုတ္ေတာ့။ အနေႏၱအနႏၱဂိုဏ္း၀င္ မိဘေပမယ့္လဲ အက်င့္စာရိတၱ ယိုယြင္းပ်က္စီးမွဳႏွင့္ လူအမ်ားကို ဆုတ္ယုတ္ ပ်က္စီးေစမွဳေတြေၾကာင့္ သားသမီးမ်ားအား အရွက္ရေစသည္ဆိုလွ်င္ မိဘႏွင့္ သားသမီး ဆက္ဆံေရးမွာ အဖုအထစ္မ်ား ျဖစ္စျမဲ။ သိကၡာတရားႏွင့္ က်င့္၀တ္ကို မေစာင့္ထိန္းေသာ ဆရာမ်ားကိုလဲ ဘယ္လို ေက်ာင္းသားမ်ိဳးကမွ အထင္တၾကီး ဆည္းကပ္မည္ မဟုတ္။ အဖြဲ႕အစည္းတြင္လည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္း။ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းမ်ားရဲ႕ အေတြးအေခၚနဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြကို မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားက အထင္ေသးလာျပီဆိုလွ်င္ အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ ရွင္သန္ၾကီးထြားမွဳ ေႏွာင့္ေႏွးျပီး အကြဲကြဲ၊ အျပဲျပဲ ျဖစ္လာေလ့ရွိသည္။

 

ဇင္မာ့ မ်က္၀န္းမ်ားကို ၾကည့္ျပီး သူမအေတြးမ်ားက ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ျဖစ္ေနသည္။ ဒီျပႆနာမ်ားရဲ႕ အစ၊ ဟိုး လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက အေျခအေနေတြကို သူမ ျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။

 

(၂)

 

“မလတ္။ ဒါ ကိုစစ္ႏိုင္တဲ့။ ေက်ာင္းတုန္းက ငါတို႕က ေမဂ်ာတူတူပဲ။ ကြဲေနၾကတာ ၾကာျပီ။ တေလာကမွ ျပန္ေတြ႕တာ”

 

ကိုၾကီးက မိတ္ဆက္ေပးတာေၾကာင့္ ကိုစစ္ႏိုင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိေတာ့ မ်က္လံုးေတြကို ျမင္ရစဥ္မွာပဲ သူမရင္ထဲ ဒိတ္ကနဲျဖစ္သြားသည္။ စိတ္ပညာဘြဲ႕ရ တေယာက္ျဖစ္တာေၾကာင့္ လူေတြရဲ႕ မ်က္လံုးကတဆင့္ အတြင္းစိတ္ကို ျမင္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေလ့က်င့္ခဲ့ဖူးသည္။ ကိုစစ္ႏိုင္မ်က္လံုးေတြက မရိုးသား။ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမွဳ သ႑ာန္ေလးေတြကို ေတြ႕ေနရသလိုလိုရွိသည္။ သို႕ေပမယ့္ လူမွဳေရး အရမို႕ သူမ ျပန္ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ပါသည္။

 

“ဟုတ္ကဲ့။ ေတြ႕ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္။ အိမ္ကို အလည္လာတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

“ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္ဆို ခဏခဏ ေရာက္ျဖစ္ေတာ့မွာ။ ကိုေအာင္နဲ႕ စီးပြားေရး တူတူ လုပ္မလားလို႕”

ကိုစစ္ႏိုင္က လိုသည္ထက္ ပိုေနေသာ အျပံဳးမ်ားျဖင့္ ျပန္ေျပာသည္။ ကိုၾကီးကို လွမ္းၾကည့္မိေတာ့ ကိုၾကီးမ်က္ႏွာက အရမ္းကို ေပ်ာ္ရႊင္ လန္းဆန္းေနတာေၾကာင့္ ဘာမွ ဆက္မေျပာမိေတာ့။ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းႏွင့္ ျပန္ေတြ႕ရလို႕ ေပ်ာ္ေနပံုေပၚသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား အတူစားၾက၊ ေသာက္ၾကရန္သာ သြားေရာက္ျပင္ဆင္ေပးလိုက္သည္။

 

ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ကိုစစ္ႏိုင္က အိမ္ကို ေခ်ာင္းေပါက္မတတ္လာသည္။ ကိုၾကီးႏွင့္အတူ ပုလင္းတူဘူးစို႕ ေသာက္ၾက၊ စားၾကသည္။ သူမတို႕ တေတြ စိတ္ပ်က္မိေပမယ့္ ကိုၾကီးမ်က္ႏွာေၾကာင့္ မကန္႕ကြက္ျဖစ္ၾက။ သတိႏွင့္ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ေနရန္သာ သူမညီမေလးမ်ားကို သတိေပးရသည္။ သို႕ေပမယ့္ သူမ သတိေပးရန္ တေယာက္ေတာ့ က်န္ခဲ့ပါသည္။ ဒီေလာက္အထိ ယုတ္မာမယ္ မထင္ထားမိခဲ့တာေၾကာင့္လဲ ျဖစ္သည္။ အသက္ ငါးဆယ္ေက်ာ္ေပမယ့္ အလွေသြးေတြ ေ၀ျဖာေနဆဲျဖစ္ေသာ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ မုဆိုးမ ေမေမ့ကို အပိုင္ၾကံသြားလိမ့္မယ္လို႕ေတာ့ သူမတို႕ ေတြးပင္ မေတြးမိခဲ့ၾကပါ။ မ်ားျပားလွေသာ ေမေမ့အလုပ္ေတြကို ကူလုပ္ေပးရင္း လူအမ်ားအၾကားတြင္ တြဲျပီး နာမည္ထြက္ေအာင္ ၾကိဳးပမ္းတာေတြ၊ ပြဲလမ္းသဘင္ေတြမွာ ေမေမ့ေနာက္က တေကာက္ေကာက္ လိုက္တာေတြ လုပ္ျပီး ဓာတ္ပံုေတြ အတူယွဥ္တြဲထြက္လာေအာင္ ပိုက္ဆံေပး စီမံတာေတြ လုပ္လာေတာ့မွ သူမတို႕ သတိထားမိေပမယ့္ အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားမွာ နာမည္က ထြက္ေနခဲ့ျပီျဖစ္သည္။ မတတ္သာသည့္အဆံုး တရွက္က ႏွစ္ရွက္ မျဖစ္ေအာင္ ေမေမက လက္ထပ္လိုက္သည္။

 

သို႕ေပမယ့္ စိတ္ဆင္းရဲမွဳေတြေၾကာင့္ ေမေမ အသက္မရွည္ခဲ့ပါ။ ေမေမဆံုးေတာ့ ကိုစစ္ႏိုင္လက္ထဲတြင္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းအားလံုး ေရာက္ေနခဲ့ျပီ။ အိမ္ႏွင့္ ပတ္သက္လို႕သာ ဘယ္သူကမွ ေရာင္းဖို႕ သေဘာမတူၾကတာေၾကာင့္ အေမြဆိုင္အိမ္ၾကီးအျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သူမ်ားလက္ထဲ မေရာက္ပဲ က်န္ေနခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ အိမ္ထဲမွာ အတုူေနၾကေပမယ့္ အိမ္ရဲ႕ စီးပြားေရးကို ကိုစစ္ႏိုင္ကသာ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတာေၾကာင့္ သူမတို႕ အိမ္ရွင္မ်ားမွာ တစတစႏွင့္ အရိုးအရင္းကိုက္ရေသာ ကၽြန္ဘ၀သို႕ က်ေရာက္လာၾကသည္။ မေနႏိုင္ေသာ ကိုငယ္က ေက်ာင္းထြက္ျပီး သေဘၤာတက္သြားသည္။ အိမ္ကို ေငြျပန္ပို႕ျပီး မေလးနဲ႕ ညီေထြးေလးတို႕ရဲ႕ ေက်ာင္းစရိတ္ကို ေထာက္ပံ့ရသည္ဆိုေပမယ့္ ေပးတာယူ၊ ေက်ြးတာစားေနရေသာ ဘ၀မွာ လူငယ္ေတြရဲ႕ အနာဂတ္ကား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မဲ့ေနဆဲ။ သိပ္ထက္ျမက္တဲ့ မိခင္ေတြရဲ႕ ေျခရာကို သားသမီးေတြ မွီေအာင္ လိုက္ႏိုင္စြမ္း မရွိဖူးဆိုတာ မွန္ေနသလား မသိ။ ေမေမရွိတုန္းက ေမေမ့ကိုသာ အရာရာမွီခိုေနၾကသည္မို႕ ေမေမမရွိခ်ိန္ေတြ သူမတို႕အားလံုး မလုပ္တတ္၊ မကိုင္တတ္ႏွင့္ ကိုစစ္ႏိုင္ ၾကီးစိုးျခယ္လွယ္သမွ်သာ ခံၾကရသည္။ ကိုစစ္ႏိုင္ လက္သပ္ေမြးထားေသာ လူဆိုးလူမိုက္မ်ား၏ ျခိမ္းေခ်ာက္အႏိုင္က်င့္မွဳေတြကိုလဲ ခံၾကရေသးသည္။

