ကမၻာ့အလုပ္သမားလႈပ္ရွားမႈ (အပုိင္း ၁၀ အဆက္) နိဂံုးပုိင္း
ဥေရာပတုိက္သည္ ဘုိနာပတ္ (၂) ေယာက္အတြက္ဆုိလွ်င္ သိပ္ၿပီးငယ္လြန္းေနသည္မုိ႔ ဘုိနာပတ္တေယာက္က သမုိင္းဇာတ္ခုံေပၚက ဆင္းေပးလုိက္ရပါသည္။ ဆင္းေပးလုိက္ရတဲ့ တေယာက္ကေတာ့ လူဝီဘုိနာပတ္ပါ။ ဘစ္စ္မတ္ ေအာင္ပြဲခံသြားခဲ့ပါသည္။ ပရပ္ရွားဘုရင္ ဝီလီယံသည္ ဂ်ာမန္အင္ပါယာကေလး (ၾသစတီးရီးယား မပါ) ကုိ (၁၈၇၁) ခုႏွစ္မွာ ပရပ္ရွား လက္ေအာက္ခံအျဖစ္ တည္ေဆာက္ခဲ့ပါသည္။
လူဝီဘုိနာပတ္သည္ (၁၈၇ဝ) ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ (၁) ရက္ေန႔တြင္ သုံ႔ပန္းျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။ သူ သုံ႔ပန္းျဖစ္အၿပီး စက္တင္ ဘာလ (၄) ရက္ေန႔အေရာက္တြင္ ပဲရစ္ေတာ္လွန္ေရး ေပၚထြက္လာခဲ့ေလသည္။
ျပင္သစ္အင္ပါယာႏုိင္ငံေတာ္သည္ ကေလးမ်ားကစားသည့္ သဲပုံအိမ္ကေလးပမာ ျပိဳကြဲပ်က္စီးသြားၿပီး သမၼတႏုိင္ငံ ကုိ တဖန္ ျပန္လည္ေၾကညာရျပန္သည္။
သုိ႔ရာတြင္ ျပင္သစ္ျပည္၏ တံခါးေပါက္မွာ ရန္သူေတြ ေရာက္ေနၿပီ။ ပရပ္ရွားသည္ ခုခံစစ္ပြဲအဆင့္ကုိ ေက်ာ္လြန္ၿပီး က်ဴးေက်ာ္စစ္ဆင္လုိက္ပါၿပီ။ စက္တင္ဘာလ (၁၉) ရက္ေန႔တြင္ ပဲရစ္ျမိဳ႔ကုိ ဝုိင္းထားလိုက္ၾကသည္။
ျပင္သစ္အင္ပါယာ၏ စစ္တပ္ေတြကေတာ့ မက္ဇ္ျမိဳ႔မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိေအာင္ အဝုိင္းခံခဲ့ၾကရသည္။ သုိ႔မဟုတ္ လွ်င္လည္း ဂ်ာမဏီမွာ သုံ႔ပန္းျဖစ္ေနၾကရသည္။ ဤသုိ႔ေသာ အေရးေပၚအေျခအေနတြင္ ယခင္ဥပေဒျပဳအဖြဲ႔မွ ပဲရစ္ကုိယ္စား လွယ္မ်ားကုိ သူတုိ႔ဘာသာ “အမ်ဳိးသားကာကြယ္ေရးအစုိးရ” တရပ္ ဖြဲ႔စည္းၾကဖုိ႔ ျပည္သူလူထုက ခြင့္ျပဳေပးလုိက္ရသည္။ ထုိစဥ္ အခ်ိန္အခါႏွင့္ အေျခအေနမ်ားအေလ်ာက္ ကာကြယ္ေရးရည္ရြယ္ခ်က္အတြက္ အေလာသုံးဆယ္ ခြင့္ျပဳေပး လုိက္ရ ျခင္း ျဖစ္၏။ သည့္ေနာက္တြင္မူ လက္နက္ကုိင္ႏုိင္စြမ္းရွိေသာ ပဲရစ္ျမိဳ႔သားမွန္သမွ် အမ်ဳိးသားကာကြယ္ေရးတပ္ထဲ ဝင္ၿပီး လက္နက္ကိုင္ခဲ့ရသည္။ ပဲရစ္လူထုသည္ တပ္ရင္း (၁၉၄) ရင္းကုိ ဖြဲ႔ၿပီး ခုခံေရးစစ္ပြဲမွာ တက္တက္ျကြျကြ ပါဝင္ဆင္ႏႊဲ ခဲ့ၾကသည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ယခုအခါတြင္ လက္နက္ကုိင္ထားသူမ်ားအတြင္း၌ အလုပ္သမားေတြက အမ်ားစု ျဖစ္ေနသည္၊။ သုိ႔ရာ တြင္ အခ်ိန္ဘာမွမၾကာလုိက္ေသးခင္ လုံးဝနီးပါး ဓနရွင္ေတြျဖစ္ၾကသည့္အစုိးရႏွင့္ လက္နက္ကုိင္ထားေသာ ပစၥည္းမဲ့တုိ႔ အၾကား အတုိက္အခံျဖစ္မႈသည္ အတိအလင္း ပဋိပကၡအျဖစ္ ေပါက္ကြဲေပၚထြက္လာသည္။ အေၾကာင္းမူကား ကာကြယ္ေရး အစုိးရသည္ လူထုကုိ လွည့္ဖ်ားကာ ပရပ္ရွားတုိ႔ကုိ အည့ံခံဖုိ႔ ႀကံစည္ခဲ့ၾကသည့္အတြက္ ျဖစ္သည္။
ဤသည္တြင္ ေအာက္တုိဘာ (၃၁) ရက္ေန႔မွာ ဘလန္ကြီး ေခါင္းေဆာင္ၿပီး “အမ်ဳိးသားကာကြယ္ေရးအစုိးရ”ကုိ ပုန္ကန္ၾကသည္။ အလုပ္သမားတပ္ရင္းမ်ားသည္ ျမိဳ႔ေတာ္ခန္းမကုိ မုန္တုိင္းဆင္တုိက္ခုိက္ၿပီး အစုိးရအဖြဲ႔ဝင္တခ်ဳိ႔ကုိ ဖမ္းဆီး လုိက္ၾကသည္။ သုိ႔ရာတြင္ ဓနရွင္ေပါက္စ တပ္ရင္းတခ်ဳိ႔က ၾကားဝင္လာမႈေၾကာင့္ ဖမ္းထားသူေတြကုိ ျပန္လႊတ္ေပးလုိ္က္ ရသည္။ ႏုိင္ငံျခားတုိင္းတပါး စစ္အင္အားတရပ္၏ ဝုိင္းဝန္းျခင္းခံေနရေသာျမိဳ႔ေတာ္အတြင္းမွာ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္မေနေစလုိ သည့္ လူထုႀကီး၏ဆႏၵ ေၾကာင့္ အစုိးရသည္ ပုိေနၿမဲ က်ားေနၿမဲဆုိသလုိ သူ႔ေနရာသူ ျပန္ရသြားသည္။
ျပည္သူလူထုက (၁၈၇၁) ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီ (၂၂) ရက္ေန႔တြင္ ထပ္မံပုန္ကန္ခဲ့ေသးသည္။ သုိ႔ရာတြင္ မေအာင္ျမင္ ခဲ့ပါ။ ေနာက္ဆုံးက်ေတာ့ (၁၈၇၁) ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ (၂၈) ရက္ေန႔တြင္ အဝုိင္းခံေနရသည့္အတြက္ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးမႈ ျဖစ္ေနရေသာ ပဲရစ္သည္ ရန္သူေတြကုိ အေလွ်ာ့ေပးလုိက္ရသည္။ သုိ႔ရာတြင္ စစ္ပြဲသမုိင္းမွာ တခါမွ် မႀကဳံခဲ့ဖူးေသးသည့္ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြႏွင့္ပါ။
ခံကတုတ္ေတြမွာ လက္နက္ခ်ကုန္ၾကသည္။ ျမိဳ႔တံတုိင္းေတြမွာ ေသနတ္လက္နက္မ်ားမရွိေတာ့။ ေရွ႔တန္းက ကာကြယ္ေရး တပ္ရင္းႀကီးမ်ားႏွင့္ ကာကြယ္ေရးလႈပ္ရွားတပ္မ်ားက လက္နက္ေတြကုိ အပ္လုိက္ၾကၿပီး သူတုိ႔ကုိယ္သူတုိ႔ စစ္သုံ႔ပန္း ျဖစ္သြားၿပီဟု ထင္ထားလုိက္ၾကသည္။
သုိ႔ရာတြင္ အလုပ္သမားမ်ားပါဝင္ေသာ အမ်ဳိးသားကာကြယ္ေရးတပ္ကသူတုိ႔၏ ေသနတ္လက္နက္မ်ားကုိ တင္း တင္းက်ပ္က်ပ္ ဆက္လက္ဆုပ္ကုိင္ထားၿပီး အႏုိင္ရသူေတြႏွင့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးေလာက္သာ လုပ္ခဲ့ၾကေလသည္။
သည့္အတြက္ အႏုိင္ရသူတုိ႔သည္ ပဲရစ္ျမိဳ႔ေတာ္တြင္းသုိ႔ ေအာင္ပြဲခံဖုိ႔ ဝင္မလာရဲၾကေတာ့။ သူတုိ႔သည္ ပဲရစ္ျမိဳ႔ ေတာ္ ၏ ေသးငယ္လွသည့္ ေထာင့္ေနရာေလးတခုကုိသာ သိမ္းရဲသိမ္းႏုိင္ခဲ့ပါသည္။ ထုိမွ်မက သည္ေထာင့္ကေလး ဆုိတာက လည္း အပန္းေျဖ ပန္းၿခံေတြ၏ တစိတ္တပုိင္းေနရာကေလးမွ်သာပါ။ ေနာက္ၿပီး သည္ေထာင့္ေနရာကေလးေလာက္ကုိ ေတာင္မွ သူတုိ႔ ရက္နည္းနည္း ေလာက္ပဲ သိမ္းႏုိင္ခဲ့တာပါကလား။
သည္အခ်ိန္အေတာအတြင္း ပဲရစ္ျမိဳ႔ကုိ ၁၃၁ ရက္တုိင္တုိင္ ဆက္တုိက္ ဝုိင္းထားခဲ့သည့္ ရန္သူေတြသည္ ယခုေတာ့ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္ ပဲရစ္က လက္နက္ကုိင္အလုပ္သမားမ်ား၏ ဝုိင္းဝန္းထားမႈကုိ ခံေနၾကရပါပေကာ။ ပဲရစ္အလုပ္သမားတုိ႔သည္ ႏုိင္ငံျခားစစ္ႏုိင္သူမ်ားကုိ ခြင့္ျပဳေပးထားသည့္ က်ဥ္းေျမာင္းစြာ ကန္႔သတ္ထားေသာ ေထာင့္ေနရာကေလးမွေနၿပီး ဘယ္‘ပရပ္ ရွား’ တဦးတေယာက္ မွ် ေရွ႔တက္မလာရေအာင္ မ်က္ျခည္မျပတ္ ေစာင့္ၾကပ္ၾကည့္ရႈေနၾကေလသည္။
သူတုိ႔ေရွ႔ေမွာက္မွာပင္ အင္ပါယာႏုိင္ငံေတာ္၏တပ္ေတြ လက္နက္ခ်ကုန္တာ ႀကဳံေတြ႔ခဲ့ရေသာ ပရပ္ရွားတပ္မေတာ္ အတြက္ ပဲရစ္အလုပ္သမားမ်ား၏ ဒီေဆာင္ရြက္ခ်က္သည္ ေလးစားဖြယ္ ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။ ေနာက္ၿပီး ေတာ္လွန္ေရး၏ အုိးအိမ္ျဖစ္ေသာ ပဲရစ္ကုိ လက္စားေခ်ဖုိ႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ၾကသည့္ ပရပ္ရွား မင္းညီမင္းသားတုိ႔မွာလည္း ဒီလက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ ဒီ လက္နက္ကုိင္ အလုပ္သမားတုိ႔ကုိ မတ္မတ္ရပ္ၿပီး အရုိအေသေပးဖုိ႔ႏွင့္ အမွန္တကယ္ အေသအခ်ာ အေလးျပဳဖုိ႔ခုိင္းေစျခင္း ခံေနရပါပေကာ။
