ကၽြန္မဆက္၍ေရးခ်င္ေသာ ေဖေဖ့အေျကာင္းမ်ား (အမွတ္ ၁၈)
ေမျမိဳ႔႕အထူးဗုိလ္သင္တန္း
၁၉၄၅ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၆ ရက္ႏွင့္ ၇ ရက္ေန႔မ်ားမွာ ျမန္မာတုိ႔ဘက္က ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ တဲ့အဖြဲ႔နဲ႔ ျဗိတိသွ်တုိ႔ဘက္က ေလာ့ဒ္လူဝီေမာင့္ဘက္တန္တုိ႔ ေခါင္းေဆာင္တဲ့ အဖြဲ႔ ၂ ဖြဲ႔ သီဟုိဠ္ကၽြန္း (ယခု သီရီ လကၤာႏုိင္ငံ) ကႏၵီျမိဳ႕တြင္ မ်ိဳးခ်စ္ဗမာ့တပ္မေတာ္ အနာဂတ္နဲ႔ ပတ္သက္၍ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးျကျပီး “ကႏၵီစာခ်ဳပ္” ကုိ ခ်ဳပ္ဆုိခဲ့ျကပါတယ္။
အဲဒီစာခ်ဳပ္အရ မ်ိုးခ်စ္ဗမာ့တပ္မေတာ္က တပ္သားဦးေရ ၅၂၀၀ နဲ႔ အရာရွိ ၂၀၀ ကုိ အျမဲတမ္း ျမန္မာႏုိင္ငံ တပ္မေတာ္ (Burma Regular Army) တဲသုိ႔ ပူးေပါင္းထည့္သြင္းရန္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီကာလ ဗမာ့ႏုိင္ငံေရးနယ္ ပယ္ (အထူးသျဖင့္ လက္ဝဲသမားမ်ားအျကား) ဘေရာက္ဒါဝါဒ ဝင္ေနစဥ္ကာလျဖစ္လုိ႔ ဒီစာခ်ဳပ္ကို ခ်ဳပ္ဆုိခဲ့ျက တာပါ။ လြတ္လပ္ေရးကုိ ျငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ႔ ေတာင္းဆုိရယူႏုိင္တယ္တဲ့။ အဲဒီအယူအဆေအာက္မွာ ဂ်ပန္ကုိ ေအာင္ ျမင္စြာ ေတာ္လွန္ႏုိင္ခဲ့ျကတဲ့ လက္နက္ကုိင္ ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ရွိတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္ဗမာ့တပ္မေတာ္(Patriotic Burma Force -PBF) ကုိ ဖ်က္သိမ္းေပးလုိက္ျကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တဖက္မွာလည္း အဲဒီအထဲက လူေပါင္း ငါးေထာင္ေက်ာ္ကို အျမဲတမ္းတပ္ထဲ ျပန္သြင္းေပးလုိက္ျပီး ပီပီျပင္ျပင္ တပ္မေတာ္တရပ္ျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ႏုိင္တာကေတာ့ အရႈံးထဲ က အျမတ္လုိ႔ပဲ ဆုိရမွာပါ။
အဲဒီစာခ်ဳပ္အရပဲ အသစ္ဖြဲ႔လုိက္တဲ့ ဗမာ့ေသနတ္ကုိင္တပ္ရင္း (၃) ကုိ သံလ်င္မွာ ဖြဲ႔စည္းဖြင့္လွစ္ျပီး ေဖေဖက ဒုတပ္ရင္းမွဴးအျဖစ္ အဲဒီေရာက္သြားပါတယ္။ တပ္ရင္းမွဴးက အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး (အုိင္းရစ္လူမ်ိဳး) ဒုဗုိလ္မွဴးျကီး သန္းဒါးပါ။ စာခ်ဳပ္ပါ သေဘာတူညီခ်က္ေတြအရ အသစ္ဖြဲ႔လုိက္တဲ့ ဗမာ့တပ္မေတာ္က တပ္မေတာ္အရာရွိေတြ ကုိ ျဗိတိသွ်တပ္မွဴးမ်ားက စစ္ပညာမ်ားကုိ သင္ေပးဖုိ႔အတြက္ ေမျမိဳ႕မွာ အထူးဗုိလ္သင္တန္းဖြင့္ခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီအထူးဗုိလ္သင္တန္းကို အသစ္ဖြဲ႔လုိက္တဲ့ တပ္ရင္းအသီးသီးက အရာရွိျကီးငယ္မ်ား အေတာ္မ်ားမ်ား