 

ေမေမတို႕ လက္ထပ္ျပီးစဥ္တုန္းက သူမတို႕တေတြ စုျပီး ကိုစစ္ႏိုင္ကို အလိုမရွိ လုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ေမေမဆံုးျပီးေတာ့လဲ ကိုစစ္ႏိုင္ အိမ္ေပၚက ဆင္းရေအာင္ ၾကိဳးပမ္းခဲ့ၾကေသးသည္။ အျပင္းအထန္ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ေနခ်ိန္တြင္ ကိုၾကီးက စင္ေပၚေရာက္လာသည္။ သူရေအာင္ ေဆြးေႏြးျဖန္ေျဖေပးမည္လို႕ ဆိုခဲ့သည္။ ဒါေၾကာင့္ သူမတို႕ အားလံုး တညီတညာတည္း ကိုၾကီးကို ေခါင္းေဆာင္ေရြးခဲ့ၾကသည္။ သို႕ေပမယ့္ ကိုစစ္ႏိုင္က သူ႕လက္ထဲ အကုန္ေရာက္ေနသည့္ ၾကီးစိုးျခယ္လွယ္ခြင့္ကို လြယ္လြယ္ႏွင့္ မစြန္႕။ တေမဂ်ာတည္း အတူေက်ာင္းတက္ခဲ့သည့္ ကိုၾကီးရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မွဳ အရည္အခ်င္း ဆိုတာကိုလဲ သူက အတြင္းသိ၊ အစင္းသိ။

 

ပုလင္းတူ၊ ဗူးစို႕ ျဖစ္ခဲ့သူ အခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့ ဘယ္လို အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ဘယ္လိုအထာေပးရမည္ကို နားလည္ျပီးသား။ “ေဆြးေႏြးၾကတာေပါ့ကြာ။ မင္းညီေတြ၊ ညီမေတြ မကၽြံလာေအာင္သာ မင္းထိန္းေပး” ဆိုျပီး ငါးရံ့ဆီႏွင့္ ငါးရံ႕ျပန္ေၾကာ္ထားခဲ့သည္။ အေျခအေနေတြကို ေတြ႕ေနေပမယ့္ ကိုၾကီးကို ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ေရြးထားခဲ့သည္မို႕ သူမတို႕ေတြ မေျပာရက္၊ မဆိုရက္၊ မေ၀ဖန္ရက္ၾက။ သူမတို႕ အခ်င္းခ်င္းကြဲေနရင္ ကိုစစ္ႏိုင္က ႏြားကြဲတုန္း၊ က်ားဆြဲ လုပ္လာမွာ စိုးလို႕ ျငိမ္ကုပ္ေနခဲ့ၾကသည္။ သို႕ေပမယ့္ အခုေတာ့ ေျပာရေတာ့မည္။ မေျပာလို႕ မျဖစ္ေတာ့။ ႏြားက ကြဲတာ မဟုတ္ပဲ ေခါင္းေဆာင္ႏြားလားက က်ားရဲတြင္းထဲကို ခုန္ဆင္းဖို႕ပင္ ခိုင္းေနျပီျဖစ္သည္။ သူမို႕ လုပ္ရက္ေလျခင္း၊ သူမို႕ ေျပာရက္ေလျခင္း။ အေတြးမ်ားႏွင့္အတူ သူမ မ်က္ရည္၀ဲလာသည္။ မျဖစ္ေတာ့။ ကိုၾကီးကို သူမ စကားသြားေျပာမွ ျဖစ္ေတာ့မည္။ တားမွ ျဖစ္ေတာ့မည္။

 

(၃)

 

“ငါတို႕သူ႕ကို ဆန္႕က်င္ေနတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ျပီဟာ။ ထိေရာက္မွဳမွ မရွိတာပဲ။ ပကတိအေျခအေနမွန္ကို နားလည္လက္ခံရမယ္ေလဟာ”

 