စစ္ပြဲအတြင္း ပဲရစ္အလုပ္သမားတုိ႔သည္ တုိက္ပြဲကုိ ႀကံ႔ႀကံ႔ခုိင္ခုိင္ ဆက္တုိက္သြားဖုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ တင္းတင္း က်ပ္က်ပ္ ေတာင္းဆုိခဲ့ၾကသည္။
သုိ႔ရာတြင္ (၁၈၇၁) ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီ (၂၈) ရက္ေန႔မွာပဲ “အမ်ဳိးသားကာကြယ္ေရးအစိုးရ”သည္ ပရပ္ရွားကုိ အည့ံခံေရး စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆုိခဲ့ၿပီး သုိင္းယားစ္ (၁၇၉၇- ၁၈၇၇) အား အစုိးရဖြဲ႔ေစခဲ့သည္။ သုိင္းယားစ္သည္ မူလက ဘုရင္စနစ္ဂုိဏ္းသား ဝန္ႀကီးတဦး ျဖစ္ၿပီး မီးစင္ၾကည့္ကျပတတ္သူတဦးသာ။
သုိင္းယားစ္က အစုိးရ၏ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာပုိ္င္သစ္ျဖစ္လာသည့္ ယခုအခါတြင္ ပဲရစ္အလုပ္သမားတုိ႔၏ လက္ထဲတြင္ ေသနတ္ေတြ ရွိေနသမွ် ေျမရွင္ႀကီးမ်ား၊ အရင္းရွင္ႀကီးမ်ားစေသာ ပုိင္ဆုိင္သူလူတန္းစားတုိ႔၏ အုပ္စုိးမႈသည္ အၿမဲတေစ အႏၱရယ္ ရွိေနလိမ့္မည္ ဆုိေသာအခ်က္ကုိ သူ နားလည္လုိက္မိသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူ၏ ပထမဦးဆုံး လုပ္ငန္း ကေတာ့ အလုပ္သမားမ်ားကုိ လက္နက္ျဖဳတ္ဖုိ႔ ႀကဳိးပမ္းေရးပါပဲ။
သုိင္းယားစ္ အစုိးရသည္ ပရပ္ရွားကုိ နယ္ေျမတခ်ဳိ႔ ခြဲေဝေပးၿပီး ျပင္သစ္ဖရန္႔ေငြ ကုေဋ (၅ဝဝ) ေလ်ာ္ေၾကး ေပးခဲ့သည္။ ဒီေနာက္တြင္မူ အလုပ္သမားမ်ားကုိ ႏွိပ္ကြပ္ဖုိ႔ ႀကံစည္သည္။ ျပည္တြင္းစစ္အတြက္ ျပင္ဆင္သည္။ သူ၏ အစုိးရကုိလည္း ဗာေဆးျမိဳ႔သုိ႔ ေရႊ႔ေျပာင္းလုိက္သည္။
(၁၈၇၁) ခုႏွစ္၊ မတ္လ (၁၅) ရက္ေန႔တြင္ သုိင္းယားစ္သည္ ပဲရစ္ျမိဳ႔သုိ႔ တပ္မ်ား လွ်ဳိ႔ဝွက္ေစလႊတ္ၿပီး ျပည္သူ လူထု၏ အေျမာက္ႀကီးကုိ သိမ္းယူဖုိ႔ လုပ္သည္။ ဤအေျမာက္ႀကီးမွာ ျပည္သူလူထုက ပဲရစ္ျမိဳ႔ေတာ္ ကာကြယ္ေရးအတြက္ လူထု၏ ရန္ပုံေငြႏွင့္ လုပ္ထားခဲ့သည့္ အေျမာက္ႀကီး ျဖစ္သည္၊ ဤအေျမာက္ႀကီးကုိ အစုိးရက လာလုသည့္သတင္း ပဲရစ္တျမိဳ႔လုံးသုိ႔ ပ်ံ႔ႏွံ႔သြားေလၿပီ။ ဤသည္တြင္ ပဲရစ္ျပည္သူလူထုတုိ႔က ေဖာက္ျပန္ေရးစစ္တပ္အား ဝုိင္းထားလုိက္ၿပီး တပ္မွဴး မ်ားကုိ ဖမ္းဆီးထားလုိက္သည္။ ပဲရစ္သည္ တေသြးတည္း တသားတည္း စည္းလုံးလာမိၿပီ။
ဤေန႔တြင္ပင္ ပဲရစ္ပစၥည္းမဲ့တုိ႔သည္ “အမ်ဳိးသားကာကြယ္ေရး တပ္ေကာ္မတီ” ကုိ ထူေထာင္ခဲ့ၿပီး ဒီမုိကေရစီ ဆုိရွယ္လစ္ သမၼတႏုိင္ငံ ထူေထာင္ရန္ ေဆာ္ေၾသာလုိက္သည္။ ဒီေကာ္မတီအေပၚ မာ့က္စ္က တန္ဖုိးထားၿပီး အကဲျဖတ္ ခဲ့သည္။ “အမ်ဳိးသား ကာကြယ္ေရးတပ္ေကာ္မတီသည္ တုိက္ခုိက္ေရးတပ္မ်ားထဲက ေရြးခ်ယ္ထားေသာ ဗဟုိေကာ္မတီ (၂ဝ) ဦးႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းခဲ့ၿပီး ၄င္းသည္ မတ္လ (၁၈) ရက္ေန႔တြင္ ထြန္းညွိခဲ့ေသာ၊ ဤရာစုႏွစ္တြင္ အႀကီးျမတ္ဆုံးေသာ ေတာ္လွန္ ေရးတရပ္ကုိ ျဖစ္ေပၚေစခဲ့ သည္”ဟူ၍ ေရးသားခဲ့ပါသည္။
မတ္လ (၁၈) ရက္ေန႔တြင္ အမ်ဳိးသားကာကြယ္ေရးတပ္ေကာ္မတီသည္ ပုန္ကန္မႈကုိ စတင္လုိက္သည္။ ဗာေဆးမွာ ရံုးးစုိ္က္ထားသည့္ ျပင္သစ္အစုိးရႏွင့္ ပဲရစ္ျမိဳ႔ေတာ္ အလုပ္သမားထုတုိ႔ စစ္ေၾကညာလုိက္ပါၿပီ။
အမ်ဳိးသား ကာကြယ္ေရးတပ္သည္ အမွတ္ (၅) ရပ္ကြက္၊ အမွတ္ (၁၃) ရပ္ကြက္တုိ႔တြင္ ကတုတ္မ်ား လုပ္ၿပီး တပ္စြဲခဲ့သည္။ အမွတ္ (၁၅၅) တပ္ရင္းႏွင့္ အမွတ္ (၂၂၂) တပ္ရင္းတုိ႔သည္ တျခားတပ္ရင္း (၆) ခုတုိ႔ႏွင့္ ပူးေပါင္းကာ အမွတ္ (၇) ရပ္ကြက္၊ အမွတ္(၁၈) ရပ္ကြက္ႏွင့္ ျမိဳ႔မရပ္ကြက္တုိ႔ကုိ သိမ္းပုိက္လုိက္သည္။ ပဲရစ္ျမိဳ႔ေတာ္ခန္းမတြင္လည္း ပစၥည္းမဲ့ေတာ္လွန္ေရးအလံေတာ္ကုိ စုိက္ထူလုိက္ပါၿပီ။
သုိင္းယားစ္သည္ ပဲရစ္ျမိဳ႔က လုံးဝထြက္ေျပးၿပီး ဗာေဆးျမိဳ႔မွာပဲ အေျခခ်ေတာ့သည္။ စစ္ရဲမ်ား၊ ပုလိပ္မ်ားတုိ႔ သည္လည္း ပဲရစ္ျမိဳ႔မွ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ၿပီး အခြင့္ေကာင္းကုိ ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကေလသည္။
အမ်ဳိးသားကာကြယ္ေရးေကာ္မတီက “ပဲရစ္ဘုံအဖြဲ႔”ကုိ ဖြဲ႔စည္းဖုိ႔ လုံးပန္းသည္။ (၁၈၇၁) ခုႏွစ္၊ မတ္လ (၂၆) ရက္ေန႔တြင္ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပၿပီး မတ္လ (၂၈) ရက္ေန႔မွာ ဘုံအဖြဲ႔ ဖြဲ႔စည္းေၾကာင္း ထုတ္ျပန္ေၾကညာလုိက္သည္။ ဘုံအဖြဲ႔ေကာ္မတီ (၈၆) ဦး ေရြးခ်ယ္ခဲ့ေလသည္။ ထုိစဥ္က အစုိးရအဖြဲ႔ ဆက္လက္ရွိေနေသးေသာ အမ်ဳိးသားကာ ကြယ္ေရးအဖြဲ႔၏ ဓနရွင္ဗဟုိေကာ္မတီ (၂၁) ဦးသည္လည္း သူတုိ႔၏ ႏုတ္ထြက္စာကုိ ပဲရစ္ဘုံအဖြဲ႔ထံ ေပးအပ္လုိက္သည္။
ဘုံအဖြဲ႔က ပထမဆုံး ထုတ္ျပန္လိုက္ေသာ အမိန္႔မွာ နာမည္ပ်က္လြန္းလွေသာ ပဲရစ္ စာရိတၱထိန္းသိမ္းေရးပုလိပ္ အဖြဲ႔ကုိ ဖ်က္သိမ္းလုိက္ေၾကာင္း ေၾကညာျခင္းပင္ ျဖစ္၏။
ဤ မတ္လ (၂၈) ရက္ေန႔မွာပဲ ျမိဳ႔ေတာ္ခန္းမမွာ ပစၥည္းမဲ့အစုိးရ ဖြဲ႔စည္းလုိက္ေၾကာင္း ေၾကညာသည္။ (ယေန႔ ထက္တုိင္ ဤေန႔မွာ လူထုအထိမ္းအမွတ္ပြဲမ်ား ျပဳလုပ္က်င္းပေနၾကဆဲပါ။)
ဘုံအဖြဲ႔၏ ေအာက္အဆင့္တြင္ ေကာ္မတီ (၁ဝ) ခု ဖြဲ႔စည္းခဲ့ၾကပါသည္။ ၄င္းတုိ႔မွာ...
၁။ အလုပ္အမႈေဆာင္ေကာ္မတီ
၂။ ဘ႑ာေရးေကာ္မတီ
၃။ စစ္ေရးေကာ္မတီ
၄။ တရားစီရင္ေရးေကာ္မတီ
၅။ လုံၿခဳံေရးေကာ္မတီ
၆။ ရိကၡာေကာ္မတီ
၇။ လုပ္အားေကာ္မတီ
၈။ ေရာင္းဝယ္ဖလွယ္ေရးေကာ္မတီ
၉။ ျပည္ပဆက္သြယ္ေရးေကာ္မတီႏွင့္
၁ဝ။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း အလုပ္အေကြၽးျပဳေရးႏွင့္ ပညာေရးေကာ္မတီ
တုိ႔ ျဖစ္ၾကပါသည္။
ေကာ္မတီတခုမွာ အဖြဲ႔ဝင္ (၅) ေယာက္မွ (၈) ေယာက္အထိ ပါဝင္ၾကသည္။ ဘုံအဖြဲ႔ေကာ္မတီဝင္မ်ားသည္ ေကာ္မတီခြဲမ်ားမွာ တြဲဘက္တာဝန္ယူၾကၿပီး စုေပါင္းေခါင္းေဆာင္မႈႏွင့္ ေဆာင္ရြက္ၾကသည္။ အမိန္႔မ်ားသည္ စုေပါင္းေခါင္း ေဆာင္မႈအရ ေပၚထြက္လာျခင္းျဖစ္ၿပီး ဗ်ဴရုိကေရစီကုိ ဖ်က္သိမ္းခဲ့ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လီနင္က “အရင္းရွင္မ်ား၏ ဒီမုိ ကေရစီသည္ ပစၥည္းမဲ့မ်ား၏ ဒီမုိကေရစီ အျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့သည္”ဟု သုံးသပ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
ဘုံအဖြဲ႔ဝင္တခ်ဳိ႔သည္ လန္ဒန္မွာ ရွိေနေသာ ကားလ္မာ့က္စ္ႏွင့္ ဆက္သြယ္ၿပီး ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ား ေတာင္းခံ ခဲ့ၾကသည္။ (ဘုံအဖြဲ႔ဝင္ ကုိယ္စားလွယ္သည္ လန္ဒန္သုိ႔ ေမလ (၇) ရက္ေန႔မွ (၁၂) ရက္ေန႔အထိ သြားေရာက္ၿပီး မာ့က္စ္ႏွင့္ ေတြ႔ဆုံခဲ့သည္။) သုိ႔ရာတြင္ မာ့က္စ္၏ ညႊန္ၾကားခ်က္တခ်ဳိ႔ကုိ မလုပ္ေဆာင္ႏုိင္ခဲ့ၾကပါ။ ဥပမာ...