တက္ျကရပါတယ္။ တႏွစ္ေလာက္ သင္ရမယ့္ သင္ရုိးညႊန္းတန္းကုိ ၃ လနဲ႔ အျပီးတက္ျကရတာျဖစ္ပါတယ္။ သင္ တန္းေပးသူအားလံုးဟာ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္ျပီး၊ ဗမာ့တပ္မေတာ္အေပၚ တစံုတရာ မေက်မလည္ရွိမႈေျကာင့္ ေရာ(သူတုိ႔ကုိ ေတာ္လွန္ခဲ့လုိ႔) ဗမာေတြအေပၚ လူမ်ိဳးေရးအရ အထင္ေသးမႈေျကာင့္ေရာ ဆက္ဆံေရးေတြဟာ တခါတရံ ျပင္းထန္တတ္ပါတယ္။ ဗမာေတြဘက္ကေတာ့ ေနာင္အနာဂတ္ ေခတ္မီ ဗမာ့တပ္မေတာ္ျကီး ေပၚေပါက္လာေရးဆုိတဲ့ ျမင့္ျမတ္လွတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ပန္းတုိင္ေအာက္မွာ ဒီဒုကၡေတြကုိ ျကိတ္မွိတ္ခံျပီး စစ္ပညာေတြကို အပတ္တကုတ္ သင္ယူခဲ့ျကပါတယ္။
ဒီအေျကာင္းအရာေတြကုိေတာ့ ဗုိလ္မွဴးျကီး(ေဟာင္း) တင္ေမာင္ေရးတဲ့ “တုိင္းျပည္က ႏုႏု၊ မုန္တုိင္းက ထန္ထန္” စာအုပ္မွာ အျပည့္အစံု ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။
၁၉၇၀ ခုႏွစ္မ်ားမွာ အဲဒီစာအုပ္ထြက္လာတာပါ။ အဲဒီစာအုပ္ထြက္လာေတာ့ စာေရးသူ ဗုိလ္မွဴးျကီး တင္ ေမာင္ကုိယ္တုိင္ လက္မွတ္ထုိးျပီး ကုိယ္တုိင္ ေဖေဖ့ဆီလာပို႔ပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔က အဲဒီတုန္းက စမ္းေခ်ာင္းဆီဆံု လမ္းအိမ္ကေလးမွာပါ။ ဗုိလ္မွဴးျကီးတင္ေမာင္ကုိယ္တုိင္လည္း အဲဒီတုန္းက ပင္စင္ယူျပီး ေတာင္ျကီးမွာ ေနပါ တယ္။
အဲဒီစာအုပ္ကို ကၽြန္မတုိ႔ေမာင္ႏွမတေတြ ဖတ္ျကျပီးေတာ့ ေဖေဖ့ကုိ ေတာင္ေမးေျမာက္ေမးေတြ ေမးျကည့္ျကပါ တယ္။ ေဖေဖလည္း အဲဒီစာအုပ္ အရင္ဖတ္သူျဖစ္လုိ႔ တခ်ိဳ႕ေရွးျဖစ္ေဟာင္း အေျကာင္းအရာေတြကုိ သူလည္း သတိရလာေနျပီး အဲဒီကာလက အျဖစ္အပ်က္မ်ားကုိ စိတ္လုိလက္ရ ျပန္ေျပာျပဖူးပါတယ္။
ေဖေဖက သူတုိ႔ ဂ်ပန္မွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ စစ္ပညာဟာ အလြန္နိမ့္တယ္တဲ့။ တပ္ခြဲမွဴး၊ တပ္စုမွဴး အဆင့္ေလာက္ပဲ သင္ေပးတာ။ ကုိယ္က ဘာတပ္မွ မရွိေတာ့ ေအက္ေျခလုပ္ငန္းေတြနဲ႔ လူစုျပီး တပ္ဖြဲ႔ႏုိင္ေရးအတြက္ ရည္ရြယ္ျပီး သင္ေပးခဲ့ျကတာတဲ့။ ဒီအဂၤလိပ္ေတြဖြင့္တဲ့ အထူးဗုိလ္သင္တန္းမွာေတာ့ တပ္ရင္းအဆင့္ျဖစ္လုိ႔ သေဘာတရား အေျခခံကအစ အဆင့္ျမင့္ေျကာင္းစတာေတြကို ေဖေဖက ေျပာျပပါတယ္။
ေဖေဖတို႔က အဲဒီအခ်ိန္က ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးအတြင္း လက္ေတြ႔တုိက္ပြဲေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား တုိက္ထားရလုိ႔ လက္ေတြ႔အေတြ႔အျကံဳေတြ အေတာ္ရွိေနျကျပီး ဒီသင္တန္းက သေဘာတရားလက္နက္ေတြ တင္ဆင္ေပးလုိက္ တဲ့အခါ လူေတြဟာ အေတြးအေခၚအရ ပြင့္ထြက္သြားျပီး အလြန္ရရွိခ်က္ ေကာင္းခဲ့ျကတယ္လုိ႔လည္း ေျပာျပပါ တယ္။