ကိုၾကီးက စိတ္ဓာတ္က်ေနေသာ အသံျဖင့္ တိုးတိုးေလး ေျပာသည္။ မာရသြန္ခရီးကို မီတာ (၁၀၀) အေတြးနဲ႕ ကိုၾကီး ၀င္ ေျပးခဲ့တာ ျဖစ္မယ္လို႕ သူမ ေတြးလိုက္မိသည္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူေျပာတာကို အရင္နားေထာင္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိသည္။ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ေမာင္ႏွမမို႕ သူမတို႕ ႏွစ္ေယာက္က အနီးစပ္ဆံုး ရင္းႏွီးခဲ့ၾကပါသည္။

 

“ငါတို႕နဲ႕ သူနဲ႕ တသက္လံုး ဆန္႕က်င္ဘက္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ခုဆို သူ႕ဘက္က ေလွ်ာ့လာျပီဟာ။ ဒီအိမ္ၾကီးကို စီမံခန္႕ခြဲဖို႕ အဖြဲ႕ဖြဲ႕မယ္တဲ့။ သူ႕လူေတြ လဲပါမယ္။ ငါတို႕ထဲကလဲ ပါမယ္။ အတူတူ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ဖို႕။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ အစီအစဥ္လဲဟာ။ ငါလဲ အသက္ၾကီးျပီ။ သူ႕ကို ဆန္႕က်င္ေနရတာလဲ ႏွစ္မ်ားစြာ ၾကာခဲ့ျပီ။ ဘာမွ မရတာထက္စာရင္ ငါ့မိသားစုရဲ႕ ဆက္လက္ရွင္သန္ ရပ္တည္ခြင့္အတြက္ ရသေလာက္ေလး ၀င္ယူမွ ရေတာ့မယ္”

 

“ရွင္သန္ခြင့္။ ဟုတ္လား ကိုၾကီး။ ကိုၾကီး မိသားစုရဲ႕ ဆက္လက္ရွင္သန္ခြင့္အတြက္ သူစီမံတာကို လက္ခံဖို႕”

 

“ဟုတ္တယ္ေလဟာ။ အရင္တုန္းကဆို သူပဲ အားလံုးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတာ။ ခုဆို လမ္းဖြင့္လာတာပဲ။ ငါ့မိသားစုကို သူအသိအမွတ္ျပဳဖို႕အတြက္ ငါၾကိဳးစားရမယ္။ ရွင္သန္ခြင့္ ဆိုတာ လူေတြအတြက္၊ မိသားစုေတြအတြက္၊ ေနာက္ဆံုးဟာ တိုင္းျပည္တျပည္အတြက္ အေရးၾကီးဆံုး အရာပဲ”

 

ဒီေလာက္ဆို ကိုၾကီးရဲ႕ အတြင္းစိတ္ကို တြက္ခ်က္လို႕ ရျပီဆိုတာ သူမ သေဘာေပါက္လိုက္သည္။ သူမတို႕ မွားခဲ့ၾကပါျပီ။ အိမ္ၾကီးထဲမွာ ေနထိုင္တဲ့ မိသားစုသားခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီး ထဲကေန သူ႕မိသားစုေလး တခုတည္းကိုသာ ကြက္ျပီး စဥ္းစားတတ္သူကိုမွ တအိမ္လံုးရဲ႕ အေရးအတြက္ ေခါင္းေဆာင္ေရြးမိ ခဲ့ၾကပါပေကာလား။ယူက်ံဳးမရ စိတ္ေတြျဖင့္ သူမ စကားစလိုက္မိသည္။

 