၁။ ဘုံအဖြဲ႔အတြင္းရွိ စိတ္မခ်ရသူတခ်ဳိ႔အား ဖယ္ရွားေရး
၂။ ဘုံအဖြဲ႔က ေဒသအသီးသီးသုိ႔ ဆက္သြယ္စည္းရံုးးေရး
၃။ ဘုံအဖြဲ႔အေနျဖင့္ သုိင္းယားစ္ႏွင့္ ဘစ္စ္မတ္ အခ်ိတ္အဆက္လုပ္မႈကုိ သတိထားေရး
(မာ့က္စ္က ဘစ္စ္မတ္ႏွင့္ သုိင္းယားစ္တုိ႔၏ လွ်ဳိ႔ဝွက္ဆက္သြယ္မႈကုိ ဘုံအဖြဲ႔ထံ အေၾကာင္းၾကားခဲ့ရံုုံမွ်မက လန္ဒန္ တြင္လည္း ေၾကညာခ်က္တခုကုိ ထုတ္ျပန္ခဲ့ေသးသည္။)
၄။ ပဲရစ္ျမိဳ႔ ေျမာက္ဘက္ျခမ္းအား ကာကြယ္ေရးအတြက္ အားျဖည့္ထားေရး
၅။ ဗာေဆးအစုိးရတပ္မ်ားက ပရပ္ရွားတုိ႔ ဝုိင္းရံခဲ့ဖူးသည့္ ဘက္မွေန၍ အလစ္အငုိက္ တုိက္ခုိက္လာႏုိင္သည္ ကုိ သတိထားေရး ...တို႔ျဖစ္သည္။
ဘုံအဖြဲ႔သည္ မတ္လ ၃ဝ ရက္ေန႔တြင္ အဓမၼ စစ္မႈထမ္းစနစ္ႏွင့္ အၿမဲတမ္းတပ္မေတာ္ဆုိသည္တုိ႔ကုိ ဖ်က္သိမ္း လုိက္ၿပီး လက္နက္ကုိင္ႏုိင္စြမ္းရွိသူ ျမိဳ႔ေတာ္သားတုိင္း စာရင္းသြင္းဝင္ေရာက္ႏုိင္သည့္ အမ်ဳိးသားကာကြယ္ေရးတပ္သာလွ်င္ တခုတည္းေသာ လက္နက္ကုိင္အင္အား ျဖစ္ေၾကာင္းေၾကညာခဲ့သည္။ (၁၉၇ဝ) ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလမွ ဧၿပီလမတုိင္မီ အခ်ိန္အတြင္း အိမ္လခေပးေခ်စရာလုိေသာ ေငြမ်ား မေပးေခ်ေတာ့ရန္ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ျပဳလုိက္ၿပီး အကယ္၍ ေပးေခ်ၿပီးျဖစ္ေနပါက ေနာင္အတြက္ အိမ္လချကိဳ တင္ေငြေပးေခ်ၿပီးသား ျဖစ္သည္ -ဟု စာရင္းသြင္းသတ္မွတ္လုိက္သည္။ ေတာ္လွန္ေရးေၾကာင့္ ထြက္ေျပးသြားၾကသူမ်ား၏ အိမ္မ်ား၊ ေဟာ္တယ္မ်ားကုိ ဖရန္႔ေငြ (၂ဝ) ေအာက္ ငွားရမ္းခေငြမ်ားကုိ ေပးစရာမလုိုဟု သတ္မွတ္လုိက္သည္။ အိမ္ည့ံမွာ ငွားေနရသူေတြ အခ ေၾကးေငြေပးစရာမလုိဟု သတ္မွတ္လို္က္သည့္ သေဘာပါ။ ျမဴနီစီပယ္ေငြေခ်းဌာနက အေပါင္ဆုံးပစၥည္းေတြ ေရာင္းခ်မႈအားလုံးကုိလည္း တားျမစ္လုိက္သည္။
အဲဒီေန႔မွာပဲ ဘုံအဖြဲ႔အတြက္ ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္လုိက္တဲ့ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံသားမဟုတ္သူ ႏုိင္ငံျခားသားေတြကုိ တရားဝင္ လက္ခံအတည္ျပဳေၾကာင္း ေၾကညာလုိက္သည္၊ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ “ဘုံအဖြဲ႔ရဲ႔ အလံေတာ္ဟာ ကမၻာာ့သမၼတႏုိင္ငံရဲ႔ အလံေတာ္ ျဖစ္လုိ႔ပါ” ပဲတဲ့။ ဟန္ေဂရီႏွင့္ ပုိလန္မွ ေတာ္လွန္ေရးသမားတခ်ဳိ႔ ဘုံအဖြဲ႔ဝင္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။
ဧၿပီလ (၁) ရက္ေန႔တြင္ ဘုံအဖြဲ႔ဝင္ အမႈထမ္း မည္သူမဆုိ ၄င္းတုိ႔ရရွိၾကမည့္ အျမင့္ဆုံးလစာကုိ သတ္မွတ္ေပး ခဲ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘုံအဖြဲ႔ဝင္ေတြကုိယ္တုိင္၏ အျမင့္ဆုံးလစာသည္ ဖရန္႔ေငြ (၆, ဝဝဝ)၊ (မတ္ေငြ ၄, ၈ဝဝ) ထက္ မေက်ာ္ လြန္ေပ။ ေကာ္မတီဝင္တုိ႔၏လစာကုိ အလုပ္သမား အလတ္လႊာအဆင့္ထက္ မေက်ာ္လြန္ေအာင္ သတ္မွတ္ျခင္း ျဖစ္သည္။
ေနာက္တေန႔မွာ ဘုံအဖြဲ႔က ဘာသာေရးႏွင့္ ႏုိင္ငံေရး ခြဲျခားထားရန္ အမိန္႔ထုတ္သည္။ ဘုရားေက်ာင္းေတြကုိ ႏုိင္ငံေတာ္ႏွင့္ တသီးတျခားျဖစ္ေစဖုိ႔၊ ဘာသာေရးကိစၥအတြက္ ႏုိင္ငံေတာ္က ေပးေနရတဲ့ ေငြအားလုံးကုိ ရပ္စဲဖုိ႔၊ အလားတူပဲ ဘုရားေက်ာင္းပုိင္ ပစၥည္းဥစၥာမွန္သမွ်ကုိ ႏုိင္ငံပုိင္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲဖုိ႔ စသည္တုိ႔ကုိ အမိန္႔ထုတ္ျပန္လုိက္သည္။ ၄င္းလုပ္ငန္း၏ အဆက္အျဖစ္ ဧၿပီလ (၈ ) ရက္ေန႔တြင္ စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ ရွိေနသည့္ ဘာသာေရးအမွတ္တံဆိပ္ေတြ၊ ရုုပ္ပုံေတာ္ေတြ၊ တရားစာေတြ၊ ဆုေတာင္းစာေတြ မွန္သမွ်ကုိ ဖယ္ထုတ္ၿပီး သူ႔နယ္ပယ္ႏွင့္သူ တသီးတျခားျဖစ္ေစဖုိ႔ အမိန္႔ထုတ္ျပန္ကာ တစတစ အေကာင္အထည္ေဖာ္သြားသည္။ (၄င္းအခ်ိန္က ခရစ္ယာန္ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းမ်ားသည္ တန္ျပန္ေတာ္လွန္ေရး သမားေတြ ခုိေအာင္းရာ ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။ ထုိမွ်မက ထုိေခတ္က ခရစ္ယာန္ဘုန္ေတာ္ႀကီးမ်ားသည္ အာဏာပုိင္ အုပ္စုိး သူမ်ားႏွင့္ တေလွ်ာက္လုံး အက်ဳိးစီးပြားတူ ခ်ိတ္ဆက္ထားၾကသည္ ကုိလည္း သတိျပဳရေပမည္။)
သူတုိ႔ဖမ္းဆီးမိထားသည့္ ဘုံအဖြဲ႔၏ တပ္သားေတြကုိ ဗာေဆးအစုိးရတပ္မ်ားက ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် သတ္ပစ္ေနမႈ အတြက္ လက္တုံ႔ျပန္သည့္အေနျဖင့္ ဓားစာခံေတြ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္ၿပီး ေထာင္ခ်ဖုိ႔ဆုိေသာ အမိန္႔တရပ္ထုတ္ျပန္ခဲ့ေသး ေသာ္လည္း ဘယ္တုန္းကမွ အေကာင္အထည္ မေဖာ္ခဲ့ပါ။
ဧၿပီလ (၆) ရက္ေန႔တြင္ အမ်ဳိးသားကာကြယ္ေရးတပ္၏ တပ္ရင္း (၁၃၇) က ေခါင္းျဖတ္စက္ႀကီးကုိ သယ္ထုတ္ လာသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ လက္ခုပ္ၾသဘာေပးေနၾကေသာ လူထုပရိသတ္ႀကီးအလယ္မွာပဲ ေခါင္းျဖတ္စက္ႀကီးကုိ လူထုက မီးရွဳိ႔ပြဲ လုပ္ခဲ့ၾကသည္။ (၁၈ဝ၉) ခုႏွစ္ စစ္ပြဲအၿပီး ပထမ နပုိလီယံသိမ္းယူလာခဲ့သည့္ လက္နက္မ်ားကုိ အရည္ျကိဳ သြန္းေလာင္းကာ ထူေဆာက္ခဲ့ေသာ ဝင္ဒုိမီ (Vendome) ရင္ျပင္က ေအာင္ပြဲအထိမ္းအမွတ္ ေက်ာက္တုိင္ႀကီးသည္ အမ်ဳိးသားေရွာ္ဗင္ဝါဒ အမွတ္လကၡဏာႏွင့္ အမ်ဳိးသား အမုန္းပြားမႈကုိ လႈံ႔ေဆာ္ေနသည္ျဖစ္ရာ ျဖိဳလွဲပစ္သင့္သည္ဟု ဘုံအဖြဲ႔က ဧၿပီ (၁၂) ရက္ေန႔မွာ ဆုံးျဖတ္ခဲ့သည္။ ဒါကုိ အေကာင္အထည္ ေဖာ္တာကေတာ့ ေမလ (၁၆) ရက္ေန႔မွာပါ။
ဧၿပီလ (၁၆) ရက္ေန႔တြင္ ပုိင္ရွင္ေတြက ပိတ္ၿပီး ပစ္ေျပးသြားခဲ့ၾကသည့္ အလုပ္ရုုံ၊ စက္ရုုံေတြ၏ စာရင္းဇယားတခုကုိ ထုတ္ျပန္သည္။ ဒီစက္ရံုမွာ ယခင္က အလုပ္လုပ္ခဲ့ဖူးသူ အလုပ္သမားေဟာင္းေတြက ဒီစက္ရုုံျပန္လည္ လည္ပတ္ေရးကုိ စီမံကိန္းေရးဆြဲၿပီး အေကာင္အထည္ေဖာ္သြားၾကဖုိ႔။ ဒီအလုပ္သမားေတြ ပါဝင္ၿပီး သမဝါယမအဖြဲ႔ေတြ ဖြဲ႔ၾကဖုိ႔ႏွင့္ ဒီသမဝါယမအဖြဲ႔ေတြကုိ သမဂၢ ႀကီးတခုအျဖစ္ ေပါင္းစည္းေရးစီမံကိန္းလည္း ထားရွိဖုိ႔ ... စသည့္အမိန္႔မ်ား ထုတ္ခဲ့သည္။ စက္ရံုအလုပ္ရံု ပုိင္ရွင္ေတြျပန္လာခဲ့လွ်င္ေတာ့ စက္ရံုုံကုိ သိမ္းၿမဲသိမ္းထားေပမယ့္ ေလ်ာ္ေၾကး ျပန္ေပးခဲ့ပါသည္။
ဧၿပီလ (၂ဝ) ရက္ေန႔တြင္ ေပါင္မုန္႔အလုပ္ရံုုံမ်ားက မုန္႔ဖုတ္အလုပ္သမားေတြ ညဆုိင္းအလုပ္ဆင္းရျခင္းကုိ ပိတ္ပင္ လုိက္သည္။
လုပ္အားေသြးစုပ္မႈျပဳရာတြင္ နံပါတ္(၁) ပထမတန္းစားျဖစ္ေတြျဖစ္ၿပီး ပုလိပ္က ခန္႔ထားသည့္ သတၱဝါအေကာင္ဆုိး ေတြ၏ လက္ဝါးႀကီးအုပ္ထားရာ ေနရာျဖစ္ေနေသာ၊ ဒုတိယအင္ပါယာႏုိင္ငံေတာ္၏ လက္ထက္ကစၿပီး တေလွ်ာက္လုံး တည္ရွိလာခဲ့ေသာ အလုပ္ခန္႔ထားေရးရံုးးမ်ားကုိလည္း ပိတ္ပစ္လုိက္ပါသည္။
ဧၿပီလ (၃ဝ) ရက္ေန႔တြင္ အေပါင္ဆုိင္မ်ားကုိ ပိတ္ပစ္ဖုိ႔ အမိန္႔ထုတ္လုိက္သည္။ ဒီအေပါင္ဆုိင္ေတြဆုိသည္မွာ အလုပ္ သမားေတြအေပၚ သီးျခားေသြးစုပ္သည့္ သ႑ာန္တခုအေပၚ အေျခခံထားတာပါ။ ေနာက္ၿပီး အလုပ္ကိရိယာဆုိင ္ရာႏွင့္ ေခ်းေငြဆုိင္ရာဘက္တြင္ စက္ရံုတြင္း အလုပ္သမားမ်ား ခံစားရပုိင္ခြင့္ႏွင့္ ပဋိပကၡျဖစ္ေနေသာ ဆုိင္ေတြပါ။
ေမလ (၅) ရက္ေန႔တြင္ လူဝီ (၁၆) ဘုရင္ ေသမိန္႔က်ခဲ့စဥ္တုန္းက ေဆာက္လုပ္ခဲ့သည့္ ဝတ္ျပဳဆုေတာင္း ေက်ာင္းေတာ္ကုိ ျဖိဳခ်ပစ္ဖုိ႔ အမိန္႔ထုတ္လုိက္သည္။
ေက်ာင္းမ်ားတြင္ အယူသီးမႈ ပညာမေပးရ၊ ဘာသာေရးဘုန္းႀကီးေတြက စာသင္ေက်ာင္းမ်ားမွာ ပညာသင္ၾကား မေပးရဟူ၍ ကန္႔သတ္သည္။ ေက်ာင္းလခ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ေပးျခင္း၊ ကေလးထိန္းရံုမ်ား တည္ေထာင္ျခင္း၊ စာသင္ေက်ာင္းႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရး တြဲစပ္ေပးျခင္းမ်ား လုပ္ခဲ့သကဲ့သုိ႔ အႏုပညာျပခန္းမ်ား၊ သမုိင္းျပခန္းမ်ားလည္း တည္ ေထာင္ေပးခဲ့သည္။