ဒီအဂၤလိပ္သင္တန္းဆရာေတြ (အထူးသျဖင့္ သင္တန္းမွဴး ေမဂ်ာဟတ္ဖုိ႔ဒ္) ဟာ သေဘာတရား အေျခခံေတြ အ ေတာ္ ေက်ညက္ျကျပီး သင္ျကားေတာ့လည္း အလြန္စနစ္က်တယ္လုိ႔ ေဖေဖပ ဆုိပါတယ္။ သိပ္ Professional ျဖစ္တာပဲတဲ့။
ဥပမာ ဟတ္ဖုိ႔ဒ္ သင္ျကားပုိ႔ခ်ေပးခဲ့တဲ့ Appreciation of Sitnation ဆုိရင္ ဘာကိစၥလုပ္လုပ္ အလြန္အသံုးဝင္ခဲ့ျပီး၊ အဲဒီေနာက္ပုိင္း တုိက္ပြဲေတြမွာ ေဖေဖက အဲဒီသေဘာတရားကုိ စနစ္တက် လက္ရွိအေျခအေနေတြနဲ႔ ကုိက္ညီ စြာ အသံုးခ်ခဲ့လုိ႔ အက်အဆံုးေရာ အရႈံးနဲ႔ နစ္နာခ်က္ေတြပါ နည္းပါးခဲ့ရတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။
ေဖေဖက သူတုိက္ပြဲတပြဲ၊ ကိစၥတခုအတြက္ ေသနဂၤဗ်ဴဟာ ဆြဲပီဆုိရင္ ရန္ငါအေျခအေန၊ အခ်ိဳးအစား၊ အား ေကာင္းခ်က္အားနည္းခ်က္ အားလံုး ျပည့္စံုလံုေလာက္ေအာင္ ဖက္စံုေထာက္လွမ္းေရးလုပ္ငန္းကို ေရပက္မဝင္ ေအာင္ အရင္လုပ္ေဆာင္ျပီးမွာ စီမံကိန္းဆြဲတာတဲ့။ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်အားလံုးကုိ လုပ္ေဆာင္ျပီးမွ ေရးဆြဲတဲ့စီမံကိန္းမ်ား ျဖစ္လုိ႔ အဖုအထစ္မရွိလွေျကာင္း ကၽြန္မတုိ႔ကို ေဖေဖက ေျပာျပဖူးပါတယ္။
အဲဒီသင္တန္းတက္ေတာ့ ေဖေဖတုိ႔တေတြဟာ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးအတြင္း ထင္ရွားေက်ာ္ျကားျပီး တပ္မွဴးျကီးမ်ား ျဖစ္ေနျကေပမယ့္ သင္တန္းသားမ်ားအျဖစ္ တစုတေဝးတည္း ျပန္ဆံုျကရတဲ့အခါ ငယ္စိတ္ေတြ ေပါက္ျပီး တေပ်ာ္တပါးျကီး ေပ်ာ္ျကရႊင္ျက ေနာက္ျကေျပာင္ျကနဲ႔ ငယ္မူေတြျပန္ခဲ့ျကတယ္ဆုိပဲ။
တေန႔ သူတုိ႔တေတြကုိ အဂၤလိပ္သင္တန္းမွဴက မနက္က်န္းမာေရး ေလ့က်င့္ခန္းအျဖစ္ ေျပးခုိင္းတာ ျမိဳ႕ျပင္က ဘုန္းျကီးေက်ာင္းတေက်ာင္းထဲ ေရာက္သြားျကသတဲ့။ သူတုိ႔ လူျကီးတခ်ိဳ႕ ဘုန္းျကီးေက်ာင္းေပၚတက္ျပီး ဘုန္း ျကီးကုိ ဝတ္ခ်ကန္ေတာ့ ေတာ့ ဘုန္းျကီးက သူတုိ႔နာမည္ေတြကိုလည္း သိထားေတာ့ အက်ိဳးအေျကာင္း ေမးျမန္း ေတာ့တာေပါ့။ ေမးရင္းျမန္းရင္းက ဘုန္းျကီးက “ေျသာ္ဒကာျကီးတုိ႔လည္း အိုးအိမ္ေတြ ခြဲထားပစ္ထားခဲ့ရတာ၊ သားသမီးေတြကုိ သတိရျကမွာပဲ”လုိ႔ ဆုိသတဲ့။ ဒီေတာ့ သူတုိ႔အထဲက ေခါင္းေဆာင္လုပ္လာတဲ့ ဗုိလ္လက္်ာက “ကေလးေတြလည္း သတိရတာပါပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ဒကာမျကီးကို ပုိသတိရမိတာေပါ့ ဘုရား”လုိ႔ ခပ္တည္တည္ ေလွ်ာက္သတဲ့။ ဘုန္းျကီးခမ်ာ အေတာ္ ကသိကေအာက္ျဖစ္သြားဆုိပဲ။ ေဖေဖက “အစ္ကုိျကီးဗုိလ္လက္်ာဟာ အဲဒီလုိ ေနာက္တီးေနာက္တဲ့ေတြလည္း လုပ္တတ္တယ္” လုိ႔ ရယ္ေမာျပီး ေျပျပပါတယ္။
လွေက်ာ္ေဇာ
၁-၇-၂၀၁၀။