“ျပႆနာေတြကို ငါျပန္ေတြးမိတယ္ဟာ။ ကိုစစ္ႏိုင္ အိမ္ေပၚ ေရာက္လာျပီးေတာ့ ပထမဆံုး ညီေထြးေလးနဲ႕ ျပႆနာ စတက္တယ္ေနာ္။ ျပႆနာစျဖစ္ျပီး ထိပ္တိုက္ျဖစ္ေနတုန္းမွာ နင္က ပါလာခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ နင္က ျပႆနာေတြကို နင္ဦးေဆာင္ေျဖရွင္းေပးမယ္ဆိုလို႕ နင့္ကို ငါတို႕အားလံုးက ေခါင္းေဆာင္ေရြးခဲ့ၾကတယ္။ ငါတို႕ နင့္ကို ေရြးခဲ့ၾကတာက နင့္မိသားစုရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ အေနနဲ႕မဟုတ္ဘူး။ တအိမ္လံုးရဲ႕ အနာဂတ္ကို ဦးေဆာင္ပဲ့ကိုင္ႏိုင္မယ့္ အိမ္ေခါင္းေဆာင္ အေနနဲ႕ ေရြးခဲ့ၾကတာ။ ငါတို႕ နင့္ကို အရာရာ ပံုအပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ငါတို႕အိမ္ေပၚမွာ ကိုစစ္ႏိုင္ရဲ႕ အုပ္စိုးျခယ္လွယ္မွဳ အာဏာပေပ်ာက္ေရးအတြက္ လုပ္ဖို႕ တပ္ဦးမွာ ထားခဲ့ၾကတယ္။ တအိမ္လံုးကို ကိုယ္စားျပဳျပီး ကိုစစ္ႏိုင္ရဲ႕ မတရားမွဳေတြကို ဆန္႕က်င္ဖို႕ပဲ။ ဒါေပမယ့္ နင္က ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္အထင္ၾကီးတယ္။ နင္ေျပာရင္ ကိုစစ္ႏိုင္က လက္ခံမယ္လို႕ ထင္တယ္။ ဆန္႕က်င္ေရး လမ္းေၾကာင္းကို ေသြဖည္ျပီး၊ ေတာင္းဆိုေရး လမ္းစဥ္ကို လိုက္တယ္။ ကိုစစ္ႏိုင္ကလဲ နင့္သူငယ္ခ်င္း အရင္းၾကီးဆိုေတာ့ နင့္အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္း သိတယ္ထင္ပါရဲ႕။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြ ေပးျပီး နင့္ကို ၾကိဳးရွည္ရွည္နဲ႕ လွန္ထားတယ္။ နင္ကလဲ ဒါကို မသိဘူး။

အေမတေယာက္လံုး ေပးလိုက္ရတာေတာင္ မမွတ္ေသးဘူး။ ယံုတုန္းပဲ။ ေနာက္ဆံုး နင့္ကို ငါတို႕အားလံုးက ေရြးျပီး၊ ေယာက်္ားခ်င္း စိန္ေခၚ အႏိုင္ယူဖို႕ ၀န္းရံေပးခဲ့တာေတာင္ နင္က ေညာင္နာနာလုပ္ေနလို႕ နင့္မိန္းမနဲ႕ အငယ္ေကာင္ေလး အိမ္ေပၚက ဆင္းသြားရတဲ့ အထိပဲ မဟုတ္လား။ နင့္မိန္းမက အေ၀းမွာ ေရာက္ေနေပမယ့္လဲ ငါတို႕ကို ေမ့မသြားပါဘူးဟာ။ အိမ္ရဲ႕ အေရးအတြက္ ဆက္ျပီး လုပ္ေနတုန္းပဲ။ ကိုစစ္ႏိုင္ကို ဘယ္လို ဆန္႕က်င္ျပီး သူ႕က်ြန္ဘ၀ကေန ငါတို႕ တအိမ္လံုးလြတ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဆိုတာ ခုအခ်ိန္အထိ ၾကံဆေပးေနတုန္းပဲ။ နင္က နင့္မိသားစု အေရးပဲ ၾကည့္မယ္လို႕ ေျပာတယ္။ နင့္အေပၚ ယံုၾကည္ခဲ့ၾကတဲ့ ငါတို႕ေတြကို ထည့္မတြက္ရင္ေနပါ။ အေ၀းမွာ ေရာက္ေနတဲ့ နင့္မိန္းမနဲ႕ နင့္သားအငယ္ေလးကေကာ နင့္မိသားစု မဟုတ္ဘူးလား။ ျပီးေတာ့ နင့္သမီး။ နင့္သမီးဟာ ငါတို႕ တအိမ္လံုးရဲ႕ လက္ေပၚမွာ ၾကီးလာခဲ့တာ။ နင္ကသာ နင့္မိသားစုဆိုျပီး ခြဲျခားဆက္ဆံေနေပမယ့္ နင့္သမီး၊ နင့္မ်ိဳးဆက္ကို ငါတို႕က ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း၊ ဒီအိမ္ၾကီးတခုလံုးရဲ႕ မ်ိဳးဆက္လို႕ သေဘာထားခဲ့ၾကတာ။ သူ႕စိတ္ထဲမွာကလဲ နင့္လို နင္တို႕ မိသားစု ရွင္သန္ခြင့္၊ နင္တို႕ မိသားစု အနာဂတ္ကိုပဲ ၾကည့္ျပီး ကိုစစ္ႏိုင္ရဲ႕ ၾကိဳးကိုင္အုပ္စီးမွဳကို ခံခ်င္တဲ့ စိတ္မရွိဘူး။ ေအး- ရွင္သန္ခြင့္ဆိုလို႕လဲ ငါက ေျပာရဦးမယ္။ နင္က နင့္သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း ပုလင္းတူဘူးစို႕ လူယုတ္မာကို ေတာ္ေတာ္ယံုတယ္ ဟုတ္လား။ သူေျပာတာက ရွင္းရွင္းေလးေနာ္။ သူ႕ရဲ႕ စီမံခန္႕ခြဲေရး အဖြဲ႕ဆိုတာမွာ သူ႕ေမြးစားသားေတြဆိုျပီး အိမ္ထဲမွာ ဓားတကိုင္ကိုင္နဲ႕ လမ္းပတ္ေလွ်ာက္ေနတဲ့ စစ္ေသြးရယ္၊ အရက္မူးျပီး ရမ္းကားေနတဲ့ ျဖိဳးေအာင္ရယ္၊ အားအာယားယား အက်ီၤခၽြတ္ျပီး သူ႕ဗလ ၾကီးေၾကာင္း လိုက္ျပေနတဲ့ စြမ္းအားရယ္ေတြက အဓိက ပါမွာ။ ျပီးေတာ့ အိမ္လံုျခံဳေရး တာ၀န္ခံက ကိုစစ္ႏိုင္ကိုယ္တိုင္ပဲ။