ဤသုိ႔ျဖင့္ ႏုိင္ငံျခားက်ဴးေက်ာ္ေနသူေတြကုိ တုိက္ခုိက္ေနခဲ့ရသည့္အတြက္ ေနာက္တန္းေရာက္ေနခဲ့ရေသာ ပဲရစ္ အေရးေတာ္ပုံ၏ လူတန္းစားလကၡဏာသည္ မတ္လ (၁၈) ရက္ေန႔ကစၿပီး ထက္ျမက္ျပတ္သားစြာ ျပန္လည္ေပၚလြင္ လာသည္။ ဘုံအဖြဲ႔ဝင္ မ်ားသည္ အားလုံးနီးပါး အလုပ္သမားေတြခ်ည္း ျဖစ္ၾကတဲ့အတြက္ (သုိ႔မဟုတ္) တရားဝင္ အလုပ္သမားကုိယ္စားလွယ္မ်ား ပါေနၾက သည့္အတြက္ ဘုံအဖြဲ႔၏ ဆုံးျဖတ္ခ်က္မ်ားသည္ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစားလကၡဏာ ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ေပၚေနသည္။ ဓနရွင္သမၼတစနစ္ဂုိဏ္းသားေတြ သူရဲေဘာေၾကာင္ၿပီး မလုပ္ရဲခဲ့သည့္ လုိအပ္ေသာ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရးမ်ားကုိ လုပ္ရာမွာ ျဖစ္ေစ၊ အလုပ္သမားလူတန္းစား လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လႈပ္ရွားႏုိင္ဖုိ႔ လုိအပ္ေသာ အေျခ ခံျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးမ်ား လုပ္ရာမွာျဖစ္ေစ အလုပ္သမားလူတန္းစား၏လကၡဏာ ေပၚလြင္ခဲ့သည္။
အလုပ္သမားလူတန္းစားအတြက္ တုိက္ရုိက္အက်ဳိးရွိေစၿပိး အျခားတဖက္တြင္လည္း လူ႔အဖြဲ႔အစည္း၏ စနစ္ ေဟာင္းကုိ စူးစူးနစ္နစ္ ထုိးခြင္းလုိက္ေသာ အမိန္႔မ်ားကုိ ဘုံအဖြဲ႔က ထုတ္ျပန္ရာတြင္လည္း အလုပ္သမားလူတန္းစား လကၡဏာေပၚလြင္ခဲ့ပါသည္။ သုိ႔ရာတြင္ ရန္သူအဝုိင္းခံေနရသည့္ ျမိဳ႔တျမိဳ႔အတြင္းမွာ ဒီအမိန္႔မ်ား အားလုံးကုိ အေကာင္ အထည္ေဖာ္ဖုိ႔ဆုိလွ်င္ အလြန္ဆုံး အစျပဳရံုေလာက္သာ ျဖစ္ႏုိင္ပါလိမ့္မည္။ ေနာက္ၿပီး ေမလ အေစာပုိ္င္းမွ စတင္ကာ ဗာေဆးအစုိးရက စုစည္းပုိ႔ေဆာင္လာခဲ့လုိ႔ တေန႔တျခား အေရအတြက္ တုိးမ်ားလာေနေသာ သုိင္းယားစ္၏ အစုိးရတပ္ေတြ ကုိ တုိက္ခုိက္ေနရသည့္ဘက္မွာ အလုပ္သမားမ်ားႏွင့္ ေတာ္လွန္ေသာ လူထု၏အင္အားေတြကုိ ပုံေအာၿပီး သုံးစြဲေနရပါ ေသးသည္။
ဧၿပီလ (၂၅) ရက္ေန႔တြင္ ဘုံအဖြဲ႔သည္ ေရာင္နီေတာ္လွန္ေရးအမိန္႔တခ်ဳိ႔ကုိ ထုတ္ျပန္ခဲ့ၿပီး ေဖာက္ျပန္ေရး သတင္းစာ (၃ဝ ) ကုိ ပိတ္ပစ္ျခင္း၊ တန္ျပန္ေတာ္လွန္ေရးသမား (၂၆ဝ) ကုိ ဖမ္းဆီးရွင္းလင္းျခင္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါသည္။ ေမလ (၁) ရက္ေန႔ တြင္လည္း လုံၿခဳံေရးေကာ္မတီတရပ္ဖြဲ႔ၿပီး စစ္ေရးႏွင့္လုံၿခဳံေရးအတြက္ တာဝန္ေပးခဲ့ပါသည္။ သုိ႔ရာတြင္ လက္ေတြ႔မွာ ျပတ္သားမႈ မလုံေလာက္ခဲ့ပါ။
ဧၿပီလ (၇) ရက္ေန႔တြင္ ဗာေဆးတပ္မ်ားက ပဲရစ္ျမိဳ႔ အေနာက္ဘက္ျခမ္း စစ္မ်က္ႏွာမွာ ရွိသည့္ ႏ်ဴးယီလီျမိဳ႔က ဆိန္းျမစ္ကူး ကူးတုိ႔ဆိပ္ကုိ သိမ္းပုိက္လုိက္ၾကသည္။ တဖက္မွာက်ေတာ့ ေတာင္ဘက္ျခမ္းစစ္မ်က္ႏွာကုိ တုိက္ခုိက္ရာမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ယူဒီ၏ တြန္းလွန္ တုိက္ခုိက္မႈေၾကာင့္ (၁၁) ရက္ေန႔မွာ အစုိးရတပ္မ်ား အထိနာၿပီး ျပန္ဆုတ္သြားခဲ့ၾကသည္။
ပဲရစ္ျမိ႔သည္ ဗုံေတြႏွင့္ တရစပ္ တုိက္ခုိက္ျခင္းကုိ ခံေနရသည္။ ဒါတင္မက ဒီျမဳိ႔ေတာ္ကုိပဲ ပရပ္ရွားလူမ်ဳိးေတြ ဗုံးႏွင့္ တုိက္ခုိက္ခဲ့စဥ္က ‘အမ်ဳိးသား ရုိုိးရာအေမြအႏွစ္ေတြကုိ ဖ်က္ဆီးၿပီး ေစာ္ကားေနၾကတာပဲ’ဟု နာၾကည္းခဲ့ၾက သူေတြကုိယ္တုိင္ က ယခုေတာ့ ပဲရစ္ျမိဳ႔ကုိ ဗုံးထုတုိက္ခုိက္ေနၾကပါပေကာလား။ ဒီလူေတြပါပဲ၊ ယခုအခါမွာက်ေတာ့ သူတုိ႔ ပဲရစ္ကုိ ျပန္သိမ္းႏုိင္ဖုိ႔ဆုိသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဆီဒန္ႏွင့္ မက္ဇ္ျမိဳ႔ေတြမွာ စစ္အက်ဥ္းသားမ်ား ျဖစ္ေနၾကသည့္ ျပင္သစ္ စစ္သား ေတြကုိ အျမန္ျပန္လႊတ္ေပးဖုိ႔ ပရပ္ရွားအစုိးရကုိ ေတာင္းပန္ေနၾကျပန္သည္။
ေမလ ၁ဝ ရက္ေန႔တြင္ သုိင္းယားစ္ႏွင့္ဘစ္စ္မတ္တုိ႔ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆုိၿပီး ျပင္သစ္အစုိးရက ဘစ္စ္မတ္၏ အကူအညီကုိ ရယူခဲ့ သည္။ ဘစ္စ္မတ္က ျပင္သစ္ သုံ႔ပန္း (၁ဝဝ, ဝဝဝ) ျပန္လႊတ္ေပးခဲ့ျခင္း၊ ပဲရစ္ကုိ ထုိးစစ္လုပ္ရန္ စစ္ေနရာေပးၿပီး ေျမာက္ဘက္မွ ထုိးေစျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ေပးခဲ့ပါသည္။ ေမလ အစပုိင္း ရက္မ်ားကစၿပီး တဖြဲဖြဲ ေရာက္ရွိလာေနသည့္ ဒီစစ္တပ္ေတြေၾကာင့္ ဗာေဆး အစုိးရ၏ စစ္အင္အားသည္ သိသိသာသာ အသာစီးရသြားခဲ့သည္။
ဘုံအဖြဲ႔တြင္ (၂) ႀကိမ္တုိင္ ေရြးေကာက္ျခင္း ခံရၿပီး ၄င္းအခ်ိန္က်ေတာ့ ‘ကလဲယားေဗာက္စ္’မွာ အက်ဥ္းသား ျဖစ္ေနရ ေသာ “ဘလန္ကြီး” တေယာက္ ျပန္ရဖုိ႔အတြက္ ဘုံအဖြဲ႔က ဖမ္းဆီးထားေသာ ပဲရစ္ဂုိဏ္းခ်ဳပ္ဘုန္းေတာ္ႀကီးႏွင့္ တျခား ဓားစာခံ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြ အားလုံး ျပန္လႊတ္ေပးမည္ဆုိၿပီး အလဲအလွယ္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးပြဲတခု လုပ္ခဲ့သည္။ သုိ႔ရာတြင္ သူတုိ႔ဘက္က စစ္အင္အား အသာစီးရလာေသာအခါတြင္ သုိင္းယားစ္က ေလသံေျပာင္းၿပီး ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးပြဲကုိ ဖ်က္သိမ္းပစ္လုိက္သည္။ယခင္ တုန္းကဆုိလွ်င္ ဟုိလုိလုိ ဒီလုိလုိလုပ္ၿပီး အခ်ိန္ဆြဲတတ္သည့္ သုိင္းယားစ္သည္ ယခုေတာ့ ေလသံေျပာင္းသြားရံုမက ေမာက္မာလာ သည္။ ၿခိမ္းေျခာက္တတ္လာသည္။ ရက္စက္လာသည္။
ပဲရစျ္မိဳ႔ ျမိဳ႔တြင္းတြင္လည္း တန္ျပန္ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ႀကံမႈမ်ား အဆက္မျပတ္ေပၚေပါက္ခဲ့ၿပီး ျပင္သစ္ဘဏ္ကုိ အေျချပဳကာ ေကာလာဟလသတင္းမ်ား ထုတ္လႊင့္ျခင္း၊ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္မႈေတြ လုပ္ျခင္း၊ အျပင္သုိ႔ သတင္းပုိ႔ျခင္း စသည္တုိ႔ လုပ္လာၾကသည့္ အတြက္ ပဲရစ္ဘုံအဖြဲ႔မွာ အတြင္းႏွင့္အျပင္ ညွပ္တုိက္ျခင္းကုိ ခံေနရေလသည္။
ဗာေဆးတပ္ေတြက ေတာင္ဘက္စစ္မ်က္ႏွာမွာ ရွိသည့္ ေမာ္လင္း - ဆာကြက္ ခံတပ္ငယ္ကုိ ေမလ (၃) ရက္ေန႔မွာ သိမ္း သည္။ (၉) ရက္ေန႔က်ေတာ့ အေျမာက္ေသနတ္မ်ားႏွင့္ ပစ္ထုတုိက္ခုိက္မႈေၾကာင့္ လုံးဝသုံးမရေအာင္ ပ်က္စီးသြား ေသာ အစၥီ ခံတပ္ကုိ သိမ္းသည္။ ဗန္ဗီခံတပ္ကုိေတာ့ (၁၄) ရက္ေန႔က်မွ သိမ္းမိသည္။
သုိ႔ရာတြင္ ပဲရစ္ အလုပ္သမားလူတန္းစား၏ ရဲရင့္မႈသည္ကား အ့ံမခန္းေပတည္း။ တအိမ္သားလုံး အိမ္ေထာင္စု လုိက္ အိမ္ေထာင္စုလုိက္ အေသခံတုိက္ပြဲဝင္သြားၾကေသာ စံနမူနာ အမ်ားအျပား ရွိခဲ့သည္။ (၁၄) ႏွစ္သားအရြယ္ အလုပ္သမားကေလး တေယာက္ ခံကတုတ္တက္စဥ္ က်ဆုံးသြားေလသည္။ သည္အခါ အကုိျဖစ္သူက ညီ၏အေလာင္းကုိ ပုိက္ၿပီး ခံကတုတ္ကုိ ဆက္လက္ တုိက္ခုိက္ျပန္သည္။ သူတုိ႔ (၂) ဦးစလုံး က်ဆုံးသြားသည့္အခါ ဖခင္ျဖစ္သူသည္လည္း မေလွ်ာ့တမ္းဇြဲနဘဲျဖင့္ ေရကုန္ေရခန္း ဆက္လက္တုိက္ပြဲဝင္ျပန္သည္။ သူလည္း အသက္စြန္႔သြားခဲ့ရျပန္သည္။ ယင္းကဲ့သုိ႔ မိသားစုလုိက္ အေသခံၿပီး တုိက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကေသာ အလုပ္သမား လူတန္းစားပါ။
ေတာ္လွန္ေရး စံနမူနာမ်ားမွာ ထုိမွ်သာ မကေသးပါ။ အေျမာက္တင္သေဘၤာက ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားကလည္း အေျမာက္တင္သေဘၤာပ်က္စီးသြားၿပီး ေနာက္ဆုံတေယာက္တည္း က်န္ေတာ့သည့္အခ်ိန္ အထိ အနုိင္မခံ အရႈံးမေပး၊ အလံမလွဲဘဲ တုိက္ပြဲ ဝင္သြားျခင္းျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရးသူရသတၱိကုိ ျပသခဲ့ၾကေလသည္။
အမ်ဳိးသမီးမ်ားသည္လည္း ေနာက္ပုိင္းတာဝန္ေတြ ထမ္းေဆာင္ံရုုံမွ် ျဖစ္သည္ကုိ သူတုိ႔မေက်နပ္ႏုိင္ၾကပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူတုိ႔က ေတာင္းဆုိကာ ေရွ႔တန္းအထိ ထြက္တုိက္ၿပီး တုိက္ပြဲဝင္ရင္း အသက္ကုိ ေပးဆပ္ျခင္းျဖင့္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား ေသြးသည္လည္း နီရဲ ေၾကာင္း ျပသခဲ့ၾကပါသည္။
အစုိးရတပ္မ်ားသည္ အေနာက္ဘက္ စစ္မ်က္ႏွာမွာက်ေတာ့ အဓိက ခံစစ္ေၾကာင္းကုိ မေရာက္ေသးမီ ျမိဳ႔တံတုိင္း ဆီအထိ ေတာက္ေလွ်ာက္ ရွိေနၾကေသာ မ်ားျပားလွသည့္ ေက်းလက္ေတာရြာေတြ၊ အေဆာက္အအုံေတြကုိ သိမ္းရင္း တေရြ႔ေရြ႔ ခ်ီတက္လာ ၾကသည္။ (၂၁) ရက္ေန႔အေရာက္တြင္ ၄င္းေနရာမွာ တပ္စြဲထားေသာ အမ်ဳိးသား ကာကြယ္ေရး တပ္တခ်ဳိ႔၏ သစၥာေဖာက္မႈႏွင့္ ေပါ့ေလ်ာ့မႈတုိ႔ေၾကာင့္ အစုိးရတပ္မ်ား ျမိဳ႔တြင္းသုိ႔ ထုိးေဖာက္ဝင္ႏုိင္ခဲ့ၾကသည္။
ေျမာက္ဘက္ႏွင့္ အေရွ႔ဘက္ စစ္မ်က္ႏွာေတြမွာက်ေတာ့ ျမိဳ႔ကုိ ဝုိင္းရံထားေသာ ပရပ္ရွားတပ္ေတြ ရွိေနသည္။ သူတုိ႔ႏွင့္ ပဲရစ္ဘုံအဖြဲ႔တုိ႔က အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လုပ္ထားခဲ့ၾကသည္။ ဤအေျခအေနေအာက္တြင္ ပရပ္ရွားတုိ႔က သူတုိ႔ကုိ ကန္႔သတ္ ခြင့္ျပဳေပးထားသည့္ ျမိဳ႔၏ေျမာက္ဘက္ ေနရာမွေနၿပီး ဗာေဆးျပင္သစ္အစုိးရတပ္ေတြကုိ ျဖတ္သန္းခြင့္ျပဳ လုိက္သည္။ ပရပ္ရွားတပ္မ်ားက ကတိမတည္ သစၥာဖ်က္လုိက္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ဤနည္းျဖင့္ ျပင္သစ္အစုိးရတပ္မ်ား ေရွ႔သုိ႔ခ်ီတက္လာႏုိင္ၾကသည္။ ပဲရစ္သားေတြက အစုိးရတပ္မ်ား သူတုိ႔ဘက္ဆီ ဝင္မလာႏုိင္ဟု သဘာဝက်စြာ ထင္ထားခဲ့ သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလ်ာ့ရဲရဲတပ္စြဲထားေသာ က်ယ္ျပန္႔သည့္ စစ္မ်က္ႏွာကုိ အစုိးရတပ္မ်ားက ဝင္တုိက္ၾကေတာ့သည္။ ဤသည္၏ ရလဒ္အျဖစ္ စည္းစိမ္ရွင္မ်ားပမာ စိတ္ခ်လက္ခ်ႏွင့္ စစ္ေရးသတိ ကင္းလြတ္ေနေသာ ျမိဳ႔၏အေနာက္ ဘက္ျခမ္းသည္ မျဖစ္စေလာက္သာ ခုခံတုိက္ခုိက္ ႏုိင္ေတာ့သည္။
အလုပ္သမားမ်ား တာဝန္ယူထားသည့္ ျမိဳ႔၏အေရွ႔ဘက္စစ္မ်က္ႏွာတြင္မူ တက္လာသည့္ အစုိးရတပ္မ်ားသည္ ျမိဳ႔ႏွင့္ ပုိနီး လာေလေလ ... ပုိၿပီး ျပင္းထန္၊ ပုိၿပီး ႀကံ႔ခုိင္ေသာ ခုခံမႈႏွင့္ တုိးရေလေလ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။
ရွစ္ရက္အၾကာ တုိက္ပြဲအၿပီးတြင္မူ ဘုံအဖြဲ႔၏ ေနာက္ဆုံးက်န္ေနေသာ တုိက္ခုိက္ေရးသမားမ်ားသည္ ဘယ္လီဗီးလ္ ႏွင့္ မင္နီမြန္တင့္ ကုန္းေစာင္းတြင္ အားမတန္ မာန္ေလွ်ာ့လုိက္ရပါေတာ့သည္။ သည့္ေနာက္တြင္မူကား ခုခံႏုိင္စြမ္း မရွိေတာ့သည့္ ေယာက်္ား၊ မိန္းမသားႏွင့္ ကေလးငယ္မ်ားကုိ ရက္စက္စြာ သတ္ျဖတ္ခဲ့ၾကေသာ လူသတ္ပြဲႀကီးေတြပါ။ ရက္သတၱတပတ္လုံးလုံး တုိးတုိးၿပီး သတ္လာလုိက္သည္မွာ မီးကုန္ယမ္းကုန္...ကမ္းကုန္သည္အထိပါပဲ။ က်ည္ထုိးသမား သည္လည္း အလ်ဥ္မီေအာင္ က်ည္ထုိးမေပး ႏုိင္ေတာ့။ လူေတြ ရာႏွင့္ခ်ီၿပီး ရွိေနတာကုိ စက္ေသနတ္ႏွင့္ ဆြဲပစ္မွ အလ်ဥ္မီေအာင္ သတ္ႏုိင္ပါေတာ့သည္။
လူထုကုိ အၿပီးသတ္ေနာက္ဆုံး သတ္ျဖတ္ခဲ့သည့္ေနရာကေတာ့ ပယ္ရီလာခ်ဳိက္ သုသာန္ရွိ “ဖက္ဒရယ္တံတုိင္း” တြင္ ျဖစ္သည္။ ဤတံတုိင္းသည္ ယေန႔အထိ တည္ရွိေနဆဲပါ။ ဤတံတုိင္းသည္ စကားမဆုိတတ္သည့္ သက္မဲ့ျဖစ္ ေနေသာ္ျငားလည္း...အလုပ္သမားလူတန္းစားက သူ႔အခြင့္အေရးအတြက္ ထျကြရဲလာသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ အုပ္စုိးသူလူ တန္းစားသည္ ရူးသြပ္မတတ္ ရက္စက္သြားတတ္ေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားေနေသာ သက္ေသသာဓက အထိမ္းအမွတ္ တခုပါ။
ဤသုိ႔ေသာ သတ္ပုံသတ္နည္းျဖင့္ လူေတြကုိ ႏုိင္ေအာင္ မသတ္ႏုိင္ေၾကာင္း ထင္ရွားလာသည့္အခါတြင္ သူတုိ႔သည္ လူေတြကုိ အစုလုိက္ အျပံဳံလုိက္ဖမ္း၊ သည့္ေနာက္ ဖမ္းထားသူေတြကုိ တန္းစီခုိင္း၊ တန္းစီထားသူမ်ားထဲမွ သူတုိ႔စိတ္ မထင္လွ်င္ မထင္သည့္အေလ်ာက္ စိတ္ရူးးေပါက္လွ်င္ ေပါက္သလုိ သတ္ခ်င္သူမ်ားကုိ ေရြးထုတ္ကာ ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္သတ္ၾကသည္။ က်န္သည့္ သူမ်ားကုိေတာ့ တရားရံုုံးက စြဲခ်က္တင္ ျပစ္ဒဏ္ခတ္သည္အထိ ေစာင့္ၾကဖုိ႔ ႀကီးမားလွသည့္ အက်ဥ္းစခန္းမ်ားဆီသုိ႔ ပုိ႔ပစ္လုိက္ ၾကသည္။
ျပည္သူလူထုတြင္းမွ အသတ္ခံသြားရသူ အနည္းဆုံး သုံးေသာင္းေက်ာ္ ရွိခဲ့ပါသည္။ ဘုံအဖြဲ႔ဝင္ ေခါင္းေဆာင္မ်ား သည္ တရားရံုးးတြင္ ရဲရင့္စြာ မိမိယုံၾကည္ခ်က္ကုိ ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားၿပီး အသက္စြန္႔သြားခဲ့ၾကေလသည္။
ရန္သူ႔တရားရံုးးတြင္ ရဲရင့္စြာ မိမိယုံၾကည္ခ်က္ကုိ ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားသြားသူမ်ားအနက္ အမ်ုိးသမီးသူရဲေကာင္း “မီရွယ္” ၏ ေျပာၾကားခ်က္တခ်ဳိ႔ကေတာ့...
“တကယ္လုိ႔ သင္တုိ႔က ငါ့ကုိ အသက္ရွင္ခြင့္ ျပဳမယ္ဆုိရင္လည္း ငါကေတာ့ လက္စားေခ်ဖုိ႔အလုပ္ကုိ ထာဝစဥ္ ရပ္နားသြား လိမ့္မယ္ မဟုတ္ဘူး။
“ငါဟာ ပဲရစ္ဘုံအဖြဲ႔ေကာ္မတီဝင္တဦးျဖစ္တယ္။ ေအာင္ႏုိင္သူေတြအေနနဲ႔ ငါ့ကုိ ေခါင္းျဖတ္သတ္လုိက္ၾကပါ။ ငါဟာ အၿမဲ ထာဝရ ရွက္စရာအျဖစ္ တင္က်န္ေနရစ္မယ့္ အျပဳအမူနဲ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မကယ္တင္ပါဘူး။
“ငါဟာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အသက္ရွင္ခဲ့ၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပဲ ေသျပသြားမယ္။ ငါ့ရဲ႔ေသတမ္းစာကေတာ့ ေနာင္မွာ ငါ့ အတြက္ အထိမ္းအမွတ္ျပဳၿပီး ငါ့အတြက္ လက္စားေခ်ၾက-ဆုိတာပါပဲ”
ပဲရစ္၏ အေရွ႔ေျမာက္ျခမ္းကုိ ဝုိင္းရံထားသည့္ ပရပ္ရွားတပ္မ်ားကုိ သူတုိ႔အထက္ဆင့္မွ “ ဒီေနရာကုိ ျဖတ္သန္းၿပီး ေတာ္လွန္တဲ့ ပဲရစ္လူုထု တဦးတေယာက္ကုိမွ် ထြက္ခြင့္မျပဳရ၊ ျဖတ္သန္းသြားခြင့္မျပဳရ”ဟူ၍ အမိန္႔ထုတ္ထားသည္။ သုိ႔ရာတြင္ ပရပ္ရွားစစ္သားမ်ားသည္ အထက္ဆင့္ကုိ နာခံေရးထက္ လူသားခ်င္းစာနာမႈ၏ ခုိင္းေစခ်က္ကုိသာ နာခံခဲ့ၾကသည္။ ဦးစားေပးခဲ့ ၾကသည္။ ဤအေၾကာင္း သိရွိေနၾကေသာ စစ္ဗုိလ္ေတြကလည္း မ်က္စိမွတ္ၿပီး မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနခဲ့ၾကသည္။
အထူးတလည္ ဂုဏ္ျပဳထုိက္သည္မွာ ...ယခင္က ဘုံအဖြဲ႔၏ တပ္သားျဖစ္ခဲ့သူ အေတာ္မ်ားမ်ားကုိ အလြန္႔ကုိ လူသား ခ်င္းစာနာစြာ ဆက္ဆံၿပီး လႊတ္ေပးခဲ့ေသာ “ဆက္ဆြန္ တပ္ဖြဲ႔”ပင္ ျဖစ္သည္။
• • • •
ပဲရစ္ဘုံအဖြဲ႔ ရႈံးနိမ့္မႈအေၾကာင္းရင္းကုိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္အားျဖင့္ ေအာက္ပါအတုိင္း နိဂုံးခ်ဳပ္ႏုိင္သည္။
၁။ မာ့က္စ္ဝါဒကုိ လမ္းညႊန္အျဖစ္ ခံယူထားသည့္ ပစၥည္းမဲ့ပါတီ မရွိေသးျခင္း။
(ဘလန္ကြီးႏွင့္ ပေရာက္ဒြန္းဂုိဏ္း တုိ႔က ေတာ္လွန္ေရးကုိ ေအာင္ျမင္ေစရန္ဦးေဆာင္ႏုိင္စြမ္းမရွိခဲ့ျခင္း။)
၂။ မတ္လ ရက္ ေတာ္လွန္ေရး၏အရွိန္ကုိ တြန္းတင္ၿပီး ျပိဳကြဲေနေသာ ေဖာက္ျပန္ေရးတပ္အား လုိက္လံေခ်မႈန္း ျခင္း မျပဳဘဲ၊ ရန္သူကုိ အသက္ရွဴေပါက္ေပးခဲ့ျခင္း။
(ပဲရစ္ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားမွာသာ အခ်ိန္ကုိ အသုံးျပဳခဲ့ၾကၿပီး ဤနည္းျဖင့္ ရန္သူကုိ အခြင့္အလမ္းေပးခဲ့ျခင္း။)
၃။ တန္ျပန္ေတာ္လွန္ေရးကုိ ႏွိမ္နင္းရာတြင္လည္း အခ်ိန္ေနာက္က်ျခင္း။ မျပတ္သားျခင္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ရန္သူ၏ အတြင္းအျပင္ ညွပ္တုိက္မႈကုိ ခံၾကရျခင္း။
၄။ ျပင္သစ္ဘဏ္တုိက္ကုိ မသိမ္းဘဲ ထားသျဖင့္ ရန္သူအတြက္ စီးပြားေရးထြက္လမ္းသာမက ႏုိင္ငံေရး အကြက္ေကာင္း တခုလည္း ရရွိသြားခဲ့ျခင္း။
၅။ ဘုံအဖြဲ႔တြင္ အလုပ္သမား လယ္သမား မဟာမိတ္ဖြဲ႔မႈ အခန္းက႑တြင္ လုံေလာက္မႈမရွိခဲ့ျခင္းႏွင့္ အရန္တပ္ဖြဲ႔ မရွိခဲ့ျခင္း။
ပဲရစ္ဘုံအဖြဲ႔ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ကားလ္မာ့က္စ္က သူ၏“ျပင္သစ္ျပည္ ျပည္တြင္းစစ္” က်မ္းထဲတြင္ အေသးစိတ္ သု့ံးသပ္ျပခဲ့ပါ သည္။ မာ့က္စ္၏ နိဂုံးခ်ဳပ္သုံးသပ္ခ်က္တခ်ဳိ႔ကုိ ေအာက္ပါအတုိင္း တင္ျပလုိက္ပါသည္။
“ဘုံအဖြဲ႔ကမူ ျပိဳကြဲသြားေလၿပီ။ တုိက္ပြဲမ်ားကမူ ေရရွည္ ဆက္လက္ျဖစ္ေပၚေနေပလိမ့္ဦးမည္။ ဘုံအဖြဲ႔၏ မူမ်ားသည္ ထာဝရ ဆက္လက္တည္ရွိေနလိမ့္မည္ျဖစ္ၿပီး ေခ်မႈန္း၍လည္း ရႏုိင္လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ အလုပ္သမားလူတန္းစား မလြတ္ေျမာက္မခ်င္း ဤမူမ်ား သည္ ထပ္ဖန္တလဲလဲ ေဖာ္ျပေနေပလိမ့္ဦးမည္