သူေရးထားတဲ့ အဖြဲ႕အေၾကာင္း နင္ေသခ်ာေကာ ဖတ္ျပီးျပီလား။ အဲဒီ စီမံခန္႕ခြဲေရး အဖြဲ႕ကို အိမ္လံုျခံဳေရးအရ အခ်ိန္မေရြး ဖ်က္သိမ္းလို႕ ရပါတယ္ဆိုေနမွ။ သူၾကိဳးကိုင္တာမဟုတ္လို႕ ဘာလဲ။ နင့္ကိုေကာ သူက ဘယ္ေလာက္ထိ အေရးေပးမယ္ ထင္လို႕လဲ။ ျခံထဲမွာ တံျမက္စည္းလွဲဖို႕၊ ပန္းပင္ေရေလာင္းဖို႕ တာ၀န္ေလာက္ ရရင္ေတာင္ ကံေကာင္းတယ္မွတ္ပါ။ နင့္ကို သူက လူလိုသူလို သေဘာထားျပီးမ်ား သူ႕အဖြဲ႕ထဲ ပါဖို႕ ေခၚေနတယ္ ထင္လို႕လား။ နင္က အစ္ကို အၾကီးဆံုးဆိုေတာ့ နင့္ကို ခ်ိဳးထားႏိုင္ရင္ ငါတို႕ အားလံုး သူ႕ကို ဆန္႕က်င္ေနတာေတြ ရပ္သြားႏိုင္ျပီဆိုျပီး ပါခိုင္းေနတာ ကိုၾကီးရဲ႕။ ငါတို႕က နင့္ကို မတရားအႏိုင္က်င့္ခံေနရတဲ့ ငါတို႕ တအိမ္လံုးက လူေတြရဲ႕ ေရွ႕မွာမားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေပးဖို႕ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ေနရာမွာ ထားခဲ့ၾကတာပါဟာ။ တပ္ဦးမွာ ထားခဲ့ၾကတာပါ။ ရွင္သန္ခြင့္ ဆိုတာကို နင္က လူယုတ္မာ ကိုစစ္ႏိုင္ရဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳမွဳလို႕ သေဘာေပါက္ေပမယ့္ ငါကေတာ့ ငါတို႕ တအိမ္လံုးရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးအျဖစ္ ရွင္သန္ခြင့္ ဆိုတဲ့ တျခား အမ်ိဳးအစားလဲ ရွိေသးတယ္လို႕ ထင္တာပဲ။ နင္ကလူယုတ္မာရဲ႕ စီမံခ်က္ကို လက္ခံမယ္လို႕ စကားစရံု ရွိေသးတယ္။ နင့္အေပၚ ၀န္းရံခဲ့သူေတြရဲ႕ နင့္အေပၚ ျမင္သြားတဲ့ အျမင္ေတြ၊ ေနာက္ဆံုး နင့္မ်ိဳးဆက္ ကိုယ္တိုင္က နင့္ကို ျပန္ၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြကို နင္မေတြ႕ဘူးလား။ နင္လက္ခံလိုက္တာနဲ႕ တအိမ္လံုးရဲ႕ အေရးကို လုပ္ေနတဲ့ တပ္ဦးေနရာကေန နင္ဘာသာနင္ ဖယ္ရွားလိုက္ျပီဆိုတာ သေဘာေပါက္စမ္းပါဟာ ငါတို႕ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး လုပ္ခဲ့ဖူးသူက လူယုတ္မာရဲ႕ ဖိနပ္ၾကိဳးကို ခ်ည္ေပးေနရတာကိုေတာ့ ငါ မျမင္ပါရေစနဲ႕။ ငါရင္နာလြန္းလို႕ပါ။