“အလုပ္သမားလူတန္းစားသည္ တည္ရွိေနသည့္ ႏုိင္ငံေတာ္ယႏၱရားကုိ သာမန္ရုိုိးရုိးကေလး ဆုပ္ကုိင္အသုံးခ် ရံုုံျဖင့္ မရႏုိင္ေပ။ ၄င္းကုိအသုံးျပဳၿပီး မိမိရည္မွန္းခ်က္ရရွိႏုိင္ဖုိ႔ ဆုိသည္မွာလည္း မျဖစ္ႏုိင္ေပ။ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစားသည္ ႏုိင္ငံေတာ္ ယႏၱရားေဟာင္းကုိ အၾကမ္းဖက္ေတာ္လွန္ေရးနည္းျဖင့္ ေခ်မႈန္းပစ္ရေပမည္။ ပစၥည္းမဲ့အာဏာရွင္စနစ္ကုိ က်င့္သုံးရေပမည္။
“ဘုံအဖြဲ႔က သက္ေသျပလုိက္သည္မွာ ပစၥည္းမဲ့အာဏာရွင္စနစ္၏ ပထမဦးဆုံးေသာ အေၾကာင္းအခ်က္သည္ ပစၥည္းမဲ့ လူတန္းစား၏ တပ္ ျဖစ္ၿပီး၊ ပစၥည္းမဲ့မ်ားသည္ စစ္ေျမျပင္တြင္ မိမိကုိယ္မိမိ လြတ္လပ္ေသာ အခြင့္အလမ္းရရွိေစဖုိ႔ လုိေပသည္။
“ပဲရစ္ဘုံအဖြဲ႔၏ (၇၂) ရက္ခရီးသည္ လက္နက္ကုိင္ပုန္ကန္ျခင္း၊ လက္နက္ကုိင္ တုိက္ပြဲဆင္ျခင္း၊ လက္နက္ႏွင့္ ခုခံကာကြယ္ျခင္း ဟူေသာ (၇၂ ) ရက္ခရီး ျဖစ္ခဲ့သည္။ ပဲရစ္ဘုံအဖြဲ႔သည္ ဓနရွင္မ်ားအေပၚ လက္နက္ကုိင္ျပည္သူမ်ား၏ ၾသဇာအရွိန္ကုိ မသုံးခဲ့ဘူးဆုိပါက တရက္ထက္ပုိၿပီး ခံႏုိင္ပါမည္လား။ ေျပာင္းျပန္အားျဖင့္ သည္ၾသဇာအရွိန္ကုိ အသုံးျပဳခဲ့တာ နည္းခဲ့သည့္အတြက္ အျပစ္တင္ဖုိ႔ အက်ဳိးအေၾကာင္း မရွိေပဘူးလား။
“သည္ ပဲရစ္သားမ်ားသည္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းမႈ ရွိလုိက္ၾကပါသလဲ။ အဘယ္မွ် ကုိယ္က်ဳိးစြန္႔ အနစ္နာခံ စိတ္ ျပည့္ဝလုိက္ၾကပါသလဲ။ သမုိင္းမွာ သည္လုိ ရဲရင့္တဲ့ တုိက္ပြဲစံနမူနာ မရွိခဲ့ေသးပါ၊
“ ၁၈၇ဝ - ရ၁ စစ္ပြဲႏွင့္ ပဲရစ္ဘုံအဖြဲ႔၏ ရႈံးနိမ့္မႈေၾကာင့္ ဥေရာပအလုပ္သမားလႈပ္ရွားမႈ၏ ဗဟုိခ်က္မ ေနရာသည္ ျပင္သစ္ ျပည္မွ ဂ်ာမဏီျပည္သုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႔သြားခဲ့ေလၿပီ။
“ပဲရစ္ ဘုံအဖြဲ႔၏ ကံၾကမၼာ မည္သုိ႔ပင္ရွိေစ၊ ဘုံအဖြဲ႔သည္ တကမၻာာလုံးသုိ႔ ပ်ံ႔ႏွံ႔သြားေလၿပီ။”
အထက္ပါ ကားလ္မာ့က္စ္၏ သုံးသပ္ခ်က္မ်ားအရ...
ပဲရစ္ဘုံအဖြဲ႔သည္ ကမၻာ့ာ့သမုိင္းတြင္ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ပစၥည္းမဲ့အာဏာရွင္စနစ္ကုိ စမ္းသပ္ထူေဆာက္ ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ အရင္းရွင္စနစ္ကုိ အထိနာေအာင္ ထုိးႏွက္တုိက္ခုိက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစား၏ ထုိးထြင္းဖန္တီးမႈကုိ ေဖာ္ျပခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤနည္းျဖင့္ မာ့က္စ္ဝါဒသေဘာတရား ဘ႑ာတုိက္တြင္းသုိ႔ အသစ္ျဖည့္တင္းမႈမ်ား ျပဳခဲ့ေပသည္။
• • • •
ပဲရစ္ဘုံအဖြဲ႔ ရႈံးနိမ့္သြားၿပီးခဲ့သည့္ေနာက္ အႏွစ္ (၂ဝ) ကာလ အၾကာတြင္ အိန္ဂယ္က ဘုံအဖြဲ႔ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ေအာက္ပါအ တုိင္း ျပန္လည္သုံးသပ္ခဲ့ေလသည္။
• • • •
ဘုံအဖြဲ႔ဝင္မ်ားႏွင့္ အမ်ဳိးသားတပ္၏ ဗဟုိေကာ္မတီမ်ားထဲတြင္ ဘလန္ကြီးဝါဒီတုိ႔က အေရအတြက္အရ လႊမ္းမုိး ေနေသာ အမ်ားစု ျဖစ္ခဲ့ၾကေလသည္။ အနည္းစုကေတာ့ ႏုိင္ငံတကာ့ အလုပ္သမားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွ အဖြဲ႔ဝင္မ်ားျဖစ္ၾကၿပီး ပေရာက္ဒြန္း ဂုိဏ္း၏ ဆုိရွယ္လစ္ဝါဒကုိ ေထာက္ခံသူေတြ အဓိက ပါဝင္ေနပါသည္။
ဘလန္ကြီးဝါဒီေတြ၏ အမ်ားစုသည္ ေတာ္လွန္ေရးဗီဇႏွင့္ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစားဗီဇ ပါရုုံေလာက္သာရွိၾကေသာ ထုိအခ်ိန္ ထုိအခါက ဆုိရွယ္လစ္ဝါဒီမ်ား ျဖစ္ၾကေလသည္။ အနည္းစုေလာက္သာ ဂ်ာမန္သိပၸံနည္းက် ဆုိရွယ္လစ္ဝါဒႏွင့္ ရင္းႏွီးကြၽမ္းဝင္ခဲ့သူ ‘ဗီးလ္လင့္’ေၾကာင့္ မူေတြအေပၚ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိနားလည္ၾကပါသည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ဒီကေန႔ ကြၽန္ေတာ့္အျမင္အရဆုိလွ်င္ ဘုံအဖြဲ႔အေနႏွင့္ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္ပါလ်က္ မလုပ္ဘဲခ်န္ခဲ့ေသာ စီးပြားေရး ဆုိင္ရာလုပ္ငန္း အမ်ားအျပား ရွိခဲ့သည္ကုိ နားလည္၍ ရႏုိင္ပါသည္။
နားလည္ဖုိ႔အခက္ဆုံးကေတာ့ ျပင္သစ္ဘဏ္တုိက္၏ တံခါးေပါက္အျပင္ဘက္မွာ က်ဳိးက်ဳိးႏြံႏြံႏွင့္ ရပ္ေစာင့္ရံုသာ ရပ္ ေစာင့္ေနၾကေသာ အဲဒီျမင့္ျမတ္လွသည့္ ေၾကာက္ရြံ႔ရုိုိေသစိတ္ပါပဲ။ ၄င္းသည္ ႀကီးေလးေသာႏုိ္င္ငံေရးအမွားလည္းျဖစ္သည္။ ဘုံအဖြဲ႔၏ လက္တြင္းေရာက္ရွိေနေသာ ဒီဘဏ္သည္ ဓားစာခံတေသာင္းထက္ပင္ ပုိ၍ တန္ဖုိးရွိပါသည္။ ဗာေဆးအစုိးရကုိ ဘုံအဖြဲ႔ႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စကားေျပာလာေအာင္၊ ဒီဘဏ္သိမ္းပုိက္ၿပီး ဓနရွင္လူတန္းစားတရပ္လုံးကုိ ကုိယ့္ဘက္ေရာက္ေန ေစရန္ ထိန္းထားျခင္းအားျဖင့္ ဖိအား ေပးႏုိင္ပါသည္။
သုိ႔ရာတြင္ သည့္ထက္ပုိၿပီး အ့ံၾသစရာေကာင္းသည့္အခ်က္လည္း ရွိေနပါေသးသည္။
ဘလန္ကြီးဝါဒီေတြေၾကာင့္လုိ႔ပဲေျပာေျပာ၊ ပေရာက္ဒြန္းဝါဒီေတြေၾကာင့္လုိ႔ပဲဆုိဆုိ ဘုံအဖြဲ႔က လုပ္ခဲ့ေသာ ေဆာင္ ရြက္ခ်က္ လုပ္ငန္းအေတာ္မ်ားမ်ား မွန္ကန္မႈရွိေနျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သဘာဝက်စြာပဲ ဘုံအဖြဲ႔၏ စီးပြားေရးျပ႒ာန္း ခ်က္မ်ားသည္ ခ်ီးက်ဴးစရာေတြေရာ အျပစ္တင္စရာေတြပါ ႏွစ္မ်ဳိးစလုံးသည္ ပေရာက္ဒြန္းဝါဒီတုိ႔ႏွင့္သာ သက္ဆုိင္ပါသည္။ အလားတူစြာပင္ ႏုိင္ငံေရးဘက္က တာဝန္ေက်မႈေရာ လစ္ဟင္းမႈေတြပါ ႏွစ္မ်ဳိးစလုံးသည္ ဘလန္ကြီးဝါဒီတုိ႔ႏွင့္ သက္ဆုိင္ေနပါသည္။
သည့္အျပင္ အယူဝါဒဆုိင္ရာမ်ားသည္ ဦးစီးေခါင္းေဆာင္ပုိင္းက ဆင္းသက္လာျခင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ စီးပြားေရး ဆုိင္ရာကိစၥ ႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္စားလုံးတြင္မူကား သမုိင္း၏ျပက္ရယ္ျပဳမႈအျဖစ္ ဂုိဏ္းႏွစ္ဂုိဏ္းစလုံး၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား သည္ သူတုိ႔ဂုိဏ္း ေတြ၏ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားႏွင့္ ေျပာင္းျပန္ဆန္႔က်င္ဖက္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကေလသည္။
လယ္သမားကေလးႏွင့္ လက္မႈအႏုပညာသည္ ဆုိရွယ္လစ္တဦးျဖစ္သူ ပေရာက္ဒြန္းသည္ အသင္းအဖြဲ႔မ်ားကုိ အလြန္မုန္းတီးသည္။ အဖြဲ႔အစည္းတြင္းမွာ အေကာင္းထက္အဆုိးက ပုိမ်ားေၾကာင္း၊ အသင္းအဖြဲ႔ဆုိသည္မွာ အလုပ္သမား လြတ္လပ္မႈအတြက္ အတုပ္အေႏွာင္ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ပင္ကုိယ္ရည္မေကာင္းရသည့္အထဲ အႏၱရာယ္ပင္ေပးႏုိင္ေၾကာင္း၊ ၄င္းသည္ အလုပ္သမားလြတ္ လပ္ခြင့္ႏွင့္ ပဋိပကၡ ျဖစ္ေနသကဲ့သုိ႔ လုပ္အားကုိ အရင္းအႏွီးျပဳရသည့္ စီးပြားေရးကိစၥႏွင့္လည္း ပဋိပကၡ ျဖစ္ေနသည့္အတြက္ အထုပ္အပုိးသာ ျဖစ္ေစေၾကာင္း၊ မီရထားလုပ္ငန္းလုိမ်ဳိး အႀကီးစားစက္မႈလုပ္ငန္းႏွင့္ တည္ ေဆာက္ေရးလုပ္ငန္းႀကီးမ်ား(ပေရာက္ဒြန္း ေခၚဆုိေလ့ရွိသည့္အတုိင္းဆုိလွ်င္) ခြၽင္းခ်က္လုပ္ငန္းႀကီးမ်ားမွာသာ အလုပ္သမား အသင္းအဖြဲ႔ေတြ တည္ရွိခဲ့တာျဖစ္ေၾကာင္း သူက တင္ျပပါသည္။( “ေတာ္လွန္ေရး၏ ေယ်ဘုယအေတြးအေခၚ” ဆုိေသာ စာအုပ္၏တတိယမူၾကမ္းတြင္ ပေရာက္ဒြန္းေရးသားခ်က္ကုိ ၾကည့္ပါ။)
(၁၈၇ဝ) ခုႏွစ္က်ေတာ့ လက္မႈအႏုပညာလုပ္ငန္း၏ ဗဟုိခ်က္မျဖစ္ေသာ ပဲရစ္မွာေတာင္မွ အႀကီးစား စက္မႈလုပ္ ငန္းသည္ (အလုပ္သမားအဖြဲ႔ရွိေနသည့္) ခြၽင္းခ်က္လုပ္ငန္း မဟုတ္ေတာ့တာၾကာပါၿပီ။ အေၾကာင္းမွာ အႀကီးစားစက္မႈ လုပ္ငန္းႏွင့္ ကုန္ထုတ္လုပ္ေရးေတာင္မွ စက္ရံုတခုစီမွာ အလုပ္သမားအသင္း ဖြဲ႔စည္းထားရုုံမွ် မကေတာ့ပါ။ ဒီအသင္း အဖြဲ႔မ်ား အားလုံးစုေပါင္းၿပီး သမဂၢႀကီးတရပ္၊ အစည္းအရုုံးႀကီး တခုဖြဲ႔စည္းေရးကုိပင္ ဘုံအဖြဲ႔က အေရးႀကီးအမိန္႔ ထုတ္ျပန္ခဲ့၍ ျဖစ္ပါသည္။ အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ ဤသုိ႔ေသာ အလုပ္သမားအဖြဲ႔အစည္းမ်ဳိးသည္ သူ၏ “ျပင္သစ္ျပည္ ျပည္တြင္းစစ္” က်မ္းထဲတြင္ ကားလ္မာ့က္စ္က အမွန္ကန္ဆုံး ညႊန္ျပထားသည့္အတုိင္း အဆုံးတေန႔တြင္ ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ဆီသုိ႔ မလြဲမေသြ ဦးတည္ေခၚေဆာင္သြားမည့္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ုဳိး ျဖစ္ပါသည္။ တနည္းအားျဖင့္ဆုိလွ်င္ ၄င္းသည္ ပေရာက္ဒြန္း၏ အယူအဆႏွင့္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႔က်င္ေနေလသည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘုံအဖြဲ႔သည္ ပေရာက္ဒြန္းဂုိဏ္း၏ ဆုိရွယ္လစ္ဝါဒကုိ ေျမျမွပ္သၿဂႋဳဟ္ေပးသူလည္း ျဖစ္ပါသည္။ ဒီကေန႔ ဆုိလွ်င္ ဒီဂုိဏ္းသည္ ျပင္သစ္အလုပ္သမားလူတန္းစား အဝန္းအဝုိင္းထဲကေန ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါၿပီ။ ‘ရက္ဒီကယ္’ ဓနရွင္ အဝန္းအဝုိင္း ၾကားမွာသာ ပေရာက္ဒြန္းဝါဒီေတြ ဆက္လက္တည္ရွိေနတာ ျဖစ္ပါသည္။
ဘလန္ကြီးဝါဒီေတြဆုိသည္မွာလည္း သိပ္ထူးလွသည္မဟုတ္ပါ။ သူတုိ႔သည္ လွ်ဳိ႔ဝွက္လုပ္ႀကံေရးဂုိဏ္းအတြင္းမွာ ေမြးဖြား ႀကီးျပင္း လာၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ ဒီဂုိဏ္း၏ တင္းက်ပ္သည့္ စည္းကမ္းအရ စုဖြဲ႔ခဲ့ၾကတာျဖစ္ၿပီး ဒီစည္းကမ္းအရ ေဆာင္ရြက္လာခဲ့သူေတြပါ။ “စည္းရုုံးမႈေကာင္းၿပီး သႏၷိ႒ာန္ရွိသည့္ လူတစုေလာက္က အခြင့္သာခုိက္မွာ ႏုိင္ငံေတာ္၏ အခ်က္အခ်ာေနရာကုိ သိမ္းပုိ္က္ ႏုိ္င္ရံုမွ်မက ေတာ္လွန္ေရးအတြင္း လူထုပါဝင္ေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ေသးမီအခ်ိန္ႏွင့္ ေခါင္းဆာင္ အစုကေလး၏ေဘးမွာ လူထု ဝန္းရံမလာမီ အခ်ိန္အထိ အညွာာအတာကင္းၿပီး ႀကီးမားလွေသာ စြမ္းပကားကုိ သုံးကာ အာဏာကုိ ထိန္းထားတာလည္း လုပ္ႏုိင္သည္”ဟူေသာ အျမင္မွ သူတုိ႔ အစခ်ီၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သည့္အျပင္ “ေတာ္လွန္ေရးအစုိးရ၏လက္ထဲတြင္ အာဏာမွန္သမွ်ကုိ အတင္းက်ပ္ဆုံးႏွင့္ အာဏာရွင္ဆန္ဆန္ စုစည္းထားေရး” ဆုိသည္လည္း သူတုိ႔အျမင္မ်ားထဲတြင္ ပါဝင္ေနသည္။
ဘုံအဖြဲ႔ကုိ စတင္လုိက္သည္ႏွင့္ သိရွိအသိအမွတ္ျပဳလာရသည့္ အခ်က္မ်ားမွာ...
- ေနာက္တႀကိမ္အာဏာရလာေသာ အလုပ္သမားလူတန္းစားသည္ ႏုိင္ငံေတာ္ယႏၱရားေဟာင္းႏွင့္ ဆက္လက္ စခန္းသြား ေန၍ မရေတာ့။
- ရရွိကာစသာ ရွိေသးသည့္ အာဏာကုိ ျပန္လည္ဆုံးရႈံးမသြားေစဖုိ႔အတြက္ တဖက္မွာ ဒီဖိႏွိပ္ေရးယႏၱရားေဟာင္း (ဒီယႏၱရားဟာ အရင္က သူကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် လူထုကုိ ဆန္႔က်င္ခဲ့သည့္ ယႏၱရား ျဖစ္သည္) ကုိ ဖယ္ရွားပစ္လုိက္ဖုိ႔ႏွင့္ အျခားတဖက္မွာက် ၄င္း၏ကုိယ္စားလွယ္ေတြ၊ အရာရွိေတြအားလုံးကုိ အခ်ိန္မေရြးျပန္ျဖဳတ္ႏုိင္သည္ဟူ၍ ေၾကညာ လုိက္ျခင္း အားျဖင့္ သူတုိ႔(ဒီကုိယ္စားလွယ္ေတြ) ၏ အႏၱရာယ္မွ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ကာကြယ္ေရး... တုိ႔ ျဖစ္ပါသည္။
ယခင္ ႏုိင္ငံေတာ္ေဟာင္း၏ ထူးျခားသည့္ လကၡဏာေတြက ဘာေတြပါလဲ။
လူအဖြဲ႔အစည္းသည္ သူ၏ ဘုံအက်ဳိးစီးပြားကုိ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔အတြက္ ကုိယ္ပုိင္အဖြဲ႔မ်ား ဖြဲ႔စည္းခဲ့ရာတြင္ မူလက ရုိးရုိး အလုပ္ခြဲေဝမႈအရ ဖြဲ႔ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ႏုိ္င္ငံေတာ္အာဏာ၏ လက္ေအာက္ခံ ဒီအဖြဲ႔အစည္းမ်ားသည္ အခ်ိန္ၾကာလာသည္ႏွင့္ အမွ် သူတုိ႔ကုိယ္ပုိင္ အထူးအက်ဳိးစီးပြားကုိ လုိက္စားရင္း လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကုိ အလုပ္အေကြၽးျပဳသူ (ေက်းကြၽန္) အျဖစ္မွ လူ႔အဖြဲ႔အ စည္း၏ အရွင္သခင္အျဖစ္ သူတုိ႔ဘာသာ ေျပာင္းလဲကုန္ၾကေတာ့သည္။
ဤအျဖစ္မ်ဳိးဥပမာကုိ ဘုရင္စနစ္ႏုိင္ငံမ်ားတြင္သာမက ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံမ်ားတြင္လည္း အလားတူ ေတြ႔ႏုိင္ပါသည္။
တုိင္းျပည္၏ အာဏာအျပည့္အဝရွိသည့္ သီးျခားအစိတ္အပုိင္း တရပ္အေနႏွင့္ “ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား” ပါဝင္ဖြဲ႔တည္ လာမႈ မ်ဳိးကုိ ေျမာက္အေမရိကေလာက္ ဘယ္ေနရာမွာမွ မလုပ္ေဆာင္ႏုိင္ၾကပါ။ အဲဒီမွာ အဓိက ပါတီႀကီး (၂ ) ပါတီသည္ အာဏာကုိ တလွည့္စီယူထားၾကသည္။ ေနာက္တဖန္ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္သည္ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ကာ စီးပြားရွာေနၾကသူမ်ား၏ ခ်ဳပ္ကုိင္ထားျခင္းကုိ ခံေနရျပန္သည္။ ဒီႏုိင္ငံေရးလုပ္စားၾကသူမ်ားသည္ သီးျခားျပည္နယ္ လႊတ္ေတာ္မ်ားႏွင့္ ျပည္ေထာင္စု ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္တြင္ ေနရာ ရရွိဖုိ႔ ေမွ်ာ္မွန္းထားၾကသည္။ သုိ႔မဟုတ္ သူတုိ႔ပါတီအတြက္ ႏုိင္ငံေရးအတုိက္အခံ လႈပ္ရွားမႈေတြလုပ္ၿပီး အကယ္၍ သူတုိ႔ပါတီ အႏုိင္ရခဲ့ပါက ဆုလဒ္အျဖစ္ ရာထူးေနရာမ်ား ရယူျခင္းအားျဖင့္ အသက္ ေမြးဝမ္းေက်ာင္းၾကသည္။ အေမရိကန္တုိ႔သည္ သူတုိ႔သည္းမခံ ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္လာေသာ ဒီဝန္ထုပ္ ဝန္ပုိးႀကီးကုိ ခါခ်ပစ္ဖုိ႔ အႏွစ္သုံးဆယ္ေလာက္ မည္သုိ႔ ႀကဳိးပမ္းခဲ့ၾကသည္ ဆုိသည္ႏွင့္ ဒီလုိျကိဳးးပမ္းခဲ့ေပမယ့္ သူတုိ႔အေနျဖင့္ ဆက္ လက္ၿပီး ပ်က္စီးမႈႏြံအတြင္းမွာသာ မည္ကဲ့သုိ႔ တေန႔ထက္တေန႔ ပုိနစ္လာသလဲဆုိသည္တုိ႔မွာ သိသာထင္ရွား လွပါသည္။
ႏုိင္ငံေတာ္အာဏာသည္ မူလက လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကုိ အေထာက္အကူျဖစ္ဖုိ႔ ရည္ရြယ္ခဲ့ေသာ္ျငားလည္း လူ႔အဖြဲ႔ အစည္းႏွင့္ ဆက္ဆံေရးတြင္ သူတုိ႔ကုိယ္တုိ္င္ ကင္းကြာလာေသာ ျဖစ္စဥ္ မည္သုိ႔ေပၚေပါက္လာခဲ့သလဲဆုိသည္ကုိ အေကာင္း ဆုံးျမင္ေတြ႔ႏုိင္သည္မွာလည္း အေမရိကန္တြင္ပင္ျဖစ္၏။ ဒီကေန႔ အဲဒီတုိင္းျပည္မွာ ဘုရင္ေတြ မရွိေတာ့ပါ။ မွဴးမတ္ မ်ဳိးႏြယ္ ေတြ မရွိေတာ့ပါ။ အင္ဒီးယန္းေတြကုိ ေစာင့္ၾကပ္ေနရသူ အနည္းစုကလြဲ၍ အၿမဲတမ္းတပ္မရွိပါ။ (မွတ္ခ်က္။။ အိန္ဂယ္က သူ႔ေခတ္က ေတြ႔ရွိရ သည့္အတုုိင္း ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္သည္။) သုိ႔မဟုတ္ ပင္စင္ခံစားခြင့္တုိ႔ႏွင့္တကြ ဗ်ဴရုိကေရစီ မရွိပါ။ သုိ႔ရာတြင္ အဲဒီေနရာမွာ ေတြ႔ ရွိႏုိင္သည္ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးေစ်းကစားၿပီး အျမတ္ထုတ္တတ္ေသာ ဂုိဏ္းႀကီး (၂) ဂုိဏ္းပါပဲ။ သူတုိ႔သည္ ႏုိင္ငံေတာ္အာဏာကုိ တလွည့္စီရယူၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္ကုိ အယုတ္ညံ့ဆုံးနည္းနာ၊ အယုတ္ည့ံဆုံးရည္ရြယ္ခ်က္တုိ႔ျဖင့္ ေသြးစုပ္ခဲ့ၾကသည္။ သ႑ာန္အားျဖင့္သာ တုိင္းျပည္ကုိ အလုပ္အေကြၽးျပဳသူ ေက်းကြၽန္ျဖစ္ေနၿပီး တကယ္တမ္းမွာ တုိင္းျပည္ကုိ စုိးမုိးလုယက္ေနၾကေသာ ဒီလုိႏုိင္ငံေရးသမား မ်ား၏ စီးပြားေရး ကာတယ္အုပ္စုႀကီး (၂) ခုကုိ တုိင္းျပည္က ရင္ဆုိင္ေနရၿပီး ျပည္သူျပည္သားေတြမွာ ဘာအာဏာမွ် မရွိပါ။ (၁၈၉၁ ခုႏွစ္က အေျခအေနမ်ား ျဖစ္ပါသည္။)
ႏုိင္ငံေတာ္ ဒီလုိေျပာင္းလဲသြားမႈကုိ တားဆီးရန္အတြက္ႏွင့္ မလႊဲေရွာင္သာသည့္ ေျပာင္းလဲသြားမႈအျဖစ္ ႏုိင္ငံေတာ္၏ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားအေနႏွင့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း၏ ေက်းကြၽန္အျဖစ္မွ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း၏ အရွင္သခင္အျဖစ္သုိ႔ ေျပာင္းလဲသြားမႈတုိ႔ကုိ တားဆီးရန္တုိ႔အတြက္ ဘုံအဖြဲ႔သည္ မမွားႏုိင္ေသာ နည္း (၂)နည္းကုိ သုံးခဲ့ပါသည္။