အတိုခ်ဳပ္ဆိုရရင္ နင္ေျပာေနတဲ့ ရွင္သန္ခြင့္ဆိုတာမွာ ႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္ဟာ။ လူယုတ္မာက နင့္ကို အသိအမွတ္ျပဳျပီး သူ႕ရဲ႕ ကၽြန္ေနရာမွာ ထားတာကို ခံယူဖို႕အတြက္ ရွင္သန္ခြင့္နဲ႕ တအိမ္လံုးက နင့္ကို တပ္ဦးမွာ ထားျပီး လူယုတ္မာကို ဆန္႕က်င္ဖယ္ရွားတာေတြမွာ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ရွင္သန္ခြင့္။ ဒီႏွစ္ခုမွာ နင္တခုခုေတာ့ ေရြးရလိမ့္မယ္။ ငါကေတာ့ နင့္ကို ဒုတိယရွင္သန္ခြင့္ကို ေရြးေစခ်င္တယ္။ ေအး- အဲလိုဆိုလို႕။ ငါတို႕ေတြအားလံုးထဲမွာ နင္က မရွိမျဖစ္ အေရးပါေနလြန္းလို႕ေတာ့ မထင္နဲ႕။ နင္မရွိပဲနဲ႕လဲ ညီေထြးေလး ဦးေဆာင္ျပီး သူ႕ကို ငါတို႕ ဆန္႕က်င္ခဲ့ဖူးပါတယ္ဟာ။ နင္က ေနာက္မွ ေပၚလာခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ နင့္ကို ငါတို႕အားလံုးက ေခါင္းေဆာင္တင္ခဲ့ပါတယ္။ အျမင့္ကို ပို႕ခဲ့ပါတယ္။ ျမင့္တယ္ထင္ျပီး ခုန္ခ်ရင္ေတာ့လဲ နင့္သမိုင္းေပါ့။ ငါဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ။ နင္က ငါ့ထက္ အသက္ၾကီးပါတယ္။ ငါ့ထက္လဲ ပိုျပီး စဥ္းစားဥာဏ္ ရွိလိမ့္မယ္လို႕ ငါယံုပါတယ္။ နင္ေသခ်ာ စဥ္းစားေနာ္ကိုၾကီး။ ဘ၀မွာ ျပင္လို႕ ရတဲ့ အမွားရွိသလို ျပင္လို႕ မရတဲ့အမွားလဲ ရွိတယ္။ ေနာက္ျပန္ဆုတ္လို႕ ရတဲ့ လမ္းဆိုတာ ရွိသလို ေရွ႕တလွမ္းတိုးမိတာနဲ႕ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ က်သြားတတ္တာေတြလဲ ရွိတယ္။ ငါေျပာသင့္လို ေျပာျပီးျပီဟာ။ နင့္ဘာသာပဲ ဆံုးျဖတ္ေတာ့”

 

ျငင္းခုန္ဖို႕ သြားျခင္း မဟုတ္သည့္အတြက္ သူမ ထထြက္လာခဲ့သည္။ ကိုစစ္ႏိုင္ရဲ႕ ဖိနပ္ကို ၾကိဳးခ်ည္ေပးေနရေသာ ကိုၾကီးရဲ႕ ဘ၀ကို မေတြ႕ရပါေစနဲ႕ လို႕ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ဆႏၵေတြ အျပည့္ႏွင့္။

 

ခင္မမမ်ိဳး (၂၂၊ ၃၊ ၂၀၁၀)