ပထမနည္းကေတာ့....စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားစီရင္ေရးႏွင့္ ပညာေရးဆုိသည့္ ဌာနမ်ားအားလုံးအတြက္ ဒီဌာနႏွင့္ သက္ဆုိင္ သူအားလုံးတုိ႔က အေထြေထြမဲေပးသည့္နည္းျဖင့္ ရာထူးတာဝန္မ်ား တင္ေျမ‡ာက္ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ ဒီအေရြးခံရသူ ပုဂိၢဳလ္မ်ားကုိ မဲေပးေရြးေကာက္သူမ်ားက အခ်ိန္မေရြး ျပန္လည္ðဖတ္ခ်ႏုိင္ခြင့္ရွိသည္ဟူေသာ အခ်က္ႏွင့္ လည္း ခ်ဳပ္ကုိင္ထားလုိက္သည္။
ဒုတိယနည္းကေတာ့ ... နိမ့္ျမင့္မဟူ အရာရွိမွန္သမွ် တျခားအလုပ္သမားမ်ား ရရွိေသာ လစာအတုိင္းသာ ခံစားေစျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ မည္သူျဖစ္ေစ ဘုံအဖြဲ႔ကေပးေသာ အျမင့္ဆုံး လစာမွာ ဖရန္႔ေငြ ၆, ဝဝဝ ျဖစ္ပါသည္။ ဤနည္းျဖင့္ ရာထူးေနရာ တပ္မက္လုိက္စားမႈႏွင့္ ရာထူးတာဝန္အေပၚ စီးပြားျဖစ္လုပ္ကိုင္မႈတုိ႔ကုိ ထိေရာက္ေသာ အတားအဆီးမ်ား ျပဳလုပ္ႏုိင္ခဲ့ပါသည္။ ကုိယ္စားလွယ္မ်ားကုိ ကန္႔သတ္ခ်က္အမိန္႔မ်ားႏွင့္ ခ်ည္တုပ္ထားရံုမွ်မကေသးဘဲ ကုိယ္စားလွယ္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကုိေတာင္မွ ကန္႔သတ္ တုပ္ေႏွာင္ထားပါသည္။
ယခင္ ႏုိင္ငံေတာ္အာဏာေဟာင္းေတြ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ျပိဳကြဲသြားပုံႏွင့္ သူ႔ေနရာမွာ သစ္လြင္ၿပီး တကယ္တမ္း ဒီမုိကေရစီက်ေသာ ႏုိင္ငံေတာ္တရပ္ အစားထုိးဝင္ေရာက္လာပုံတုိ႔ကုိ “ျပင္သစ္ျပည္ ျပည္တြင္းစစ္”စာအုပ္၏ တတိယအခန္းတြင္ အေသးစိတ္ေဖာ္ျပၿပီးခဲ့ပါၿပီ။ သုိ႔ရာတြင္ သူ၏ အသြင္သာန္တခ်ဳိ႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဤေနရာတြင္ ေနာက္တႀကိမ္ ထပ္မံၿပီး အက်ဥ္းခ်ဳပ္ တင္ျပဖုိ႔ လုိပါေသးသည္။ အေၾကာင္းမူကား အထူးသျဖင့္ ဂ်ာမဏီျပည္တြင္ ႏုိင္ငံေတာ္ႏွင့္စပ္လ်ဥ္ၿပီး အယူသီးေသာ ယုံၾကည္မႈတုိ႔သည္ အဘိဓမၼာေရးနယ္ပယ္ကေန ဓနရွင္လူတန္းစား၏ ေယဘုယ်အသိနယ္ပယ္အထိ သည့္အျပင္ အလုပ္သမားမ်ားဆီ အထိသုိ႔ပင္ ပ်ံ႔ႏွံ႔တည္ရွိေန၍ျဖစ္သည္။ အဘိဓမၼာဆုိင္ရာ အယူအဆအရ ေျပာရလွ်င္ ႏုိင္ငံေတာ္သည္ “စိတ္ကူး၏ အေကာင္အထည္ ျဖစ္လာမႈ” (သုိ႔မဟုတ္) ကမၻာေျမျပင္ေပၚရွိ ဘုရားသခင္၏ ႏုိင္ငံေတာ္ ျဖစ္သည္ဟု ဆုိပါသည္။
အဘိဓမၼာဆုိင္ရာ အနက္အဓိပၸာယ္ျပန္ဆုိရလွ်င္မူ ထာဝရအမွန္တရားႏွင့္ တရးမွ်တမႈတုိ႔ တည္ရွိရာနယ္ပယ္ (သုိ႔မဟုတ္) ၄င္းတုိ႔ကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္သည့္ နယ္ပယ္ဟု အဓိပၸာယ္ရပါသည္။ ဤသည္၏ ေနာက္မွ လိုက္ပါလာ သည္ကေတာ့ ႏုိင္ငံ ေတာ္ႏွင့္ ႏုိင္ငံေတာ္ဆုိင္ရာ ဆက္စပ္မႈမွန္သမွ်ကုိ ေၾကာက္လန္႔±ုိေသေနရေသာ အယူသီးမႈာပါ။ ဒီအယူသီးမႈသည္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း တရပ္လုံးႏွင့္ဆုိင္သည့္ ဘုံအေရးကိစၥေတြ၊ လုပ္ငန္းေတြကုိ အတိတ္ကာလတုန္းကႏွင့္ အလားတူ ႏူိင္ငံေတာ္ကသာ (ဒါ့အျပင္) လစာ မ်ားၿပီး ရာထူးႀကီးသည့္ အရာရွိမ်ားကသာ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္သည္၊ တျခားနည္းျဖင့္ မကာကြယ္ မေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္ဟု ထင္ျမင္ ယူဆျခင္းျဖစ္သည္။ ဤအျမင္ကုိ ကေလးဘဝကတည္းက စြဲၿပီး အက်င့္ပါလာကာ လူေတြမွာ အလြယ္တကူ အျမစ္တြယ္သြားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေနာက္ၿပီး လူေတြက ဘုရင္မင္းဆက္ စနစ္အေပၚ ယုံၾကည္မႈကုိ ကုိယ့္ဘာသာ စြန္႔လႊတ္ၿပီး ဒီမုိကေရစီသမၼတႏုိင္ငံကုိ သစၥာ ခံရေသာအခါတြင္ ဒါဟာ အလြန္ တရာကုိ သာမန္မဟုတ္ေသာ စြန္႔စားမႈမ်ဳိးႏွင့္ ေရွ႔တုိးရေသာ ေျခလွမ္းတလွမ္းဟူ၍ ထင္ျမင္ယူဆ ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
သုိ႔ရာတြင္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္ဟူသည္မွာ လူတန္းစားတရပ္က အျခားလူတန္းစားတရပ္အေပၚ ဖိႏွိပ္ေသာ ယႏၱရားျဖစ္သည္ကလြဲ၍ တျခားဘာမွ်မဟုတ္ေခ်။ တကယ္ပဲ ဘုရင္စနစ္ႏုိင္ငံေတာ္မွာ ဒီအတုိင္းျဖစ္သကဲ့သုိ႔ ဒီမုိကေရစီသမၼတႏုိင္ငံမွာလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။ ေကာင္းတဲ့ဘက္က ၾကည့္လွ်င္ေတာ့ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစားသည္ လူတန္းစား အာဏာအတြက္ တုိက္ရေသာ တုိက္ပြဲေအာင္ျမင္ၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ ႏုိင္ငံေတာ္ကုိ အေမြဆုိးတရပ္အေနႏွင့္ လက္ခံရရွိျခင္း သာ ျဖစ္သည္။ ဆုိးသည့္ဘက္က ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ဘုံအဖြဲ႔ကဲ့သုိ႔ေသာ ေအာင္ပြဲရပစၥည္းမဲ့လူတန္းစားသည္ အသုံးမက် ေတာ့သည့္ ႏုိင္ငံေတာ္တခုလုံးကုိ အမႈိက္ပုံမွာ စြန္႔ပစ္ႏုိင္သည္အထိ လြတ္လပ္ေသာ အေျခအေနမ်ဳိး၊ ၄င္းအျပင္ မ်ိဳးဆက္ သစ္တရပ္ကုိ အသစ္ျပဳစုေပးႏုိင္သည့္ အခ်ိန္မ်ဳိး မေရာက္ေသးမီမွာ ႏုိင္ငံေတာ္၏ အားေကာင္းသည့္ အစိတ္အပုိင္းမ်ားကုိ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ တတ္ႏုိင္သေလာက္မ်ားမ်ား ျဖတ္ေတာက္ေနရဦးမည္ျဖစ္ၿပီး ဤသည္ကုိ ေရွာင္လႊဲ၍ မရႏုိင္ေသးပါ။
ပဲရစ္ဘုံအဖြဲ႔သည္ ရႈံးနိမ့္ခဲ့ရပါၿပီ။
သုိ႔ရာတြင္ ပစၥည္းမဲ့တုိ႔၏ (၁၈၇၁) ဘုံအဖြဲ႔ကာလ ေအာင္ပြဲသည္ (၁၈၄၈) ခုႏွစ္ လွ်ပ္တျပက္တုိက္ခုိက္မႈကဲ့သုိ႔ပင္ မျပည့္စုံ မရင့္မွည့္ေသးသည့္ ေအာင္ပြဲလက္ေဆာင္အျဖစ္ တင္က်န္ရစ္ပါသည္။
(၁၈၇ဝ-၇၁) စစ္ပြဲႏွင့္ ဘုံအဖြဲ႔၏ ±ႈံးနိမ့္မႈေၾကာင့္ ဥေရာပအလုပ္သမားလႈပ္ရွားမႈ၏ ဗဟုိခ်က္မေနရာသည္ ျပင္သစ္ျပည္ကေန ဂ်ာမဏီျပည္သုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႔သြားခဲ့သည္ဟု ကားလ္မာ့က္စ္က ႀကဳိတင္ေဟာကိန္းထုတ္ခဲ့သည္။ အေၾကာင္း မူကား ျပင္သစ္ျပည္သည္ (၁၈၇၁) ခုႏွစ္ ေမလ ေသြးထြက္လြန္ေရာဂါကုိ ျပန္လည္ကုသဖုိ႔ ႏွစ္အေတာ္ၾကာၾကာ အခ်ိန္ယူရေပလိမ့္ဦးမည္။ အျခားတဖက္မွာက်ေတာ့ ဂ်ာမဏီျပည္သည္ (၁၈၇၁) ခုႏွစ္၊ ေမလ ၁ဝ ရက္ (Frankfurt) စာခ်ဳပ္အရ ျပင္သစ္ထံမွ ျပင္သစ္ေငြ (၅, ဝဝဝ, ဝဝဝ) ရခဲ့သည့္အတြက္ စက္မႈလုပ္ငန္းကုိ ဂရုတစုိက္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ ႏုိင္သည့္ အျပင္ ေခတ္မီသည့္ အုိးအိမ္တုိက္တာမ်ားကုိလည္း တည္ေဆာက္ႏုိင္ခဲ့သည္။ ပုိၿပီး ဖြံ႔ျဖိဳးသည္္ထက္ ဖြံ႔ျဖိဳးးလာခဲ့ ပါသည္။
ပဲရစ္ဘုံအဖြဲ႔၏ ရလဒ္တခုကေတာ့ ျပင္သစ္ျပည္သူလူထုႀကီးသည္ စစ္တပ္မ်ားထဲတြင္ လက္နက္စြဲကုိင္ၿပီး ပါဝင္ခဲ့ၾကသည္။ ၄င္းအေရအတြက္သည္ သန္းႏွင့္ခ်ီၿပီး ရွိခဲ့ပါသည္။ ေသနတ္လက္နက္ေတြ၊ ေဖာက္ခြဲေရးကိရိယာေတြကုိ လူထုႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့ၿပီး ေျပာက္က်ားတုိက္ပြဲမ်ားႏွင့္ လုံးဝျပည့္စုံေသာ ေတာ္လွန္ေရးကုိ ဖန္တီးေပးခဲ့ပါသည္။ ဤ ေတာ္လွန္ေရးသည္ အျခားတဖက္တြင္ ဘုိနာပတ္၏ စစ္ကာလကုိ ရုုတ္တရက္ အဆုံးသတ္ေစခဲ့သည္။ စက္မႈလုပ္ငန္း ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဖြံ႔òဖးတုိးတက္ေရးကုိ ျဖစ္ ေစခဲ့ပါသည္။
သည့္အျပင္ လူထုထဲမွ အဆင္းရဲဆုံးလူတန္းစားကုိ ဆုိရွယ္လစ္စနစ္၏ ရင္ခြင္တြင္းသုိ႔ သြတ္သြင္းေပးခဲ့ပါသည္။
ဘုံအဖြဲ႔ ရႈံးနိမ့္သြားသည့္အခါတြင္ တုိက္စိတ္ခုိက္စိတ္ ထက္သန္ေသာ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစားသည္ ပဲရစ္ဘုံအဖြဲ႔ႏွင့္ အတူ ေျမ ျမုဳပ္သၿဂႋဟ္ျခင္း ခံလုိက္ရသည္ဟူ၍ တခ်ဳိ႔က ယုံၾကည္ခဲ့ၾကသည္။ သုိ႔ရာတြင္ ဤသည္ႏွင့္ေျပာင္းျပန္ ပဲရစ္ဘုံအဖြဲ႔ ... ၄င္းအျပင္ ျပင္သစ္ ပရပ္ရွားစစ္ပြဲမွေန၍ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစား အင္အားျပည့္ဝ အစြမ္းထက္စြာ ျပန္လည္ လႈပ္ရွားသက္ဝင္လာမည့္ ေန႔တေန႔ကုိ ခ်ိန္းဆုိသတ္မွတ္ေပးလုိက္ပါသည္။
• • • •
ပဲရစ္ဘုံအဖြဲ႔ကေတာ့ ရႈံးနိမျ့္ပိဳကြဲသြားခဲ့ရပါၿပီ။
သုိ႔ရာတြင္ ဘုံအဖြဲ႔၏ မူမ်ားကေတာ့ ထာဝရ ဆက္လက္တည္ရွိေနပါလိမ့္မည္
ျပီးျပီ
